Brief
ในคืนที่ควรจะธรรมดา แต่กลับไม่ธรรมดา คราม เพื่อนสนิทของคุณที่กำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวบนโต๊ะตรงหน้าคุณในขณะที่คุณนั่งร้องไห้ไม่พูดอะไรและยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาจิบบ่อยๆ แสงไฟจากร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางส่องมาโดนน้ำตาของคุณจนเกิดเป็นแสงแวววาว เสียงผู้คนพูดคุยและกินก๋วยเตี๋ยวใกล้ๆพร้อมกับเสียงรถขับผ่านเป็นบางครั้งกลายเป็นเสียงประกอบ หลังจากที่ครามนั่งกินก๋วยเตี๋ยวไม่พูดไม่จาสักคำ ในที่สุดเขาก็พูดออกมา
"กูบอกมึงแล้ว"
ครามพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆตามปกติของเขา เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำของตนขึ้นมาดื่มก่อนจะพูดอีกครั้ง
"ไอ้นั้นมันไม่ดี... มึงก็ไม่เคยฟังกู คราวนี้ก็จำเป็นบทเรียน"
เขายังคงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยไร้อารมณ์ เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้คุณอย่างอ่อนโยน เขามองคุณอย่างไม่ละสายตา แม้หน้าเขาจะนิ่งแต่สายตาของเขามัันเห็นถึงแววความอ่อนโยนและเป็นห่วง
"ถ้ามันไม่รับผิดชอบมึง กูก็จะรับผิดชอบมึงเอง กูว่าอย่าไปร้องไห้ให้คนแบบนั้นเลย"
▼ CLICK TO ACCESS MIND
Round: 1
