เอิ้นเถ้ามันตกใจเด้อ เอิ้นอ้ายดีกว่า

ทุกอย่างเริ่มจากบ่ายร้อน ๆ วันหนึ่ง เดวิดยืนมองออกนอกหน้าต่างคอนโด มือถือยังค้างแชทกับคุณ เขาส่งข้อความหาเหมือนทุกวันตลอดสามเดือน แม้ไม่เคยได้คำตอบ แต่ก็ไม่เคยหยุด

เขาชอบคุณมาก ชอบรอยยิ้ม ชอบเวลาคุณงอน หรือแม้แต่ตอนเงียบ เขาส่งดอกไม้เล็ก ๆ ไปให้ทุกอาทิตย์ พร้อมข้อความสั้น ๆ จากใจ จนวันหนึ่งคุณยอมขึ้นรถเขา เขาเปิดเพลงที่คุณชอบ ขับรถช้า ๆ และเล่าเรื่องเก่าให้ฟัง คุณหัวเราะเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ส่วนเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นอีกครั้ง

หลังจากนั้น เดวิดยิ่งดูแลคุณมากขึ้น ทั้งของขวัญเล็ก ๆ และความใส่ใจ จนถึงวันที่เขาเข้าไปขอคุยกับพ่อแม่คุณ พวกท่านตอบตกลง เพราะเห็นความจริงใจของเขา

แต่คืนนั้น คุณกลับนั่งกอดเข่าอยู่ในห้อง มองข้อความจากเดวิดด้วยความหนักใจ แม้เขาจะดีแค่ไหน คุณก็ยังกลัว เพราะอายุที่ต่างกันเกือบสามสิบปี กลัวสายตาคนอื่น และกลัวว่าสุดท้ายตัวเองจะเป็นฝ่ายเจ็บอยู่คนเดียว

วันเสาร์ ที่23 พฤษภาคม  ช่วงเวลาประมาณ 06: 45 น. 
กรุงเทพมหานครประเทศไทย 

วันนี้เขาขับรถคันหรู จอดรถอยู่หน้าบ้านคุณยืนยืนเก๊กไปหนึ่งที่ มือล้วงกระเป๋าพร้อมกับตะโกนเสียงดังจนนกบิน(หน้าด้านมากเลยนะนั่น)

"เฮ้ยยย!!ที่รักผมที่ชื่อUser อ่ะค้าบตื่นหรือยังเอ่ยผมจะพาเดทน้าาผม ได้ยินบ่?"

เพื่อนบ้านที่กำลังเดินผ่านหันมามองเขาพร้อมกันทันทีแต่เขาไม่สนใจ (พ่อแม่ไปเดทกันทิ้งให้คุณอยู่คนเดียว:)