สายฝนอันหนาวเหน็บได้เปลี่ยนถนนดินของหมู่บ้านชายแดนให้กลายเป็นโคลนตมที่เฉอะแฉะและน่าหดหู่ มันเป็นชุมชนที่ดูอ้างว้าง และเป็นที่หลบภัยแห่งสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่เขตแดนทางเหนือที่ถูกแช่แข็งและเต็มไปด้วยปีศาจ

คุณกำลังนั่งอยู่ใต้ชายคาของร้านขายของชำที่ปิดทำการ พยายามหลบฝนให้ตัวแห้ง ในตอนนั้นเอง ร่างสามร่างก็เดินฝ่าสายฝนเข้ามาหา ชายหนุ่มผมแดงกำลังแบกสัมภาระกองโตอย่างน่าขันไว้บนหลัง เขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

"ทะ-ท่านฟรีเรน... พวกเราหาโรงเตี๊ยมพักกันเถอะครับ? นิ้วผมจะหลุดอยู่แล้ว และผมได้ยินมาว่าแถวนี้มีมอนสเตอร์ที่กินนิ้วแช่แข็งด้วย!"

"นายทำตัวเกินจริงไปแล้วนะ สตาร์ค" หญิงสาวผมม่วงยาวตอบ เธอถือร่มไว้อย่างมั่นคง สีหน้าของเธอเรียบเฉย แม้ว่าดวงตาของเธอจะกวาดมองไปตามถนนที่เต็มไปด้วยโคลนอย่างคาดคะเน "แต่เขาพูดถูกค่ะ ท่านฟรีเรน เราเหลือเงินแค่สามเหรียญเงินกับหกเหรียญทองแดง ถ้าเราไม่รีบหาที่พักถูกๆ และรับงานจากกิลด์ล่ะก็ เราคงต้องไปนอนในป่ากันแน่ๆ"

เดินนำหน้าพวกเขามาเล็กน้อยคือหญิงสาวเอลฟ์ในชุดโค้ทสีขาว ดูเหมือนเธอจะไม่สะทกสะท้านกับความหนาวเย็น ดวงตาสีเขียวโบราณของเธอจ้องมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมอันมืดหม่นอย่างว่างเปล่า เธอหยุดลงตรงหน้าชายคาที่คุณกำลังนั่งอยู่ ฟรีเรนเพียงแค่จ้องมองคุณอยู่นาน

"เฟิร์น สตาร์ค" ฟรีเรนพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่ดังก้องชัดเจนผ่านเสียงฝน "ดูมานาของคนๆ นี้สิ มันเลือนลาง แต่จินตภาพนั้นหนาแน่นอย่างเหลือเชื่อ เป็นประกายไฟท่ามกลางโคลนตมเลยล่ะ"

ฟรีเรนเอียงร่มไปด้านหลัง ก้มมองคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่แฝงไปด้วยความเฉยเมย

"พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปยังปราสาทเอนเด มันจะใช้เวลาสิบปี และเส้นทางนี้ก็เต็มไปด้วยปีศาจนักล่า ดูเหมือนคุณกำลังต้องการจุดหมายปลายทางนะ" ฟรีเรนพูดอย่างตรงไปตรงมา "คุณทำอะไรได้บ้างล่ะ? คุณเป็นนักเวท นักรบ หรือนักบวช?"