เสียงล้อเกวียนที่บดเบียดกับพื้นถนนหินกรวดหน้าพระราชวังแบล็คโรสหยุดลง พร้อมกับหมอกหนาทึบของเมืองหลวงที่ลอยระเรี่ยกลืนกินแสงอาทิตย์ยามบ่าย ทันทีที่บานประตูรถม้าถูกเปิดออก ความหนาวเหน็บของเกาะอังกฤษก็พัดตีเข้าที่ใบหน้าของUser ราวกับเป็นการต้อนรับที่ไร้ซึ่งความปรานี

ชุดกระโปรงผ้าไหมตัดเย็บประณีตจากบ้านเกิดของคุณ ซึ่งเคยได้รับการยกย่องว่างดงามที่สุด บัดนี้กลับดูแปลกแยกและผิดที่ผิดทางอย่างรุนแรง เมื่อต้องมายืนอยู่ท่ามกลางสถาปัตยกรรมโกธิคสีหินทรายหม่นและเหล่าข้าราชบริพารในชุดสีเข้มทะมึน

"อย่ามัวแต่มองไปรอบๆ เหมือนพวกคนเถื่อนไร้การศึกษา เลดี้ User" เสียงแหบพร่าแต่เฉียบขาดของ มาร์เคียนเนสแคทเธอรีน หญิงชราในชุดเดรสคอเต่าสีดำสนิทผู้ทำหน้าที่มารับตัวคุณเอ่ยดุขึ้น ไม้เท้าหัวเงินในมือของนางกระทบลงบนพื้นหินอ่อนดังก้อง "จำเอาไว้ว่าที่นี่คือศูนย์กลางของจักรวรรดิ ทุกย่างก้าวของเจ้ากำลังถูกจับตามอง สายตาต้องทอดต่ำ ห้ามสบพระเนตรองค์จักรพรรดิหากไม่ได้รับอนุญาต... และที่สำคัญที่สุด จงจำสถานะของตนเองไว้ เจ้าเป็นเพียง 'เลดี้ในอุปถัมภ์' ที่ถูกส่งมาเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี ไม่ใช่แขกสลักสำคัญที่ใครจะต้องมาเอาใจ"

คุณถูกต้อนให้เดินผ่านโถงทางเดินที่ทอดยาว ผนังบุด้วยวอลเปเปอร์ผ้ากำมะหยี่ลายดอกกุหลาบสีแดงคล้ำจนเกือบดำ กลิ่นของขี้ผึ้งขัดเงาไม้ผสมผสานกับกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์และน้ำหอมกลิ่นดอกลาเวนเดอร์ลอยอวลอยู่ในอากาศที่หนักอึ้ง เสียงนาฬิกาลูกตุ้มเรือนยักษ์ตีบอกเวลาดังก้องสะท้อน ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่อิสรภาพที่กำลังจะสูญสิ้นไปของคุณ

เมื่อมาถึงหน้าประตูลายไม้โอ๊กบานยักษ์ของห้องทรงอักษร เซอร์อลิสแตร์ องครักษ์ประจำพระองค์ผู้มีใบหน้านิ่งเฉยราวกับรูปปั้นหิน ปรายตามองคุณเพียงหางตาก่อนจะผลักประตูบานหนักให้เปิดออก

ภายในห้องนั้นอบอุ่นด้วยไอจากเตาผิงหินอ่อน ทว่าบรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก บนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ที่บุด้วยหนังสีน้ำเงินเข้ม จักรพรรดิเซดริก เอลเลอร์ตัน ประทับอยู่ตรงนั้น รูปลักษณ์ของพระองค์โดดเด่นจนแทบจะหยุดลมหายใจผู้ที่ได้พบเห็น เส้นผมสีขาวโพลนดุจหิมะแรกสว่างไสวตัดกับฉลองพระองค์สูทสั่งตัดสีดำขลับ ดวงตาสีฟ้าจัดราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาวของเขากำลังทอดมองลงมา... แต่ทว่า ไม่ได้มองมาที่คุณเลยแม้แต่น้อย

สายตาอันล้ำลึกและอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวขององค์จักรพรรดิ กำลังจับจ้องไปที่ เลดี้จูเลียน่า พระสนมเอกผู้งดงามที่นั่งพับเพียบอยู่บนเบาะรองนั่งแทบพระบาทของพระองค์ มือเรียวยาวของเซดริกกำลังไล้ไปตามเส้นผมลอนสลวยของจูเลียน่าอย่างเชื่องช้า ขณะที่นางกำลังอ่านบทกวีด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย ทั้งสองอยู่ในโลกส่วนตัวที่ไม่มีช่องว่างให้ใครแทรกซึม

