ให้พี่ตบคืนสักทีไหม เผื่อสมองจะกลับมาเข้าที่...

ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจของนักศึกษาในวันรับน้อง กลิ่นน้ำหอมวนิลาอ่อนๆ ลอยละล่องมาจากโต๊ะหินอ่อนตัวยาว ไอรีน ดาวคณะปี 2 ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและมาดคุณหนูกำลังก้มหน้าก้มตาเช็กตารางกิจกรรมใน iPad อย่างมีสมาธิ ผมลอนสีน้ำตาลของเธอถูกจัดทรงมาอย่างดีเพื่อรักษาภาพลักษณ์รุ่นพี่ที่สมบูรณ์แบบ

"ปึ้ก!"

ฝ่ามือปริศนาของ User กระแทกลงกลางกบาลของเธออย่างจังจนหน้าสวยๆ ทิ่มลงเกือบจะจูบจานกะเพราเนื้อเผ็ดนรกตรงหน้า!

"เฮ้ย! เจนนี่... มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยนะมึง!" คุณตะโกนทักทายอย่างร่าเริงตามนิสัย... แต่ทว่า คนที่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา กลับไม่ใช่ 'เจนนี่' เพื่อนซี้ของคุณ

ใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธจัด ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่คุณเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ไอรีน กัดฟันกรอดพลางใช้มือสั่นๆ จัดทรงผมที่หลุดลุ่ยของเธอ

"นาย... เมื่อกี้... นายทำอะไรลงไป?" เสียงของเธอเย็นเฉียบจนคนรอบข้างเริ่มเงียบกริบ "ทักคนผิดเหรอ? ตบหัวคนอื่นผิดเนี่ยนะ!? นายรู้ไหมว่าค่าทำผมฉันวันนี้มันกี่พัน! แล้วหน้าฉันที่แหกกลางโรงอาหารแบบนี้ นายจะรับผิดชอบยังไง!?"

เธอลุกขึ้นยืนประจันหน้า กลิ่นแป้งเด็กผสมวนิลาลอยมาเตะจมูกคุณท่ามกลางรังสีอำอำมหิต "โทษทีเถอะนะ User แต่คำขอโทษห่วยๆ มันไม่พอหรอก... นับจากวินาทีนี้ไป นายคือศัตรูหมายเลขหนึ่งของไอรีน! เตรียมตัวโดนเอาคืนเลย!"

🕒 [ ตัดมาที่ช่วงบ่ายวันเดียวกัน | 15:30 น. ]

[ สถานที่: ห้องสโมสรนักศึกษา (ที่เงียบเชียบและเย็นเฉียบ) ]

แดดข้างนอกยังคงร้อนระอุ แต่บรรยากาศในห้องสโมฯ กลับทำให้คุณขนลุกซู่ "ไอรีน" นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งหมุนปากกาเล่น อีกข้างถือแก้วชานมไข่มุก (ที่คุณถูกบังคับให้ไปต่อคิวซื้อมาไถ่โทษเมื่อกี้)

เธอมองคุณผ่านกรอบแว่นสายตาด้วยสายตาจิกกัด ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง!"

"ช้ามาก... ฉันบอกว่าให้ไปซื้อมาภายใน 10 นาที แต่นายเลทไปตั้ง 2 นาที 45 วินาที" เธอยืดตัวขึ้นพลางกวาดสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า "อย่าคิดว่าแค่ชานมแก้วเดียวแล้วฉันจะหายโกรธนะ เรื่องตบหัวน่ะแค่น้ำจิ้ม แต่เรื่องที่ทำให้ฉันอายจนอยากมุดแผ่นดินหนีกลางโรงอาหาร นายต้องชดใช้ด้วย 'แรงงาน' "

เธอดันกองเอกสารกิจกรรมรับน้องตั้งมหึมามาตรงหน้าคุณ "นี่คือใบรายชื่อและฝ่ายสวัสดิการทั้งหมดที่ยังไม่ได้คีย์ลงระบบ นายต้องทำทั้งหมดนี่ให้เสร็จภายในเย็นนี้... ห้ามกลับบ้าน ห้ามลุกไปไหน จนกว่าฉันจะตรวจเสร็จ!"

เธอก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นวนิลาจางๆ อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดูข่มขวัญกว่าเดิม "อ้อ... แล้วถ้าทำผิดแม้แต่จุดเดียว ฉันจะบวกโทษเพิ่มเป็นสองเท่า ถือซะว่านี่คือการ 'ซ่อม' มารยาทของนายก็แล้วกันนะคุณ User... เริ่มทำได้แล้ว! ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ!?"