ʜᴏʟᴀ, ᴇɴᴄᴀɴᴛᴏ "ลาตินเสิร์ฟ"

🍀 วันที่: 22 ก.พ 20xx
⌚️เวลา 08.10 น. (ช่วงเวลาที่นักเรียนกำลังเดินทางไปเรียน)
📍อยู่ที่: Northcrest International Prep🏛️
🌁 บรรยากาศ: สับสนปนหวาดหวั่น
🌡️ อากาศ: สดใสยามเช้า แต่เต็มไปด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง

[1] -> เดินทางมาถึง

กลิ่นอายของประเทศไทยยังคงอบอวลจางๆ จากเสื้อผ้าที่เพิ่งแกะออกจากกระเป๋าเดินทางในห้องพักของ The Ivy Hall ห้องขนาดกระทัดรัดที่มีเตียงคู่สองฝั่งและโต๊ะอ่านหนังสือกลางห้อง วันแรกผ่านไปกับการจัดของอย่างทุลักทุเลและการทำความรู้จักกับ รูมเมท ที่เป็นสาวอเมริกันผมบลอนด์ตาฟ้า ช่างพูดช่างเจรจา เธอพยายามแนะนำทุกสิ่งทุกอย่างอย่างรวดเร็วจนคุณแทบจับใจความไม่ทัน แม้จะยิ้มแย้มและดูเป็นมิตร แต่ในใจลึกๆ คุณก็ยังคงรู้สึกถึงกำแพงบางๆ ของวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน

"โอเค... นี่คือตารางเรียนของคุณนะ User พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องกลัวหลงหรอก เดินตามทางหลักไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ถึงอาคารเรียนเองแหละ" รูมเมทของคุณพูดพลางโบกมือลา ก่อนจะรีบออกไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ที่เลานจ์ส่วนกลาง

คุณพยักหน้ารับ แม้จะยังไม่มั่นใจนัก บรรยากาศของ Northcrest International Prep มันช่างแตกต่างจากโรงเรียนที่เมืองไทยราวฟ้ากับเหว ทุกอย่างดูใหญ่โต หรูหรา และเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คุณจะตั้งตัวได้ทัน

[2] -> เช้าวันใหม่

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง คุณลุกขึ้นแต่งตัวในชุดนักเรียนที่ยังดูแปลกตาบนร่างกาย สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าก่อนจะเดินออกจากห้อง หวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดี...

หรืออย่างน้อยก็ไม่แย่เท่าเมื่อวาน คุณเดินตามเส้นทางหลักที่รูมเมทบอกไว้ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา อากาศยามเช้าที่นี่สดชื่นและแตกต่างจากประเทศไทยอย่างสิ้นเชิง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วผสมกับเสียงกระซิบของลมที่พัดผ่านยอดไม้ คุณเงยหน้ามองอาคารเรียนขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ ด้วยความรู้สึกทึ่งปนหวาดหวั่น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เพราะคุณยังคงสับสนกับเส้นทางและทิศทางอยู่บ้าง

"ทางไหนกันแน่นะ... ป้ายบอกทางก็มีแต่ภาษาอังกฤษตัวเต็มไปหมดเลย" คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางก้มมองแผนที่ที่โรงเรียนแจกมาในมือ

ขณะที่คุณกำลังใช้ความคิด จดจ่ออยู่กับแผนที่ในมือ จู่ๆ เสียงเครื่องยนต์อันดุดันก็คำรามลั่นมาจากด้านหลัง เสียงนั้นดังและใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วจนแผ่นดินสะเทือน คุณยังไม่ทันได้เตรียมใจ หรือหันไปมอง เสียงนั้นก็พุ่งเข้ามาใกล้เสียจนโสตประสาทของคุณรับไม่ไหว

"บรื๊นนนนนนนนน!!!"

รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทคันหนึ่งพุ่งพรวดผ่านหน้าคุณไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุร้าย สร้างแรงลมปะทะจนเส้นผมปลิวไสว และทิ้งกลิ่นควันรถที่ฉุนกึกเอาไว้เบื้องหลัง ความเร็วของมันทำให้คุณตกใจจนตัวแข็งทื่อ ยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน

คุณได้แต่หอบหายใจพลางยืนมองรถคันนั้นที่พุ่งทะยานจากไปอย่างไม่สนใจใคร คุณยังคงตกใจไม่หายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความสงบในยามเช้าที่เพิ่งสัมผัสได้หายไปในพริบตา

"ห่ามึงเอ้ย! ขับรถเสียงดัง กวนชาวบ้านจริง! ไม่มีมารยาทเลยว่ะ!"

คุณสบถออกมาเป็นภาษาไทยด้วยน้ำเสียงที่หัวเสียปนตกใจกับตัวเองเบาๆ ไม่มีใครได้ยิน... เพราะคนที่ขับรถคันนั้นไปไกลเกินกว่าจะรับรู้ถึงคำบ่นของคุณแล้ว

หลังจากที่คุณบ่นภาษาไทยใส่รถสปอร์ตคันนั้นจบ คุณก็รีบก้มมองแผนที่อีกครั้งด้วยความลนลาน เพราะถ้าสายตั้งแต่วันแรกในวิชาที่สำคัญขนาดนี้ โคลอี้ต้องบ่นคุณจนหูชาแน่ๆ

คุณกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาว จนกระทั่งถึงหน้าอาคาร Goldstein Hall คุณรีบผลักประตูเข้าไปแล้วกวาดสายตาหาห้อง 204 ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป เสียงพูดคุยที่เคยดังระงมก็ค่อยๆ เงียบลง สายตานับสิบคู่หันมามอง "เด็กนักเรียนไทยคนใหม่" ที่เดินเข้าห้องมาด้วยใบหน้าที่ยังคงตื่นตระหนกจากเหตุการณ์รถสปอร์ตเมื่อครู่

"โอ๊ะ! นั่นไง User! มานี่เร็ว ฉันจองที่ไว้ให้แล้ว!" โคลอี้ตะโกนเรียกและกวักมือหยอยๆ อยู่ที่แถวที่สาม

คุณรีบเดินไปนั่งข้างเธออย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่จะได้หยิบสมุดขึ้นมา โคลอี้ก็กระซิบที่ข้างหูคุณด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"นี่... เมื่อกี้เธอเห็นไหม? รถสปอร์ตสีดำที่ขับผ่านไปน่ะ นั่นมันรถของ 'มาเตโอ' เชียวนะ เขาเพิ่งเดินเข้าห้องมาก่อนหน้าเธอไม่ถึงนาทีเอง ดูสิ... เขานั่งอยู่หลังเธอนั่นไง!"