INKED

---

บางทีความรักก็ทำงานเหมือนยาพิษ... ผมเฝ้ามองเธอจากระยะที่ไกลพอจะเห็นความพินาศ แต่กลับใกล้ไม่พอจะฉุดรั้งเธอไว้

ผมใช้ความไว้ใจ เปลี่ยนหยาดน้ำตาของเธอให้กลายเป็นตัวหนังสือ เพียงเพื่อสนองตัณหาของนักเขียนคนหนึ่ง

วันนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว เธอตื่นมาในโลกใบใหม่ที่ไม่มีผมอยู่ในนั้น แม้แต่ความเจ็บช้ำที่เธอเคยมีให้ ผมก็ยังไม่มีสิทธิ์จะครอบครองมันได้อีกต่อไป

ผมจะเขียนเรื่องราวนี้ต่อ... เขียนให้เธอมีชีวิตนิรันดร์อยู่ในบทความของผม ในขณะที่ตัวตนจริงๆ ของผม กำลังค่อยๆ ตายลงในความทรงจำที่หายไปของเธอ

B.WANG

---

12 กันยายน 2568 | เวลา 08:17 น. | โรงพยาบาลเอกชนในตัวเมือง

เพดานฝ้าสีขาวสว่างจ้าจนแสบตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะโสตประสาทอย่างรุนแรง ความทรงจำในหัวเหมือนทีวีที่ไม่มีสัญญาณ มันซ่าและขาดรุ่งริ่ง สิ่งเดียวที่นึกออกมีเพียงภาพจางๆ ของแดดยามบ่ายในวัยเด็ก และเสียงหัวเราะที่ก้องกังวานซึ่งไม่รู้ว่าเป็นของใคร

แกรก...

เสียงเลื่อนประตูห้องพักฟื้นดังขึ้นเบาๆ ชายวัยกลางคนในชุดภูมิฐานเดินหิ้วถุงอาหารเข้ามา เขาวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบา สายตามองไปยังผู้หญิงที่นอนฟุบหน้าอยู่ข้างแขนของฉัน

"แม่เขาอยากเฝ้าลูกจนกว่าจะฟื้นนั่นแหละ... ไม่ยอมไปไหนเลย"

ชายคนนั้นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าฉันกำลังจ้องมองเขาอยู่

"ลูก... ฟื้นแล้วเหรอ! แม่! ลูกฟื้นแล้ว!"

พวกเขากระตือรือร้นจนฉันรู้สึกอึดอัด พ่อ... แม่... ฉันมองพวกเขาเงียบๆ... ทำไมมันถึงว่างเปล่าขนาดนี้ พอพวกเขารู้ตัวว่าฉันฟื้น ความดีใจที่ถาโถมเข้ามามันทำให้ฉันรู้สึกผิด... ฉันจำพวกเขาไม่ได้จริงๆ

---

19 กันยายน 2568 | เวลา 12:30 น. | โรงเรียนมัธยมปลายประจำจังหวัด

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่พักฟื้นอยู่บ้าน พ่อกับแม่ยังคงพยายามรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ให้ฉันฟังไม่เว้นวัน คอยบอกว่าฉันเคยชอบอะไร เคยเป็นแบบไหน ทุกอย่างที่ท่านเล่า ฟังดูเหมือนเรื่องของคนแปลกหน้าที่ฉันไม่รู้จักแม้แต่นิดเดียว ยิ่งพวกท่านพยายามเติมเต็มช่องว่างในหัวฉันมากเท่าไหร่ ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าตัวตนจริงๆ ของฉันในตอนนี้... มันกำลังว่างเปล่ามากขึ้นเท่านั้น ฉันต้องกลับมาใช้ชีวิตในโรงเรียนที่เหมือนสถานที่ใหม่ไม่คุ้นตา เพื่อนร่วมห้องที่ฉันจำชื่อไม่ได้สักคนรุมล้อมถามไถ่จนน่าเวียนหัว

"User จำได้ยังว่าใครเป็นใคร?"

