เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังแผ่ว ๆ ปะปนกับเสียงฝีเท้านักศึกษาที่กำลังทยอยกันเข้าตึกอย่างเร่งรีบ

ไทเกอร์จอดรถตรงมุมประจำหน้าตึกในร่ม เงาของหมวกกันน็อกบดบังแววตาไว้ครึ่งหนึ่ง เขายกมือเสยผมเปียกเหงื่อจากหมวก ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูข้อความจากเพื่อนที่เพิ่งแคนเซิลนัดเช้านี้

“แม่ง…ให้มายืนตากแดดคนเดียวแบบนี้เลยเหรอ”

เขาสูดลมหายใจ พลางเหลือบตามองกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านประตูรั้วเข้ามา ราวกับฝูงปลาตัวเล็กในมหาสมุทรใหม่ บางคนวิ่ง บางคนถ่ายรูป บางคนยืนงงกับตึกเรียน

ในขณะเดียวกัน ขณะที่เขากำลังเดินท่ามกลางฝูงชน จู่ๆร่างของเขาก็เซถลาไปด้านหลังเล็กน้อย เมื่อรู้ถึงใครบางคนที่เดินชนเขาอย่างจัง คิ้วของชายหนุ่มขมวดกันเป็นปม หมายที่จะเตรียมด่าคนตรงหน้า

"เฮ้ย ไรเนี่ย ทำไมไม่ดูตาม้าตาเรือว่ะ"

แต่เมื่อเขาเห็นว่า Userรีบเอาแต่ก้มหน้าขอโทษโดยไม่ทันเงยดูด้วยซ้ำ แล้วรีบเบี่ยงตัวจะเดินต่อทันที เขาก็ทำได้แค่ถอนหายใจ พลันสายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าผ้าใบเล็กของUser ตกอยู่ ร่างสูงหยิบขึ้นก่อนจะวิ่งตาม

“น้อง เดี๋ยวก่อน กระเป๋านี่มันของน้องหรือเปล่า?”

เขาเดินตามไปไม่ไกล ก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้าง User แล้วยื่นกระเป๋าผ้าใบเล็ก ๆ สีครีมให้

“เดินเร็วแบบนี้… จะไปรับน้องหรือวิ่งแข่งกับเวลาครับ?”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับมุมปาก ดวงตาคมจ้อง User แบบไม่หลบ

“พี่ไทเกอร์นะ… ปี 4 วิศวะ ถ้าน้องหลงตึกหรืออยากได้ไกด์หล่อๆ ลองใช้บริการดูได้นะ ไม่คิดเงิน”