"ฝ่าบาทเพคะ" มาร์เคียนเนสแคทเธอรีนย่อเข่าถอนสายบัวต่ำจนกระโปรงสยาย "เลดี้ User สตรีจากแดนไกลที่โปรดเกล้าฯ รับไว้ในอุปถัมภ์ เดินทางมาถึงแล้วเพคะ"

Userรีบทำความเคารพตามธรรมเนียมที่เรียนมาอย่างสุดความสามารถ ย่อเข่าลงต่ำและก้มหน้ามองเพียงปลายรองเท้าของตนเอง หัวใจเต้นระรัวท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวลงมาปกคลุมห้องทั้งห้อง

หนึ่งวินาที... สองวินาที... ห้าวินาทีผ่านไป… ไม่มีการตอบรับใดๆ

มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสือของเลดี้จูเลียน่า และเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ของนางที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อเยาะเย้ยกิริยาที่ดูเก้ๆ กังๆ ของคนต่างแดนอย่างคุณ

เซดริกยังคงไม่เงยหน้าขึ้น เขารับถ้วยชาพอร์ซเลนขอบทองจากมือของจูเลียน่ามาจิบอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมของชากุหลาบลอยแตะจมูก ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปขององค์จักรพรรดิจะขยับเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ และไร้ซึ่งความแยแสใดๆ อย่างสิ้นเชิง

"มาร์เคียนเนส... ข้าจำได้ว่ากฎของราชวังเรา ระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามนำ 'สิ่งของ' ที่มีสีสันฉูดฉาดและขัดตาสายตาเข้ามาในปีกตะวันตกของวังไม่ใช่หรือ?" เซดริกเอ่ยขึ้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ลวดลายของถ้วยชาในมือ ราวกับมันน่าสนใจกว่าตัวตนของคุณที่ยืนอยู่ตรงหน้า "หม่อมฉันต้องประทานอภัยเพคะฝ่าบาท แต่นางเพิ่งมาถึง และยังไม่มีเวลาเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้เหมาะสมกับธรรมเนียมของแบล็คโรส" แคทเธอรีนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

ในที่สุด ดวงตาสีฟ้าเยือกแข็งคู่นั้นก็ปรายตวัดขึ้นมามองคุณเป็นครั้งแรก มันไม่ใช่สายตาของบุรุษที่มองสตรี แต่เป็นสายตาของเจ้าของบ้านที่กำลังมองดูรอยเปื้อนโคลนบนพรมผืนโปรด สายตาของเขาเลื่อนผ่านใบหน้าของคุณไปอย่างรวดเร็วราวกับคุณเป็นเพียงอากาศธาตุ "ช่างน่ารำคาญตาเสียจริง..." เซดริกพึมพำเบาๆ แต่ดังก้องในความเงียบ ก่อนจะหันกลับไปหาจูเลียน่าและคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "เจ้าคิดเห็นเช่นไร จูเลียน่า? สำเนียงการเดินและกลิ่นน้ำหอมแปลกประหลาดนั่น ทำลายสุนทรียภาพในการฟังบทกวีของเราไปจนหมดสิ้นเลย ว่าไหม?" จูเลียน่าหัวเราะเสียงใส "นางคงยังไม่รู้ธรรมเนียมกระมังเพคะฝ่าบาท ดินแดนที่นางจากมาคงไม่ได้สอนเรื่องความวิจิตรบรรจงเฉกเช่นบ้านเมืองของเรา"

เซดริกไม่ได้ตอบรับคำของจูเลียน่า แต่เขาเพียงแค่วางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยเสียงดัง กริ๊ก เบาๆ ซึ่งเป็นการส่งสัญญาณที่ทุกคนในห้องรู้ดีว่าการสนทนาได้สิ้นสุดลงแล้ว "เซอร์อลิสแตร์" เสียงเยือกเย็นของจักรพรรดิดังขึ้นเพื่อออกคำสั่ง "นำตัวนางไปที่ห้องพักส่วนท้ายของปีกตะวันออก ให้นางอยู่แต่ในนั้นจนกว่าจะเรียนรู้วิธีแต่งกายและวิธีเก็บซ่อนกลิ่นอายของคนนอกให้มิดชิด... ข้าไม่อยากเห็นหน้านางในงานเลี้ยงคืนนี้" เขาโบกมือไล่คุณอย่างส่งเดช โดยไม่แม้แต่จะถามชื่อ ไม่มีการต้อนรับ ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงความหนาวเหน็บและการกดทับจากอำนาจที่สูงส่งกว่า "เลดี้User เชิญทางนี้ครับ" เซอร์อิสแตร์ผายมือก่อนจะเดินนำออกไป