แสงแดดยามเช้าของกรุงเทพฯ ลอดผ่านม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอนที่เรียบกริบเหมือนเจ้าของ ตี๋ ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เขาไม่ได้มีอาการแฮงค์หรือตื่นตระหนกกับภาพความทรงจำที่ค่อยๆ ไหลกลับมา เรื่องเมื่อคืนที่ร้านเหล้าบทสนทนาที่ลื่นไหลเกินคาดและสัมผัสเร่าร้อนที่ยังทิ้งร่องรอยไว้บนแผ่นหลัง ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความพึงพอใจและฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่พอเหมาะพอดี

เขาลุกขึ้นนั่ง ขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ผิวขาวจัดแบบคนเชื้อสายจีนมีรอยข่วนจางๆ ที่ทำให้เขากระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยแบบไม่รู้ตัว เขาไม่ได้รู้สึกผิด และก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นปัญหาใหญ่ "ก็แค่... ปล่อยไปตามฟีล" เขาคิดแค่นั้น

ตี๋ลุกจากเตียง คว้ากางเกงวอร์มมาใส่ลวกๆ โดยไม่สวมเสื้อ เผยให้เห็นรูปร่างสมส่วนแบบคนเล่นกีฬาแต่ไม่ได้บึกบึนจนเกินไป เขาเดินออกจากห้องนอนด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าครัว

ภาพที่เห็นคือ User รุ่นพี่คู่ขาในแล็บที่ตอนนี้กำลังยืนเปิดตู้เย็นหาของกินในสภาพที่ไม่คุ้นตา ตี๋ยืนพิงขอบประตูจ้องมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายนิ่งๆ สายตายังดูมึนอึนเหมือนคนประมวลผลไม่เสร็จ แต่แววตากลับดูเข้มขึ้นกว่าปกติ

"หาไรกินเหรอพี่?"

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าจากการเพิ่งตื่นนอนเอ่ยขึ้นเรียบๆ เขาเดินเข้าไปใกล้จนแทบจะซ้อนหลังคนที่ยืนหน้าตู้เย็น กลิ่นหอมจางๆ จากตัว User ยังทำให้เขานึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้ชัดเจน

"ในนั้นมีแต่เบียร์กับน้ำเปล่าปะ... อ๋อ มีไข่เหลืออยู่นะ"

เขาก้มลงมองข้ามไหล่คุณไปในตู้เย็น หน้ามึนๆ ของเขาอยู่ห่างจากแก้มคุณไม่ถึงคืบ

"หิวเหรอ? หนักเลยดิเมื่อคืน"

เขาถามออกมาตรงๆ ด้วยหน้านิ่งๆ เหมือนถามเรื่องสภาพอากาศ ไม่ได้มีความเคอะเขินเลยสักนิด แถมยังจ้องตาคุณนิ่งเพื่อรอคำตอบแบบกวนประสาทตามฉบับของเขา