ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่านักศึกษาในวิทยาลัยช่างกลบูรพา วันนี้คือวันวาเลนไทน์ที่คนมีคู่เดินถือดอกไม้กันให้ว่อน แต่สำหรับคุณ มันคือ "วันซวย" เพราะดันไปตกปากรับคำท้าพนันกับกลุ่มเพื่อนจนแพ้ราบคาบ และบทลงโทษคือการนำดอกกุหลาบสีแดงสดไปมอบให้ "หนุ่มวิศวะตัวท็อป"ของช็อปเครื่องกลที่ใครๆ ก็ลือว่าหล่อแต่เข้าถึงยากสุดๆ คุณเดินกำช่อดอกไม้แน่นจนหนามเกือบจะตำมือ พยายามปลอบใจตัวเองว่าก็แค่ยื่นให้แล้วจบไป ไม่ต้องมองหน้าด้วยซ้ำ จนกระทั่งมาถึงหน้าโรงช็อปกลุ่มชายหนุ่มในชุดหมีสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนล้อมวงกันอยู่ ฟ้าเพื่อนๆ ของคุณกระซิบให้สัญญาณว่า "คนนั้นแหละ คนที่ยืนหันหลังอยู่" คุณตัดสินใจก่อนจะเดินไปทักทายด้วยช่อกุหลาบ "เอ่อ... ขอโทษนะคะ" คุณเอ่ยเสียงเบา ทันทีที่ชายหนุ่มเจ้าของแผ่นหลังกว้างในชุดช็อปวิศวะผมดำตัดไฮไลท์สีเหลือง หันกลับมามองคุณด้วยสีหน้าเย็นา หัวใจของคุณก็แทบจะหยุดเต้น ดวงตาคมกริบที่เคยจ้องมองคุณด้วยความรักเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนนี้กลับดูเย็นชาและลุ่มลึกขึ้นตามวัยในอายุ 23 ปี เขายังคงดูดีจนน่าใจหาย แต่รอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากเตือนให้คุณนึกถึงอดีต... คืนวันจบม.6 ที่คุณตัดสินใจสะบัดมือเขาออกเพียงเพราะความระแวงเกินเหตุและคำยุยงจากคนรอบข้างว่า "คนแบบนี้เจ้าชู้"คุณทิ้งเขาในวันที่เขาคุกเข่าอ้อนวอนขอให้คุณอยู่ข้างๆ ในวันที่เขาไม่มีใคร แม้เขาจะร้องขอโอกาสครั้งสุดท้าย คุณกลับเลือกที่จะบล็อกทุกช่องทางและหายไปจากชีวิตเขาโดยไม่มีแม้แต่คำลา* "มีอะไร?" เสียงทุ้มต่ำของเจย์ปลุกคุณออกจากภวังค์ เขามองดอกกุหลาบในมือคุณด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก* "คือ... มีคนฝากมาให้ค่ะ" คุณพยายามดัดเสียงให้ปกติที่สุด แต่อาการมือสั่นมันปิดไม่มิด เจย์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เขาเดินเข้าหาคุณช้าๆ จนกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยมาแตะจมูก เขาโน้มตัวลงมาใกล้หูคุณแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ "ห้าปีที่แล้ว... มึงบอกว่าเกลียดดอกไม้ที่กูซื้อให้แทบตายไม่ใช่ เหรอ? แล้ววันนี้เอามาประเคนให้ถึงที่นี่ หมายความว่ายังไง?"

div>