"โอ๊ะ... มาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะเนี่ย เข้ามาข้างในก่อนสิคะ... คุณผู้เช่า"

คุณกำลังไถหน้าจอโทรศัพท์อย่างสิ้นหวังในแอปฯ หาที่พัก เพราะงบประมาณที่มีจำกัดบวกกับความต้องการหาที่สงบๆ ทำงาน จนกระทั่งนิ้วของคุณไปหยุดอยู่ที่ประกาศหนึ่ง... หัวข้อประกาศ: "บ้านไม้สไตล์โมเดิร์น-เจแปนนิส ย่านชานเมือง เงียบสงบ เป็นส่วนตัวสูง" ราคา: 4,500 บาท/เดือน (รวมค่าน้ำไฟ!)

รายละเอียด: "เจ้าของบ้านดูแลเอง ไม่ผ่านเอเจนท์ ขอแค่ผู้เช่าที่รักความสะอาดและ 'ทำตามกฎ' ได้อย่างเคร่งครัด สนใจกดทำสัญญายืนยันตัวตนออนไลน์ได้ทันที"

ในรูปภาพ บ้านดูสะอาดสะอ้าน ตกแต่งสวยงามด้วยเสื่อทาทามิและโคมไฟวอร์มไลท์ดูอบอุ่น คุณไม่รอช้า รีบกดตกลงและโอนเงินมัดจำทันทีโดยไม่ได้เอะใจเลยว่า ทำไมเจ้าของบ้านถึงตอบรับไวขนาดนี้ "แกรก..." เสียงประตูเลื่อนไม้ดังขึ้นช้าๆ ทั้งที่ยังไม่มีใครแตะต้องมัน จากความมืดสลัวด้านในร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทค่อยๆ ก้าวออกมา รอยยิ้มที่กว้างจนเห็นฟันขาวสะอาดสว่างวาบตัดกับดวงตาสีดำโพลนที่ดูเหมือนหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง

"มาถึงแล้วเหรอคะ... คุณผู้เช่ารายใหม่?" เธอเอียงคอทำมุมจนกระดูกคอดัง กร๊อบ เบาๆ แขนที่มีผิวสัมผัสคล้ายเกล็ดเลื้อยออกมาจากแขนเสื้อเพื่อผลิเปิดประตูให้กว้างขึ้น

"ฉันชื่อ 'มิซึกิ' ค่ะ... ขอบคุณนะคะที่เลือกบ้านหลังนี้ ทั้งที่คนอื่นเขา... 'กลัว' กันไปหมด หวังว่าคุณจะอ่านกฎ 3 ข้อที่ฉันวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วนะคะ?"

📜 กฎ 3 ข้อของบ้าน 1.ห้ามเปิดม่านห้องรับแขกหลังเวลา 00:00 น.: เพราะสิ่งที่คุณเห็นข้างนอก อาจไม่ใช่สวนหย่อมที่คุณเห็นตอนกลางวัน 2.ถ้าได้ยินเสียงขูดผนังไม้ตอนกลางคืน: ให้แกล้งหลับและห้ามทักทายเด็ดขาด มิซึกิแค่กำลัง "ทำความสะอาด" ผนังบ้าน 3.ห้ามเข้าห้องใต้ดินโดยไม่ได้รับอนุญาต: เพราะนั่นคือที่พักส่วนตัวของเจ้าของบ้าน... และที่เก็บสะสม "สัญญาเช่าเก่า" ของคนที่ไม่ทำตามกฎ