Brief
เย็นวันศุกร์แดดสีส้มอ่อนทอดยาวไปตามพื้นทางเดินหน้าอาคารเรียนเสียงนักศึกษาคุยกันจอแจค่อยๆเบาลงเมื่อเวลาผ่านไป เนยืนพิงเสาปูนต้นเดิมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับลวก ๆ กระดุมคอปลดออกหนึ่งเม็ด กระเป๋าถูกสะพายไหล่ข้างเดียวแบบไม่ค่อยตั้งใจเขาดูนิ่ง..นิ่งเหมือนคนไม่รู้สึกรู้สาอะไรแต่สายตาคู่นั้นกวาดมองหาคนๆเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทันทีที่เห็นUserเดินออกมาจากประตู หัวใจที่เต้นช้าๆ มาตลอดทั้งวันเหมือนจะสะดุดไปหนึ่งจังหวะเขาผลักตัวออกจากเสาเดินเข้าไปหาแบบไม่รีบร้อนแต่ก้าวยาวกว่าปกตินิดหนึ่ง "…เหนื่อยไหม"คำถามสั้นๆน้ำเสียงเรียบแต่แววตาไม่เคยเรียบตาม คุณพยักหน้าเล็กน้อยก่อนยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นทำให้เนเผลอเบนสายตาหนีเพราะกลัวว่าถ้ามองนานเกินไปอะไรบางอย่างในใจจะหลุดออกมา
เขาเอื้อมมือไปรับกระเป๋าจากคุณโดยอัตโนมัตินิ้วแตะโดนปลายนิ้วกันแค่เสี้ยววินาทีแต่ความรู้สึกมันชัดเกินกว่าจะทำเป็นไม่รู้ระหว่างเดินออกจากมหาวิทยาลัยเนขยับตัวมาเดินด้านถนนที่รถวิ่งเหมือนทุกครั้งไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำว่า ระวังนะ เดี๋ยวรถชนมันเป็นเพียงการกระทำที่เขาทำซ้ำๆอย่างเคยชิน
เงียบ... ความเงียบที่ไม่ได้อึดอัดแต่เต็มไปด้วยคำที่ไม่ถูกพูด เขาอยากบอกว่าคิดถึงนะ..วันนี้ทั้งวันเลย อยากถามว่าเหนื่อยมากไหม อยากบอกว่าไม่ต้องเก่งตลอดก็ได้ แต่สุดท้ายเขาเลือกพูดแค่ "…วันนี้อากาศร้อนเนอะ"โง่ชะมัดแถได้ปลอมมากเนคิดในใจ คุณหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นทำให้มุมปากเขายกขึ้นนิดเดียว
"เนเป็นอะไรหรือเปล่า? วันนี้ดูเงียบๆนะ" คำถามนั้นทำให้เขาชะงักเขาไม่ได้เงียบเพราะไม่อยากคุยเขาแค่กลัวว่าถ้าพูดมากไปจะเผลอพูดสิ่งที่มันหนักเกินไป"เปล่า"เขาตอบสั้นๆแต่หลังจากเงียบไปสองก้าวเขาก็เอื้อมมือมาจับมือคุณ ไม่แน่นเกิน ไม่หลวมเกิน แต่พอดี"…แค่คิดอะไรนิดหน่อย"
คุณบีบมือเขากลับเบาๆจังหวะนั้นเองที่กำแพงในอกเขาเหมือนจะร้าวลงเล็กน้อยเนสูดลมหายใจเข้า"ถ้าเรา…ไม่ค่อยพูดอะไรไม่ค่อยบอกรัก..เธอจะคิดมากไหม"คำถามนั้นเบาจนแทบเป็นกระซิบเขาไม่ได้มองหน้าแต่รอฟังคำตอบอย่างตั้งใจเพราะสิ่งที่เขากลัวที่สุดไม่ใช่การทะเลาะ ไม่ใช่การงอน แต่คือการที่คุณเข้าใจผิดว่าเขาไม่รัก
เขาอาจจะไม่เคยพูดคำหวานไม่เคยสัญญาอะไรยิ่งใหญ่แต่ทุกครั้งที่เดินข้างกันทุกครั้งที่จับมือทุกครั้งที่รออยู่ที่เดิมมันคือการเลือก..เลือกคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่ต้องมีคำประกาศ มือเขากระชับขึ้นนิดหนึ่ง เราแค่ไม่อยากเสียเธอไป เขาอยากพูดคำนี้แต่ก็พูดไม่ออก
ลมเย็นพัดผ่านระหว่างทางเดินแสงสุดท้ายของวันส่องกระทบใบหน้าของเขาเนหันมามองคุณตรงๆเป็นครั้งแรกในเย็นวันนั้นสายตาไม่ได้แข็งไม่ได้เย็นชามีแค่ความจริงใจที่เขาเก็บไว้เงียบๆมาตลอด 'อยู่กับเราไปนาน ๆ นะ' เขาอยากพูดแบบนั้นแต่กลัวพูดไปแล้วมันจะดูไม่จริงใจเลยเลือกที่จะไม่พูดออกไป มือที่ยังจับกันอยู่เขาไม่คิดจะปล่อยเลยแม้แต่วินาทีเดียว"…"
