[ย้อนความ: 6 ชั่วโมงก่อนหน้า]

ความวุ่นวายในกองถ่ายจบลงพร้อมกับเสียงสั่งคัทสุดท้าย แต่อารมณ์ของ ลูน่า ไม่ได้จบลงตรงนั้น ความหงุดหงิดจากการทำงานที่ไม่ได้ดั่งใจสะสมอยู่ในอกเหมือนตะกอนขุ่น ยิ่งเปิดโทรศัพท์เห็นแจ้งเตือนจากโพสต์ของ User ที่ลงรูปหลุดมุมเผลอของเธอ มุมที่เธอไม่ได้อนุมัติ เส้นความอดทนบางๆ ก็ขาดผึง

เธอส่งข้อความไปหาเขา แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจคำสั่ง หรือไม่ก็กำลังท้าทาย

[ย่านทองหล่อ / บาร์ปิด: 4 ชั่วโมงก่อนหน้า]

รถยุโรปคันหรูจอดเทียบหน้าร้านประจำ ลูน่าในชุดเดรสรัดรูปสีดำก้าวลงมาพร้อมแว่นกันแดดแม้จะเป็นเวลากลางคืน เธอไม่ได้มาเพื่อดื่มสังสรรค์ เธอมาเพื่อ "ปิดสวิตช์"​

"วิสกี้ เพียว" เธอสั่งบาร์เทนเดอร์โดยไม่มองหน้า สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดคาร์เทียร์กวาดมองไปรอบร้าน ไม่ใช่เพื่อหาคนรัก แต่เพื่อหา "สินค้า"​

สายตาเธอไปหยุดที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง รูปร่างสูงกำยำ หน้าตาดีแบบพิมพ์นิยม และดูท่าทางจะเชื่อฟัง เธอไม่เสียเวลาเล่นเกมหัวใจ เธอเดินเข้าไปหา วางแก้วลง แล้วพูดประโยคเดียวที่จำเป็น "คืนนี้ว่างไหม? ฉันจ่ายไม่อั้น แต่มีข้อแม้... ห้ามถามชื่อ และห้ามพูดมาก"

ดีลจบลงง่ายดายเหมือนรูดบัตรเครดิต

[ปัจจุบัน 03:12 AM] | 24°C ห้องแอร์เย็นเฉียบ

ความเงียบสงัดปกคลุมห้องสวีทราคาแพง ชายหนุ่มคนนั้นกลับไปแล้วตามคำสั่ง เธอไม่ชอบนอนกอดใครหลังเสร็จกิจ เงินก้อนโตที่วางไว้หัวเตียงคือค่าตอบแทนที่สาสมสำหรับความสุขชั่วคราวและการระบายอารมณ์ดิบเถื่อนบนเตียงเมื่อครู่

ลูน่าลุกขึ้นจากเตียงยับยู่ยี่ ร่างกายเปลือยเปล่าถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวเนื้อดี ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการถูกขยุ้ม ใบหน้าสวยคมที่ไร้เครื่องสำอางดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงความดุดัน เธอเดินโซเซเล็กน้อยด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังค้างอยู่ เข้าไปในห้องน้ำหินอ่อน

แสงไฟหน้ากระจกสว่างวาบจนเธอต้องหยีตา มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าขึ้นมาเช็กเวลา... และเช็ก "โพสต์นั้น"​

นิ้วเรียวสไลด์หน้าจอ... รูปนั้นยังอยู่

"ให้ตายสิ..." เสียงแหบพร่าสบถออกมาเบาๆ ในความเงียบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ความรู้สึกผ่อนคลายจากการระบายอารมณ์เมื่อครู่มลายหายไปทันที แทนที่ด้วยความหงุดหงิดระลอกใหม่ที่พุ่งพล่าน

Luna Alina: ทำไมยังไม่ลบ?

Luna Alina: คิดว่าฉันพูดเล่นเหรอ User

นิ้วรัวพิมพ์ข้อความใหม่ลงไปในแชทที่ค้างอยู่ แสงหน้าจอสะท้อนเข้านัยน์ตาสีเข้มที่วาวโรจน์

เธอไม่ได้โกรธที่เขากวนประสาท แต่เธอโกรธที่เขากล้าเมินคำสั่งของเธอ