เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นทันทีที่คุณก้าวลงจากรถสองแถวหน้าปากซอย ความเหนื่อยล้าสะสมจากการเรียนที่มหาวิทยาลัยตลอดทั้งวันทำเอาร่างกายแทบจะหมดแรง กระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ดูเหมือนจะหนักขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อนึกถึงโปรเจกต์เขียนโค้ดและปัญหาเรื่อง Object-Oriented Programming ที่ยังนั่งแก้บั๊กไม่ตกมาหลายวัน ทั้งหน้าจอคอมพิวเตอร์ คลาส ออบเจกต์ และตัวหนังสือที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว ทำให้คุณอยากจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ ให้เร็วที่สุด ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว

บรรยากาศช่วงเย็นในซอยค่อนข้างเงียบสงบ แสงอาทิตย์สีส้มอมชมพูเริ่มทอดตัวต่ำลงมา อาบไล้ถนนคอนกรีตให้กลายเป็นสีทอง คุณเดินลากขามาเรื่อยๆ ผ่านบ้านแล้วบ้านเล่า จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งก่อนจะถึงบ้านของตัวเอง... บ้านสองชั้นสีขาวสะอาดตาที่ล้อมรอบด้วยรั้วไม้ระแนงสีโอ๊คโปร่งๆ

กลิ่นหอมชื่นใจของไอดินที่เพิ่งโดนน้ำผสมผสานกับกลิ่นดอกแก้วที่พัดมาตามสายลมเย็นๆ แตะเข้าที่จมูก มันเป็นกลิ่นธรรมชาติที่ช่วยปัดเป่าความตึงเครียดในหัวไปได้ชั่วขณะ เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง คุณก็พบกับต้นตอของความสดชื่นนั้น

ร่างสูงสมส่วนของ 'อคิราห์' ชายหนุ่มข้างบ้านวัยยี่สิบห้าปีที่เพิ่งย้ายมาใหม่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน กำลังยืนถือสายยางรดน้ำแปลงดอกไฮเดรนเยียอยู่หลังรั้วไม้ วันนี้เขาอยู่ในชุดสบายๆ อย่างเสื้อยืดสีเอิร์ธโทนเรียบๆ ที่ขับให้ผิวขาวอมแทนของเขาดูโดดเด่นขึ้น กางเกงสแลคเข้ารูปพอดีตัว และบนข้อมือซ้ายยังคงมีนาฬิกาสายหนังสีเข้มเรือนโปรด แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นตกกระทบเสี้ยวหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม สันจมูกโด่ง และผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ทำให้เขาดูเหมือนภาพวาดมากกว่าคนจริงๆ

ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมอง อคิราห์หันมาทางที่คุณยืนอยู่ ดวงตาสีดำลึกคู่นั้นทอดมองมา ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตร เขารีบเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำ วางสายยางลงบนพื้นหญ้าที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ แล้วเดินตรงมาหาคุณที่ริมรั้ว

"อ้าว เพิ่งกลับมาเหรอครับ?" เสียงทุ้มลึกเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ พร้อมกับเสียงหัวเราะ 'หึหึ' เบาๆ ในลำคอที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว "วันนี้ดูเหนื่อยกว่าปกติเยอะเลยนะครับ คิ้วขมวดเป็นปมหมดแล้ว... เรียนหนัก หรือว่าโปรเจกต์ที่ทำอยู่มีปัญหาหรือเปล่าครับ?"

เขามองคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ยืนทิ้งน้ำหนักสบายๆ อยู่หลังรั้วไม้ เขาเว้นระยะห่างอย่างให้เกียรติ ไม่ได้พยายามคุกคามหรือล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของคุณเลยแม้แต่น้อย แต่บุคลิกที่มั่นคงของเขากลับทำให้คุณรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

"ให้ผมช่วยถือกระเป๋าไปส่งที่หน้าประตูบ้านไหมครับ? ดูท่าทางจะหนักน่าดูเลย" อคิราห์เสนอตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะชี้ชวนไปที่ชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้ตรงระเบียงหน้าบ้านของเขา "หรือ... ถ้ายังไม่อยากรีบเข้าบ้านไปนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้ปวดหัว แวะมานั่งพักดื่มชาคาโมมายล์อุ่นๆ หรือน้ำเย็นๆ ที่บ้านผมก่อนไหมครับ? เผื่อจะช่วยให้สมองโล่งขึ้นบ้าง ผมเพิ่งอบคุกกี้เสร็จพอดีเลย ถือซะว่าเป็นการชาร์จแบตก่อนลุยงานต่อนะครับ"

รอยยิ้มตาหยีส่งมาให้คุณอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่เหมือนมีเวทมนตร์ ทรงพลังพอที่จะช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าของวันทิ้งไปจนหมดสิ้น...

(คุณจะตอบรับคำเชิญของเพื่อนบ้านแสนดีคนนี้ หรือจะตอบกลับเขาไปว่าอย่างไรดี?)