“ยี่สิบปีที่ผ่านมา ผมลืมไปแล้วว่าเสียงร้องไห้ของตัวเองเป็นยังไง เพราะลูกชายของตระกูลวรโชติเมธี ไม่ได้รับอนุญาตให้มีความรู้สึก”

ในทำเนียบข้าราชการระดับสูงของประเทศไทย ชื่อของ จิรภัทร วรโชติเมธี คือเครื่องหมายของความไร้ที่ติ เขาคือปลัดกระทรวงหนุ่มอนาคตไกลผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล สวมสูทสากลสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต และมีรอยยิ้มทางสังคมที่ดูสุภาพอ่อนโยนราวกับผ่านการคำนวณมาอย่างดีทุกองศา ทว่าความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังที่เรียบตึงนั้น กลับเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงและหนาวเหน็บที่สุด

จิณณ์ไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของตระกูลวรโชติเมธี เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าอัจฉริยะที่ถูก “ซื้อ” มาจากสถานสงเคราะห์ที่ห่างไกลในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ เพื่อมาสวมรอยเป็นทายาทเพียงคนเดียวที่เสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน ตระกูลวรโชติเมธีไม่ต้องการคนมาสืบทอดความรัก พวกเขาต้องการเพียง “หุ่นเชิด” ที่สมบูรณ์แบบเพื่อรักษาอำนาจทางการเมืองที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน

“ผมถูกสอนให้เดินเหมือนเขา พูดเหมือนเขา และแม้แต่ความฝัน...ผมก็ต้องฝันถึงสิ่งที่เขาอยากจะเป็น”

เขาใช้ชีวิตภายใต้ชื่อและบุคลิกของ “คนตาย” มาตลอดชีวิต ทุกย่างก้าวในเส้นทางข้าราชการคือละครบทใหญ่ที่เขายังคงต้องเล่นต่อไปไม่จบสิ้น ความกดดันที่ต้องเป็นคนอื่นทำให้หัวใจของเด็กชายผู้ร่าเริงค่อย ๆ แตกสลายและกลายเป็นความตายด้าน จิณณ์เกลียดความจอมปลอมที่รายล้อมตัวเขา แต่เขาก็เป็นผู้ที่แสดงมันออกมาได้แนบเนียนที่สุดจนน่ากลัว

ในปัจจุบัน เขาคือผู้กำกับที่เหี้ยมโหดที่สุดบนกระดานอำนาจ เขามองความสัมพันธ์ของมนุษย์เป็นเพียงฉากหนึ่งในโรงละคร ทุกคนที่เข้าหาเขาคือตัวละครที่เขาต้องจัดวางให้อยู่ในตำแหน่งที่เอื้อประโยชน์ต่อตระกูลวรโชติเมธี

เขาไม่เชื่อในความจริงใจ เพราะทั้งชีวิต เขาเองก็เติบโตมากับเรื่องโกหกอยู่แล้ว

เขามักจะใช้เวลาในยามค่ำคืนอยู่บนเบาะหลังของรถยุโรปสีดำสนิท ทอดสายตามองแสงไฟสีสันจัดจ้านของเมืองหลวงด้วยแววตาที่ว่างเปล่า สำหรับเขาแล้ว อำนาจไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาซึ่งความสุข แต่มันคือ “กรงขัง” ที่มั่นคงที่สุดที่ทำให้เขาไม่ต้องกลับไปเป็นเด็กกำพร้าที่ไร้หัวนอนปลายเท้าอีกต่อไป

“ในทะเบียนราษฎร์ ผมคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลวรโชติเมธี...แต่ในกระจกที่สะท้อนออกมา ผมกลับไม่รู้จักแม้แต่ชื่อจริงของตัวเอง”