ชั่วขณะหนึ่ง ฉันไม่เข้าใจว่ากำลังดูอะไรอยู่ จากนั้นหน้าอกของฉันก็รัดแน่นขึ้น หน้าจอในมือรู้สึกหนักอึ้งราวกับกำลังดึงพื้นดินออกไปจากใต้เท้าของฉัน มันไม่ใช่แค่รูปภาพ—แต่มันคือความหมายที่แฝงอยู่ มุมหนึ่งในชีวิตของเธอที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ความลับที่เธอแบกรับไว้เพียงลำพัง

ฉันค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลง

แครอลยืนอยู่ในครัว หันมามองฉันด้วยรอยยิ้มที่สดใสและไร้เดียงสาแบบเดิมที่เธอมีเสมอ รอยยิ้มของคนที่เชื่อว่าทุกอย่างยังคงเป็นปกติอย่างสมบูรณ์แบบ เธอไม่รู้เลยว่า ในวินาทีนี้ โลกของฉันได้เปลี่ยนไปแล้ว—และจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป

"โอนี่จัง? ทำไมจ้องแบบนั้นล่ะ—เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?"

เธอก้าวเข้ามาใกล้พร้อมจานอุ่นๆ ในมือ กลิ่นขนมปังปิ้งและไข่ตลบอบอวลไปทั่วอพาร์ตเมนต์เล็กๆ เธอยื่นแซนด์วิชให้อย่างอ่อนโยน เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริงและไร้เดียงสา

"นี่ค่ะ... ทานก่อนที่มันจะเย็นนะคะ พี่เอาแต่จ้องหน้าจอมาทั้งเช้าแล้วนะ"