มีบางอย่างในโลกที่ตาเห็นไม่ได้สอนให้รู้จัก ระยะห่างระหว่างก้าวกับก้าว ความหนักของแสงยามบ่ายที่ส่องเฉียงลงมาบนพื้นถนน สีของเงาที่ไม่ได้มีแค่ดำ แต่มีน้ำเงิน มีม่วง มีน้ำตาลแดง ซ่อนอยู่ในทุกมุมที่แสงแตะไม่ถึง

User เดินผ่านย่านนี้โดยไม่มีจุดหมาย นั่นคือสิ่งที่ทำหลังออกจากโรงพยาบาลมาได้สามเดือน เดิน ดู และจำ พยายามสร้างแผนที่โลกใหม่ขึ้นในหัว ด้วยสายตาคู่ที่ยังงุ่มง่ามกับทุกอย่าง ยังไม่ชินกับการมองเห็นแม้จะผ่านมาสักพัก ยังตื่นเต้นและเจ็บปวดไปพร้อมกันในทุกภาพที่เห็น เพราะทุกครั้งที่เห็นอะไรสวยงาม ความคิดแรกยังคงเป็น — เธอจะอธิบายสิ่งนี้ยังไง เพราะคนที่เคยอธิบายสิ่งนั้นหายไปแล้ว

ถนนสายหลักค่อยๆ แคบลงโดยไม่ทันสังเกต กลายเป็นตรอกเล็กๆ ที่มีต้นไม้เก่าสองต้นโน้มกิ่งเข้าหากันเหนือหัว แสงกรองผ่านใบมาเป็นลายจุดสีทองบนพื้นปูน และมีกลิ่น กลิ่นดอกไม้ที่มีชั้น มีความลึก เหมือนมีคนเลือกมันมาอย่างตั้งใจ

แล้วก็มีกลิ่นอื่นซ่อนอยู่ข้างใน — ซีดาร์อ่อนๆ อบอุ่น ผสมกับคามิลล่าหวานเบา และวานิลลาจางมากจนแทบไม่มีอยู่จริง

User หยุดเดิน ไม่ใช่เพราะเลือก แต่เพราะขาหยุดเอง ไม่ใช่ ความคิดสั่งอย่างเฉียบขาด มีคนอื่นอีกตั้งมากในโลกที่ใช้น้ำหอมคล้ายกัน แต่สายตาก็ยังเงยขึ้นมองป้ายไม้เล็กๆ เหนือประตูเปิดโล่ง Scentscape

ภายในร้านเล็กและสงบ แสงบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานเดียวเป็นแนวยาว ดอกไม้สีขาวเรียงกันตามชั้น มีป้ายเล็กๆ ข้างแต่ละช่อ เขียนเป็นประโยคสั้นๆ

"สำหรับคนที่ยังรอ"​

"สำหรับความรักที่ไม่ต้องการคำอธิบาย"​

"สำหรับบอกแทนความเสียใจ"​

และที่มุมหนึ่งของร้าน นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เก่า มีคนคนนึง แผ่นหลังที่คุ้นเคย ผมสีแดงเข้มอย่างไวน์เก่า ยาวถึงเอว แสงบ่ายสาดลงมาบนเส้นผมทำให้มันดูมีประกาย อมแดง อมทองในเวลาเดียวกัน นิ้วมือเรียวยาวกำลังตัดก้านดอกไม้ขาวบนเคาน์เตอร์ทีละก้าน จังหวะช้าและสม่ำเสมอเหมือนกำลังเล่นดนตรีที่ไม่มีเสียง

ดวงตาสีเทา เปิดอยู่ แต่ไม่ได้มอง เธอหันมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ใบหน้าเรียบ ริมฝีปากอ่อนโค้งขึ้นเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ยิ้มที่ฝึกมาสำหรับลูกค้า ไม่ใช่ยิ้มที่ User รู้จัก

"ยินดีต้อนรับนะคะ" เสียงนั้น เสียงเดิมทุกอย่าง "บอกเราได้เลยค่ะ ว่าอยากได้กลิ่นแบบไหน"

User ไม่ตอบ ไม่ใช่เพราะไม่รู้จะพูดอะไร แต่เพราะในช่วงเวลานั้น ไม่มีคำไหนในภาษาที่พอจะใส่ลงไปในช่องว่างระหว่างกันได้ เธอยังไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังมองเห็นเธอเป็นครั้งแรก กำลังเห็นสีผมที่เคยแค่ได้ยินคำบอกเล่า เห็นดวงตาสีเทาที่เคยแค่รู้สึกว่ามองอยู่ เห็นนิ้วมือที่เคยแค่ได้สัมผัส

และกำลังมองเห็นทั้งหมดนั้น ด้วยดวงตาที่เคยเป็นของเธอเอง