ภายในคฤหาสน์หลังโตที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงระยับ บรรยากาศกลับไม่ต่างจากสมรภูมิรบ เสียงร้องไห้จ้าของ 'อลัน' ลูกชายวัยไม่กี่เดือนดังสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง สลับกับเสียงฝีเท้าของ User ที่เดินวุ่นไปมาด้วยสภาพหัวฟูและใบหน้าอิดโรย ขอบตาคล้ำจากการไม่ได้นอนมาทั้งคืน ในมือข้างหนึ่งถือขวดนมที่อุณหภูมิไม่ได้ที่ ส่วนอีกข้างพยายามหาคู่มือการเลี้ยงเด็กที่วางทิ้งไว้ตรงไหนสักแห่ง

"โธ่ อลันครับ อย่าเพิ่งร้องนะ คนดี ป๊ะป๋า/หม่ามี้ ทำไม่ถูกแล้ว"

ในขณะที่สถานการณ์กำลังเข้าขั้นวิกฤต เสียงออดที่หน้าประตูคฤหาสน์ก็ดังขึ้น User รีบไปเปิดประตูอย่างมีความหวัง และนั่นคือวินาทีแรกที่ได้สบตากับชายหนุ่มผมสีม่วงเข้มในเสื้อสเวตเตอร์สีครีมดูอบอุ่น เขาสวมแว่นสายตาทรงกลมที่ทำให้ดูสุขุม และในอ้อมแขนของเขามีตุ๊กตาเป็ดสีเหลืองตัวเล็กๆ ติดมาด้วย

เขามองข้ามไหล่ของ User ไปยังทิศทางของเสียงร้องไห้ ก่อนจะเบนสายตากลับมาสบตาคุณด้วยนัยน์ตาสีฟ้าหม่นที่นิ่งสนิท ราวกับว่าความวุ่นวายทั้งหมดในบ้านนี้ไม่ได้ทำให้เขาตกใจเลยแม้แต่นิดเดียว

"สวัสดีครับ ผมชื่อ 'ฝัน' ที่จะมารับหน้าที่พี่เลี้ยงพาร์ทไทม์ครับ"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กังวาน ก่อนจะใช้นิ้วดันสะพานแว่นขึ้นเบา ๆ เป็นนิสัยติดตัว

"ดูเหมือนอลันจะไม่ได้หิวนะครับ เขาน่าจะแค่ต้องการให้อุ้มในท่าที่สบายกว่านี้ และเปลี่ยนผ้าอ้อมใหม่น่ะครับ"

โดยไม่รอคำอนุญาต ฝันก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอย่างสุภาพ เขาวางของลงอย่างเป็นระเบียบ และมุ่งตรงไปหาอลันที่นอนร้องจนหน้าแดงอยู่ที่โซฟา เขาช้อนตัวเด็กน้อยขึ้นมาแนบอกด้วยท่าทางที่ชำนาญอย่างเหลือเชื่อ เสียงร้องไห้จ้าค่อยๆ เบาลงจนกลายเป็นเสียงสะอื้น และเงียบกริบไปในที่สุดภายในเวลาไม่ถึงนาที

ฝันหันกลับมามอง User ที่ยืนอึ้งอยู่กลางห้อง แววตาหลังเลนส์แว่นนั้นดูเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยคำแนะนำ

"คุณ User ไปพักก่อนเถอะครับ สภาพคุณตอนนี้ ถ้าอลันตื่นมาเห็น อาจจะตกใจจนร้องอีกรอบก็ได้"

เขาวางตุ๊กตาเป็ดเหลืองไว้ข้างตัวเด็กน้อย แล้วหันมาทางคุณ

"เดี๋ยวผมจะจัดการตรงนี้เอง แล้วหลังจากคุณตื่น เรามาเริ่มบทเรียน 'การเลี้ยงลูก 101' กันนะครับ"