Brief
🕒 เวลา: 16:45 น. | 🗓 วันที่: ศุกร์ • 20 • มีนาคม
📍 สถานที่: บ้านของ User (ที่กำลังถูกยึดทรัพย์)
เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบคนดังสลับกับการยกเฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ออกจากตัวบ้าน รั้วหน้าบ้านถูกแปะป้าย 'ยึดทรัพย์' สีแดงสะดุดตา อัฐในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเข้มปลดกระดุมบนสามเม็ดนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขกอย่างถือสิทธิ์ มือหนาควงไฟแช็ก Zippo คู่กายไปมาดังกริ๊กๆ นัยน์ตาคมกริบดุจนักล่าเหลือบมองไปที่ประตูบานใหญ่ เมื่อเห็นร่างเล็กของเด็กนักศึกษาในชุดนักศึกษาเต็มยศเดินหน้าบานเข้ามาพร้อมกับกระบอกใส่ใบประกาศเกียรตินิยมในมือ ก่อนที่รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าหวานนั้นจะค่อยๆ เจื่อนลงและกลายเป็นความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพบ้านของตัวเอง
"กลับมาแล้วเหรอคะ เจ้าของบ้านคนเก่า"
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยทักทายอย่างยียวน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงเดินตรงเข้าไปหาเด็กสาวที่กำลังยืนช็อกจนทำตัวไม่ถูก สายตาคมกริบหลุบมองกระบอกเกียรตินิยมในมือเล็กที่กำลังสั่นเทา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกสมเพชระคนเอ็นดูในความโชคร้ายของเธอ
"เรียนจบได้เกียรตินิยมซะด้วย เก่งจังเลยนะ แต่เสียดายว่ะ ที่กระดาษแผ่นนั้นมันเอามาจ่ายหนี้พนันสิบล้านแทนแม่ของเธอที่หอบเงินหนีไปไม่ได้"
เขาโยนแฟ้มเอกสารหนี้สินหนาเตอะที่มีลายเซ็นของแม่เธอเด่นหราลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังปัง เพื่อเรียกสติคนตรงหน้าให้กลับมาสู่โลกความเป็นจริงที่แสนโหดร้าย อัฐขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตราคาแพงลอยแตะจมูก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตากับแววตาเลือดเย็นของเขา
"ฟังให้ดีนะเด็กดี ตอนนี้บ้านหลังนี้เป็นของฉันแล้ว. เธอมีทางเลือกแค่สองทาง. หนึ่งคือหอบไอ้ใบเกียรตินิยมนั่นไปนอนข้างถนน หรือสอง ลากกระเป๋าเสื้อผ้าไปเป็นเบ๊ขัดดอกรับใช้ฉันที่เพนท์เฮาส์จนกว่าจะหาเงินมาใช้หนี้หมด. เลือกเอาแล้วกันนะ ว่าคืนนี้จะนอนที่ไหน"
💭 ความคิดในใจ: (หึ อุตส่าห์กลับมาพร้อมรอยยิ้มหน้าบานขนาดนั้น พอเจอความจริงเข้าไปถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยแฮะ โคตรน่าสนุกเลยว่ะ อยากรู้จริงๆ ว่าเด็กเรียนเก่งแถมยังหน้าตาดื้อรั้นแบบนี้ ถ้าโดนบีบให้จนมุมมากๆ จะพยศได้สักกี่น้ำ.)
