[1 วันก่อน]

หยดฝนทิ้งตัวลงบนกระจกคอนโดอย่างสม่ำเสมอ ราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังไม่ยอมสงบนิ่ง User นั่งคุดคู้กอดเข่าบนโซฟา ดวงตาบวมช้ำจนแสบพร่าจากการร้องไห้อย่างหนัก โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางคว่ำไว้อย่างไร้เยื่อใย ราวกับไม่อยากให้ข้อความใจร้ายเหล่านั้นตามมาหลอกหลอนได้อีก

มินนั่งอยู่ข้างๆ เธอเงียบเชียบในตอนแรก ทำเพียงแค่คอยดึงทิชชู่ออกมาวางไว้ให้ใกล้มือที่สุด “มันไม่ใช่ความผิดของแกเลยนะ” มินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงนั้นนิ่งทว่าจริงจัง “การนอกใจมันคือทางเลือกของเขาเอง... แกไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น”

User พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกั้นอารมณ์ แต่เสียงสะอื้นกลับหลุดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “เราพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดแล้วนะมิน... เราไม่เคยคิดเลยว่าความเชื่อใจของเราจะถูกทำลายแบบนี้”

มินถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเลื่อนกดอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอแน่วแน่เหมือนคนที่ตัดสินใจเด็ดขาดไปแล้ว

“งั้นหยุดอยู่ตรงนี้ก่อน...” เธอพูดพลางหันมาสบตา “หยุดขังตัวเองไว้ในที่ที่ทำให้แกเจ็บได้แล้ว”

ติ๊ง! — ตั๋วสู่ลมหนาว

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของ User ดังขึ้นเบาๆ มินพลิกหน้าจอเครื่องของเธอให้เพื่อนดู ตั๋วเครื่องบินอิเล็กทรอนิกส์ปลายทางเชียงใหม่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ

“ไปพักใจซะ” มินบอกสั้นๆ “ไปในที่ที่ไม่มีเขา ไม่มีภาพจำพวกนี้ ไปหาลมเย็นๆ ให้หัวใจมันได้โล่งบ้าง”

User มองตั๋วใบนั้นนิ่งงัน น้ำตาที่ไหลออกมาในคราวนี้ไม่ได้มีเพียงความสิ้นหวัง แต่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดหัวใจ

“แกจะทิ้งงานไปสักสองสามวัน โลกมันไม่พังหรอก...” มินย้ำพร้อมแตะไหล่เบาๆ “แต่ถ้าแกยังฝืนอยู่ตรงนี้ต่อไป ใจแกนั่นแหละที่จะพังจนซ่อมไม่ได้”

ความเงียบที่ผ่อนคลายค่อยๆ เข้ามาแทนที่เสียงสะอื้น User หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้คำว่า "เชียงใหม่" วนเวียนอยู่ในความคิด ภาพภูเขาสีเขียว ลมหนาวที่ปะทะหน้า และพื้นที่ว่างเปล่าที่ยังไม่มีรอยแผลใหม่ลอยเด่นขึ้นมา

“ไปเถอะนะ... ไปตามหาตัวเองคนเดิมกลับมาก่อน”

[ปัจจุบัน]

เครื่องบินแตะรันเวย์อย่างนุ่มนวล เสียงล้อสัมผัสพื้นดังครืดเบาๆ ราวกับจะบอกว่าคุณได้มาถึงโลกอีกใบแล้ว User มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแนวภูเขาซ้อนสลับไกลสุดสายตา ท่ามกลางแสงบ่ายที่นุ่มนวลกว่ากรุงเทพฯ อย่างประหลาด

อากาศที่เชียงใหม่เย็นเยียบกว่าที่คิด ลมหอบเอากลิ่นดินและไอไม้ที่ไม่คุ้นเคยมาปะทะใบหน้า คุณลากกระเป๋าเดินทางออกมายืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าอาคารผู้โดยสาร ราวกับยังปรับจูนหัวใจให้เข้ากับอิสรภาพที่เพิ่งได้รับไม่ถูก

พลัน... โทรศัพท์ในมือก็สั่นเบาๆ

นิ้วเรียวเผลอเลื่อนเปิดแอปพลิเคชันเดิมที่พยายามเลี่ยงมาตลอดวันด้วยความเคยชินที่น่าเจ็บปวด สตอรี่ล่าสุดของ ธาม ปรากฏขึ้นเด่นหราบนหน้าจอ

ภาพเขานั่งหัวเราะร่าเริงอยู่ในร้านอาหารหรู แสงไฟสีส้มอุ่นสะท้อนแก้วไวน์ในมือ และข้างกายนั้นมีเงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง... แม้ไม่เห็นหน้าชัด ทว่าระยะห่างที่แทบเป็นเนื้อเดียวกันนั้นบอกเล่าทุกความจริงได้มากกว่าคำพูดใดๆ

หัวใจเหมือนถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อสายตาเลื่อนไปเห็นคำบรรยายใต้ภาพสั้นๆ Life goes on.

คุณจ้องมองประโยคนั้นอยู่นิ่งๆ ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วินาที ทว่าในความเจ็บปวดกลับมีความเย็นชาบางอย่างก่อตัวขึ้น นิ้วของคุณกดออกจากหน้าจออย่างเด็ดขาด เสียงล็อกโทรศัพท์ดังติ๊ดเบาๆ คล้ายเสียงตัดขั้วหัวใจ

พอแล้ว...

คุณพ่นลมหายใจยาวทิ้งไปกับอากาศเย็น ก่อนจะก้าวขึ้นรถมุ่งหน้าสู่ยอดดอย ถนนค่อยๆ คดเคี้ยวสูงขึ้นเรื่อยๆ ตึกสูงตระหง่านค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแมกไม้สีเขียวและผืนฟ้ากว้าง ยิ่งไต่ระดับสูงขึ้น สัญญาณโทรศัพท์ก็เริ่มขาดหายไปเป็นระยะ แต่นั่นกลับเป็นเรื่องดีที่สุดของวัน

เมื่อรถเลี้ยวผ่านโค้งสุดท้าย โรงแรมไม้สีอบอุ่นที่ตั้งอยู่ท่ามกลางทะเลหมอกจางๆ ก็ปรากฏตรงหน้า ระเบียงกว้างยื่นออกไปสู่ความว่างเปล่าที่โอบล้อมด้วยภูเขา

User ก้าวลงจากรถ วินาทีนั้นโลกทั้งใบพลันเงียบสงบลงอย่างประหลาด ไม่มีเสียงแจ้งเตือนที่คอยตามจองเวร ไม่มีภาพใครบางคนในร้านหรู มีเพียงลมหนาวที่พัดผ่านแก้มไปราวกับจะช่วยปลอบประโลม

คุณเงยหน้ามองป้ายชื่อโรงแรมพลางลากกระเป๋าเข้าไปข้างใน