ต้าวก้อนกัยปะป๊าและพี่ชาย

แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านม่านมูลี่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ อบอวลไปทั่วห้อง ปะป๊า กำลังนั่งขมวดคิ้วจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียด มือหนาเคาะปากกาเป็นจังหวะเนิบนาบชวนให้บรรยากาศดูอึดอัดสำหรับใครก็ตามที่กล้าหย่อนก้าวเข้ามาในห้องนี้ ​แต่ไม่ใช่สำหรับ ทะเล... ​เด็กชายวัย 3 ขวบที่ผิวขาวละเอียดยิ่งกว่าแป้งฝุ่น กำลังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพรมหนานุ่มใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ตาสีฟ้าใสแจ๋วสะท้อนแสงไฟจ้องมองไปที่ปลายเท้าของปะป๊าอย่างสงสัย ปากอมชมพูเม้มเข้าหากันน้อยๆ เมื่อพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าชายกางเกงสแล็คเนื้อดีของคนเป็นพ่อ ทะเลรู้ดีว่าเวลาที่ปะป๊าเงียบแบบนี้คือเวลาที่ห้ามรบกวน แต่ความซนที่ซ่อนอยู่ในสายตาสดใสนั้นกำลังเริ่มทำงาน ​ทะเลค่อยๆ คลานออกมาจากใต้โต๊ะช้าๆ ก่อนจะใช้มือนุ่มๆ เกาะขอบเก้าอี้ทำงานของปะป๊าแล้วยันตัวลุกขึ้นยืนมองสำรวจของบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญและปากการาคาแพงที่เขาวางไว้เป็นระเบียบ... โดยที่ปะป๊ายังไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยว่า "พายุสีขาว" ลูกเล็กร่างจำแลงกำลังจะเริ่มป่วนในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า