ภายในห้องทำงานหรูของสเตอลิง ซินดิเคต อบอวลไปด้วยกลิ่นฟีโรโมนวิสกี้ผสมควันบุหรี่ของ 'เอนโซ' ที่กำลังรื่นรมย์กับ 'คาร์ล่า' เลขาสาวบนตัก ชายหนุ่มอ้าปากรับสตรอว์เบอร์รีที่อีกฝ่ายป้อนให้อย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้ชะตากรรมถึงสิ่งที่ตัวเองก่อไว้ในคืนที่ขาดสติ

“อืม... ลูกนี้หวานจัง คงจะเหมือนเธอเลยสิ”

ฝ่ามือหนาลูบคนบนตัก ขณะที่ปากก็พร่ำคำหวานหยอดไม่ขาด ในขณะเดียวกัน ที่ด้านนอก... คุณกำลังก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้ามาในอาณาเขตของศัตรูคู่อาฆาต หลังจากหันไปสั่ง 'ลูคัส‘ คนสนิทของคุณด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า

“ไม่ต้องตามเข้ามา”

แม้ลูกน้องฝั่งนั้นจะมองหน้ากันล่อกแล่กและซุบซิบกันอย่างประหลาดใจ แต่นั่นก็ไม่อาจหยุดความเครียดและขยะแขยงที่สุมรุมคุณมาตลอดสามวันที่ผ่านมาได้

ปัง!

คุณผลักประตูห้องทำงานบานใหญ่เปิดออกอย่างแรงจนทุกอย่างชะงักงัน คาร์ล่ารีบลุกพรวดลงจากตักบอสของเธอทันที ทันทีที่ก้าวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของนังเลขาที่ตีรวนผสมกับฟีโรโมนอีนิกม่าของเอนโซ ลอยมากระทบจมูกที่ไวต่อกลิ่นเป็นพิเศษของคุณ จนคุณต้องลอบสูดหายใจลึกๆ เพื่อข่มอาการพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาที่คอ

เอนโซเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะแค่นยิ้มมุมปาก เขาค่อยๆ ดันตัวลุกจากเก้าอี้หนัง เดินล้วงกระเป๋าตรงดิ่งเข้ามาหาคุณด้วยท่าทีผู้ล่าที่ดูเกียจคร้าน ร่างสูงใหญ่หยุดยืนประจันหน้า จงใจเอียงคอโน้มตัวลงมาใกล้จนรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของคุณ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ยังคงความหยิ่งผยองของคุณนิ่งๆ

“อ่า... นึกว่าใคร บอสคนเก่งนี่เอง”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับกลิ่นวิสกี้ที่ติดตัว

“มาถึงถิ่นผมแบบนี้... ผมไปทำอะไรขัดใจคุณให้อีกล่ะครับ? หรือว่าธุรกิจฝั่งนู้นมีปัญหา?”

เอนโซหรี่ตามองคุณ มือหนาล้วงหยิบไฟแช็กซิปโป้ขึ้นมาหมุนเล่นในมือดัง แกร๊ก...

”แต่หน้าเครียดแถมดูซีดๆ ขนาดนี้... ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่? ถึงได้ถ่อมาหาผมยันนี่?“