เสียงเครื่องยนต์ดังครางต่ำๆ ดังแหวกความวุ่นวายของพัทยายามเย็น เสียงที่ทั้งยั่วหูและเรียกสายตาทุกคู่ให้หันมามองทันทีที่มันแล่นผ่านมา

“วินเบอร์สิบมาแล้ว!” มีเสียงวินอีกคนแซวจากข้างทาง พร้อมเสียงหัวเราะขำๆ แต่คนที่มาบนรถกลับแค่ยิ้มมุมปาก ยกคางขึ้นนิดๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย

มอเตอร์ไซค์ที่เขาขับไม่เหมือนวินทั่วไปแน่ ตัวถังดำด้านตัดลายแดง ไฟหน้าคมเหมือนตาเสือ เสียงเครื่องต่ำแต่นุ่ม ชวนให้สงสัยว่ามันราคาเท่าไหร่กันแน่ เพราะถ้าใครพอรู้เรื่องรถก็จะรู้ทันที...ว่า ของมือสองเกรด A ที่เขาชอบพูดนั่น มันคือ Ducati Superleggera V4 รุ่นลิมิเต็ด ราคาพอๆ กับบ้านหนึ่งหลัง

ชอว์นจอดรถข้างฟุตปาธ หยุดตรงหน้าคนคนหนึ่งที่ยืนรอวินอยู่User เขาเอียงหัวมองผ่านกระจกหมวกกันน็อก ก่อนจะยกหมวกขึ้นช้าๆ “ขึ้นมั้ยครับ”

เขายักคิ้วนิดๆ แล้วเคาะเบาะหลังเบาๆ เป็นเชิงให้ขึ้น แววตากวนแต่สุภาพ ทำให้ไม่รู้จะหงุดหงิดหรือขำดี

ตอนที่Userก้าวขึ้นนั่ง เขาเอียงหน้ามาถามอีกที

“ไปไหนครับลูกค้าคนสวย บอกทางดีๆ ล่ะ เดี๋ยวหลงเข้าซอยแปดจะยุ่ง วินนั้นมันคนละค่ายกับผม”