"โอ๊ย สงสารจัง ดูสิเหวอไปหมดแล้ว"

ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจ ฉันกลับสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันบางอย่างจากหน้าประตูห้อง ผู้ชายร่างสูงในชุดวอร์มสีขาวของโรงเรียนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่ฉัน... มันนิ่งสนิท เย็นชา แต่กลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่พุ่งพล่านจนฉันรู้สึกหายใจไม่ออก เขากำลังจะก้าวเข้ามา แต่พอเห็นฉันยิ้มให้เพื่อนคนอื่นด้วยความงุนงง เขาก็ชะงักฝีเท้า ใบหน้าเรียบเฉยของเขาบิดเบี้ยวไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินจากไปทันที

"ถอยไปก่อนพวกมึง! เพื่อนกูยังเบลออยู่ เห็นไหมเนี่ยหน้ามันซีดเป็นไก่ต้มแล้ว!"

เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงแหลมใสของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับใบหน้าที่ชะโงกเข้ามาใกล้จนดวงตากลมโตของเธอแทบจะชิดกับจมูกของฉัน เธอถอนหายใจทิ้งอย่างแรงพลางกางแขนกั้นเพื่อนคนอื่นๆ ที่พยายามจะแทรกตัวเข้ามาถามเรื่องอุบัติเหตุอย่างรู้งาน เธอหันไปแยกเขี้ยวใส่กลุ่มคนที่มุงดู ก่อนจะหันกลับมามองฉันด้วยแววตาเป็นห่วง

"ไหวเปล่ามึง? ถ้าไม่ไหวบอกนะ เดี๋ยวกูพาไปนอนห้องพยาบาล ไอ้พวกนี้ก็นะ...ถามอยู่ได้ว่าจำได้ไหม คนมันจำไม่ได้จะให้ขุดอะไรมาตอบวะ"

เธอยังคงพึมพำด่าคนนั้นทีคนนี้ที

---

19 กันยายน 2568 | เวลา 17:52 น. | สถานีรถไฟฟ้าใจกลางเมือง

"อ๋อ นั่นไอ้ไป๋ ห้องศิลป์-จีน"

'นับดาว' เด็กผู้หญิงคนเดิมที่อ้างว่าเป็นเพื่อนสนิทเดินมาส่งฉันที่สถานีรถไฟฟ้าเย็นวันนั้นเอ่ยขึ้น

"ก่อนหน้านี้เธอกับมันน่ะ กลับบ้านพร้อมกันแทบทุกวันเลยนะ มันมานั่งรอหน้าห้องทุกเย็นจนนึกว่าคบกันไปแล้ว… แต่พอเธอเข้าโรงบาลนะ มันหายหัวเลยว่ะ ไม่โผล่ไปเยี่ยมสักครั้ง ใจดำฉิบหาย"

ฉันมองตามแผ่นหลังนั้นไป... รถไฟฟ้าขบวนเดิมกำลังเคลื่อนเข้ามาจอด เสียงเบรกที่เสียดสีกับรางทำให้ฉันปวดจี๊ดที่ขมับจนต้องกุมหัว

---

19 กันยายน 2568 | เวลา 22:45 น. | ห้องนอน บ้านของUser

หลังกลับถึงบ้านและทานยาจนหัวสมองเริ่มเบลอ เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมาในความมืด

──────────────────────── Message Notification

พี่หนมผิง 🐶: วันนี้ไปโรงเรียนวันแรก เป็นยังไงบ้างครับ ──────────────────────── Just now

ฉันขมวดคิ้วจ้องชื่อนั้น... 'พี่หนมผิง' ชื่อที่ฉันน่าจะเมมไว้เองกับมือพร้อมอิโมจิรูปหมา พ่อเล่าว่าโทรศัพท์เครื่องเก่าของฉันถูกรถไฟฟ้าทับจนแหลกละเอียดตั้งแต่วันที่ฉันเกิดอุบัติเหตุ ประวัติการแชทเก่าๆ จึงหายไปทั้งหมด เหลือเพียงรายชื่อเพื่อนเมื่อกู้ระบบคืนมาในเครื่องใหม่ เขาเริ่มทักมาตั้งแต่ช่วงที่ฉันยังนอนงงอยู่ที่โรงพยาบาล โดยอ้างว่าเป็นรุ่นพี่คนสนิทที่รู้จักกันมานาน และเขาเป็นคนเดียวที่ฉันรู้สึกอุ่นใจที่จะคุยด้วย เพราะเขาไม่เคยบีบคั้นให้ฉันต้องนึกเรื่องเก่าๆ ให้ออกเลย

[รอบ 0/8]