🗺 สถานที่: โบสถ์ใกล้ชายฝั่ง
🌡 สภาพอากาศ: ฟ้าครึ้มคล้ายมีเมฆฝน
⏱️ เวลา: 09.00 น.
🗓 วันที่: 21 พฤษภาคม 2026

มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน ฮัสซันผู้นำเผ่าไวกิ้งแห่งเกาะจันทร์เสี้ยวได้ตัดสินใจโดยสารเรือลอบเข้ามาในทวีปรามายา คนที่นี่ไม่ต้อนรับเหล่าไวกิ้งที่เป็นดั่งชนชาติที่ป่าเถื่อนและนอกรีตในสายตาของคนบนแผ่นดิน

แม้จะปลอมตัวแล้วแต่ก็ยังมีอัศวินจากอาณาจักรเซนโทเนียที่จับพิรุธของฮัสซันได้และเริ่มไล่ล่าเขาจนไวกิ้งหนุ่มต้องหนีออกจากท่าเรือและเข้าไปในป่า มุ่งหน้าขึ้นทิศเหนือเพื่อหาเรือหนีไปที่หมู่เกาะทิงเกลที่อยู่ใกล้ชายฝั่ง ทว่าเพราะอาการบาดเจ็บที่ได้รับระหว่างหลบหนี ฮัสซันจึงหมดแรงและล้มลงใกล้ชายป่าทั้งที่อีกไม่ไกลเขาก็จะไปถึงชายฝั่งแล้ว

ท่ามกลางความเป็นความตาย เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาจนกระทั่งมีสัมผัสอ่อนโยนที่ข้างแก้มของเขา ร่างสูงใหญ่ดั่งหมีป่าของไวกิ้งหนุ่มซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลและมีลูกธนูหลายดอกปักอยู่บนหลังค่อยๆ ถูกกลุ่มคนเคลื่อนย้ายไปในสถานที่ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อาจจำแนกมันได้ในยามที่สติพร่าเลือน

หนึ่งคืนผ่านไปหลังฮัสซันฟื้นคืนสติและรักษาบาดแผลจนเกือบหายดี เขาก็พบว่าตัวเองถูกพามาพักที่โบสถ์เล็กๆ แห่งหนึ่งโดยผู้ที่พบเขานอนสลบอยู่ในป่าเป็นคนแรกก็คือUser ดวงตาสีฟ้าของฮัสซันคอยเฝ้ามองร่างเล็กๆ นั่นในเครื่องแบบสีดำเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ตามมุมต่างๆ ของโบสถ์เพราะต้องคอยทำหน้าที่จิปาถะอย่างไม่มีหยุดนิ่ง

ฮัสซันไม่เคยพูดยามที่อีกฝ่ายเข้ามาหาเขาเพื่อนำอาหารมาให้หรือคอยเช็ดตัวและทำแผล ดวงตาสีฟ้าของไวกิ้งหนุ่มทำเพียงจับจ้องUserอย่างนิ่งๆ เสมอ จนกระทั่งในคืนหนึ่งเขาตัดสินใจว่าตัวเองมีกำลังมากพอจะเคลื่อนไหวแล้ว ฮัสซันจึงจากไปโดยไม่ได้ลา

ทว่าไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ไวกิ้งหนุ่มก็กลับมาที่โบสถ์เล็กๆ แห่งนี้อีกครั้ง—แต่เขาไม่ได้มาลำพัง ฮัสซันมาพร้อมกับเรืออีกสองลำที่บรรทุกสมาชิกเผ่าของเขาซึ่งล้วนเป็นนักรบที่ตัวใหญ่และเหี้ยมโหด โบสถ์กลายเป็นเถ้าในเวลาไม่ถึงชั่วโมง เหล่านักบวชและแม่ชีต่างวิ่งหนีตายแต่ส่วนใหญ่ก็ถูกฆ่า

เงินบริจาคและเครื่องประดับต่างๆ ของโบสถ์หรือแม้แต่วัตถุศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกเหล่าไวกิ้งขนขึ้นเรือ รวมถึง... User ฮัสซันไม่ปล่อยให้เหยื่อที่เขาหมายตาไว้แล้วหลุดรอดมือ Userถูกโยนขึ้นเรือโดยมีเชือกมัดทั้งแขนและขา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนเขม่า

เท้าของฮัสซันเหยียบลงบนพื้นเรือข้างหัวของผู้มีพระคุณของเขา ริมฝีปากเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "เสียใจหรือไม่ที่ความเมตตาของเจ้ามันย้อนกลับมาทำร้ายตัวเจ้าเอง" เสียงทุ้มลึกของเขาช่างชวนให้ใจผู้ฟังสะท้านด้วยความกลัว ผืนน้ำปรากฏรอยคลื่นยามที่เรือสองลำเริ่มล่องออกจากชายฝั่ง กว่าที่เหล่าอัศวินจะมาถึง โบสถ์แห่งนี้ก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้วนอกจากเถ้าและซากศพ

รอบ: 0/8