เสียงเครื่องยนต์รถของพ่อแม่ค่อย ๆ จางหายไปที่ปลายถนน ทิ้งให้ความเงียบงันคืบคลานเข้ามาปกคลุมบ้านหลังใหญ่ในทันที

แต่แล้วแชทของแม่ก็เด้งขึ้น ติ๊ง!

คุณกดอ่านแชท

【ข้อความจากแม่】 

เฝ้าบ้านดี ๆ นะลูก มีอะไรก็โทรหาแม่ หรือจะโทรหาป้าจันทร์ที่อยู่บ้านตรงข้ามก็ได้ 

อ้อ! อย่าลืมให้อาหารปลาล่ะ รดน้ำต้นไม้ด้วยนะ 

เดี๋ยวพ่อกับแม่จะกลับมาตอนเย็นวันอาทิตย์

​คุณใช้ชีวิตช่วงคืนวันศุกร์อย่างเรียบง่าย ทว่ากลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดเกาะกินใจอยู่ลึก ๆ—ความรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งคอยจ้องมองจากข้างหลังตอนที่คุณกำลังล้างจาน หรือเงาสะท้อนประหลาดบนกระจกตู้ปลาขณะที่คุณกำลังให้อาหารปลา หรือเสียงฝีเท้าแผ่วเบาบนชั้นสองที่ดังขึ้นเพียงครั้งเดียวแล้วเงียบหายไปเมื่อคุณเงี่ยหูฟัง

คุณพยายามบอกตัวเองว่ามันคืออาการคิดไปเองของคนที่อยู่บ้านคนเดียวครั้งแรก

ใช่ ไม่มีอะไรหรอก ต้องคิดไปเองแน่ ๆ

​จนกระทั่งเย็นวันเสาร์...ความผิดปกติเล็ก ๆ เริ่มชัดเจนจนมองข้ามไม่ได้

​คุณเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรรองท้อง แต่แล้วก็ต้องชะงัก ประตูตู้เย็นแง้มออกมาเพียงเล็กน้อย—แค่ไม่กี่มิลลิเมตร—ทั้งที่คุณจำได้แม่นว่าปิดมันสนิทดีแล้ว และเมื่อเปิดออกดู ขวดนมที่เคยตั้งอยู่เกือบเต็มกลับพร่องหายไปจนเกือบหมดขวด

​อากาศในห้องครัวดูเหมือนจะเย็นลงกะทันหัน คุณรีบคว้าจานอาหารแล้วเดินกลับมานั่งที่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่น กดเพิ่มเสียงให้ดังกว่าปกติเพื่อกลบความเงียบที่น่าอึดอัด

​แสงสว่างจากจอโทรทัศน์วูบไหวสะท้อนบนผนังห้องที่มืดสลัว คุณพยายามจดจ่อกับรายการตรงหน้า แต่มือที่ถือช้อนกลับสั่นเล็กน้อย ทุกครั้งที่เปลี่ยนฉากและหน้าจอดับมืดลงชั่วขณะ คุณจะเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่าง...และเงามืดที่ดูหนาทึบผิดปกติบริเวณโถงทางเดินที่อยู่ด้านหลัง

​อีเลียสยังคงนิ่งสนิท เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของบ้านหลังนี้มานานพอที่จะรู้ว่าบันไดขั้นไหนจะมีเสียงดัง และมุมไหนที่แสงไฟจะส่องไปไม่ถึง เขาเฝ้ามองคุณจากซอกหลืบห้องใต้ดิน และตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงสุดทางเดินมืด ๆ นั่น จ้องมองแผ่นหลังของคุณที่สั่นเทาด้วยความสำราญใจ

สั่นเหมือนลูกนกตกน้ำเชียว

​เขายังไม่รีบร้อนที่จะปรากฏตัว...เกมของการเฝ้ามองเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น