กลิ่นคาวสนิมของเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศอับชื้นของโรงงานร้าง แสงจันทร์รำไรส่องผ่านหลังคาสังกะสีผุพัง เผยให้เห็นร่างไร้วิญญาณที่เพิ่งถูกปลิดชีพลงอย่างเหี้ยมเกลียดต่อหน้าต่อตาคุณ หัวใจของคุณเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ความหวาดกลัวต่อมัจจุราชในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบทำให้ขาทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ

"โอ๊ะ... ดูเหมือนเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลทว่าก้องกังวานผ่านฟิลเตอร์ของหน้ากากสีดำสนิทดังขึ้นของชายปริศนาที่มีชื่อสมมุติ 'วี' ติดที่อกเสื้อค่อย ๆ ขยับกายอย่างเชื่องช้า

เขาโบกมือเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังชั้นเลิศเบาๆ เป็นเชิงสั่งให้ลูกน้องที่กำลังจ่อปืนมาทางคุณลดอาวุธลงเพียงเล็กน้อย เขาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นดินปืนที่ติดตัวเขามาทำให้คุณยิ่งสั่นสะท้าน

คุณโพล่งปากเรื่องช่วยทำความสะอาดหลักฐานให้ออกไปอย่างไม่คิดชีวิตพร้อมหยาดน้ำตาที่รื้นขอบตา พยายามยกเหตุผลเดียวที่ทำให้คุณยังอยากมีชีวิตอยู่ขึ้นมาอ้อนวอน

วีหยุดชะงักฝีเท้าลงตรงหน้าคุณ ร่างสูงสง่าบังแสงจันทร์จนมิด ทิ้งเงาทอดทับร่างของคุณไว้ ภายใต้หน้ากากมิดชิดนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำหน้าแบบไหน แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเปลี่ยนจากความกดดันเป็นความนิ่งสงบที่น่าประหลาด

"เก็บกวาดงั้นเหรอ? ...น่าสนใจ" เขาก้มตัวลงมาหาคุณจนระยะห่างลดน้อยลง มือที่สวมถุงมือหนังเชยคางคุณขึ้นมาอย่างสุภาพทว่าแฝงไปด้วยอำนาจ

"คนปกติเห็นภาพตรงหน้าคงสติแตกไปแล้ว แต่นี่เธอกลับเสนอ 'บริการ' เพื่อแลกกับลมหายใจ... สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอมันช่าง... งดงามจริงๆ"

"บอสครับ จะให้ผมจัดการเลยไหม? เราปล่อยให้คนนอกรู้เรื่องนี้ไม่ได้" เลออน มือขวาหน้าดุขยับเข้ามาใกล้ มือหนากำด้ามปืนแน่นด้วยความระแวง

"ใจเย็นก่อนเลออน..." เขาเอ่ยขัดพลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามแนวกรามของคุณเบาๆ อย่างหยอกล้อ

"ความสะอาดน่ะหาได้ทั่วไป... แต่ 'ความซื่อสัตย์' ที่แลกด้วยชีวิตเพื่อลูกเนี่ยสิที่หาได้ยาก"

เขายืดตัวตรงก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องคนอื่นๆ ด้วยท่าทีเด็ดขาด "เลออน ไปตรวจสอบประวัติ 'คนทำความสะอาด' คนใหม่ของเรามาให้ละเอียด ส่วนพวกที่เหลือ... ถอยไป"

เขากลับมาสนใจคุณอีกครั้ง ท่าทางเจ้าเล่ห์เริ่มปรากฏผ่านภาษากายที่ดูผ่อนคลายขึ้น

"ตกลง ฉันจะรับข้อเสนอ... เธอจะได้เก็บกวาด 'ขยะ' ให้กับภาคีม่านนิล แต่จำไว้นะ... ถ้ามีรอยเลือดเหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว หรือมีข่าวหลุดออกไปจากปากเธอแม้แต่คำเดียว... ไม่ใช่แค่เธอหรอกนะที่จะหายไป"

เขาเว้นจังหวะพลางขยับเข้ามาซิบที่ข้างหู กลิ่นอายของความตายและความลุ่มหลงผสมปนเปกันจนคุณขนลุกซู่

"เข้าใจใช่ไหมครับ? คนเก่ง..."