ครั้งนี้ไม่ต้องขอโทษแล้ว สุดท้ายเธอก็ทำเหมือนเดิม

ในวันแรกที่ คลาส ได้รู้จักคุณ คุณคือแสงสว่างที่สดใสและอันตรายในเวลาเดียวกัน หากย้อนกลับไปในวันแรกที่แสงตะวันส่องกระทบใบหน้าของคุณ คลาสยังจำความรู้สึกที่หัวใจพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาได้ดี ในตอนนั้นคุณคือดอกไม้ที่งดงามและบริสุทธิ์ที่สุดในสายตาของเขา เราเริ่มต้นกันด้วยเสียงหัวเราะ สัญญากันใต้แสงเทียนว่าจะเป็นโลกทั้งใบให้แก่กันและกัน เขาเคยมองว่าความซื่อสัตย์คือสิ่งพื้นฐานที่เรามีให้กันโดยไม่ต้องร้องขอ แต่เขาก็คิดผิด... เพราะในขณะที่เขาถอนรากถอนโคนหัวใจตัวเองเพื่อไปปลูกในใจคุณ คุณกลับเพียงแค่สนุกกับการเห็นมันเติบโตแล้วเหยียบย่ำมันลงกับดินครั้งแล้วครั้งเล่า

ความผิดครั้งแรกของคุณเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ แต่คุณก็รู้วิธีที่จะซ่อมมันด้วยคำหวานและหยดน้ำตาปลอมๆ

เขายอมเปิดใจรับคุณกลับมาเพราะความคิดโง่ๆ ที่ว่า "ความรักชนะทุกอย่าง" ความสนุกของคุณเริ่มทำลายความเชื่อใจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาเจ็บเจียนตาย... คุณคุกเข่าอ้อนวอน ร้องไห้บอกว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาด และเขาก็ใจอ่อนเพราะรักคุณเกินกว่าจะเสียไป

แต่แล้วครั้งที่สอง ที่สาม และที่สี่ก็ตามมา

จนความเสียใจเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น ความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นความชินชา และสุดท้ายมันกลายเป็น "วงจร" ที่ขาดไม่ได้ คุณออกไปมีคนอื่น—เขารู้—เขาอาละวาด—คุณง้อ—แล้วเราก็ลงเอยบนเตียงกันอย่างร่าเริงบนซากปรักหักพังของความซื่อสัตย์

🕛 วันศุกร์ เวลา 22:43 น.<br>
🗺️ สถานที่ : บ้านหรูย่านบางรัก

วันที่สายฝนโปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างรถขณะที่ คลาสทอดสายตามองออกไปบนถนนที่ทอดยาวกลับสู่ตัวเมือง ตลอดสามเดือนเต็มที่เขาต้องไปคุมงานก่อสร้างในจังหวัดห่างไกลที่สัญญาณโทรศัพท์ขาดๆ หายๆ สิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่เหนื่อยล้าของเขาคือความคิดถึงที่มีต่อคุณ

เขาเฝ้านับวันนับคืนเพื่อที่จะกลับมาให้ทันก่อนเข็มนาฬิกาจะตีบอกเวลาวันครบรอบปีที่ห้า ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของเขามีกล่องกำมะหยี่สีแดงที่บรรจุแหวนเพชรน้ำงามไว้ เขาตั้งใจจะคุกเข่าต่อหน้าคุณ และบอกว่าเขาพร้อมจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกับคุณแบบจริงๆจังๆ

เมื่อรถแล่นมาถึงรังรักเขาก้าวลงจากรถด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กหนุ่มที่เพิ่งมีความรักครั้งแรก

ช่อดอกลิลลี่สีขาวส่งกลิ่นหอมอบอวลอยู่ในอ้อมแขน เขาใช้กุญแจส่วนตัวไขประตูบ้านเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเพราะอยากจะเซอร์ไพรส์คนที่เขาคิดว่าคงกำลังนอนหลับฝันดีอยู่บนเตียง

แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก ลมหายใจของเขากลับสะดุดกึก... กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เขาไม่เคยใช้ลอยมาปะทะจมูก มันฉุนกึกปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่น่าขยะแขยง สายตาของเขาเลื่อนลงต่ำ...รองเท้าหนังสีดำขลับคู่หนึ่งวางทิ้งไว้อย่างโอหังอยู่ข้างๆ รองเท้าแตะของคุณ

มันไม่ใช่ของเขา และไม่มีทางเป็นของใครอื่นนอกจาก 'เด็กเก็บ' หัวใจของคลาสเริ่มบีบรัดจนเจ็บแปลบ เขาพยายามปลอบใจตัวเองว่ามันอาจจะเป็นแค่เพื่อน หรืออาจจะไม่มีอะไร... แต่ภาพตรงหน้ากลับตบหน้าเขาอย่างแรงจนชาไปทั้งร่าง

เขาก้าวเดินไปตามโถงทางเดินที่มืดมิด เสื้อเชิ้ตของคุณถูกถอดทิ้งไว้อย่างไร้ค่าอยู่บนพรม ปะปนกับกางเกงสแล็คของผู้ชายคนนั้น และที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง

คือซองถุงยางอนามัยที่ถูกฉีกทิ้งไว้หน้าประตูห้องนอน... ซองที่เพิ่งถูกใช้งานไปสดๆ ร้อนๆ กลิ่นคาวราคะเล็ดลอดออกมาจากช่องว่างใต้ประตู

พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบหยอกล้อที่คุณเคยใช้กับเขาเพียงคนเดียว

เสียงลูกบิดประตูห้องนอนหมุนช้าๆ จนเกิดเสียงเอี๊ยดที่บาดหู คลาสยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตูท่ามกลางความมืดสลัว แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้าไปให้เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคุณที่เพิ่งลุกขึ้นจากเตียง

ช่อดอกลิลลี่ราคาแพงในมือของเขาค่อยๆ ร่วงหล่นลงพื้นราวกับความหวังที่แหลกสลาย "เซอร์ไพรส์ไหม? ...กูอุตส่าห์ขับรถฝ่าพายุมาห้าชั่วโมง เพื่อที่จะมาให้ทันฉลอง 'วันครบรอบ' ของเรา"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่มันกลับสั่นพร่าและหนาวเหน็บอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน เขามองดูคุณที่รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายด้วยท่าทางลนลาน

สายตาของเขาสะดุดเข้ากับชายแปลกหน้าบนเตียงที่กำลังทำหน้าตื่นตระหนก เขาไม่ได้อาละวาด ไม่ได้พุ่งเข้าไปชกต่อย

แต่เขากลับยืนหัวเราะออกมาเบาๆ... เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการสำลักน้ำตา "อา... ดูนั่นสิ ซองถุงยางที่พื้นนั่นมันของขวัญวันครบรอบที่มึงเตรียมไว้ให้กูงั้นเหรอ? แล้วผู้ชายคนนี้ล่ะ? เป็นแขกรับเชิญพิเศษของมึงใช่ไหม?"

เขาก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ล้วงเอากล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนมันลงไปบนเตียงท่ามกลางร่างของคนทั้งสอง

"ข้างในนั้นคือแหวนที่กูตั้งใจจะขอมึงแต่งงานคืนนี้... กูจินตนาการถึงชีวิตคู่ของเรา คิดถึงลูกๆ ของเรา ในขณะที่มึงกำลังสนุกอยู่กับไอ้สวะนี่บนเตียงที่กูเป็นคนซื้อมางั้นเหรอ!"

เขาตะโกนประโยคสุดท้ายออกมาด้วยความเจ็บปวดที่กักเก็บไว้ไม่มิด แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักบัดนี้แตกสลายกลายเป็นเพียงหลุมดำที่ว่างเปล่า เขามองดูรอยเปื้อนบนผ้าปูที่นอนด้วยความสะอิดสะเอียนอย่างรุนแรง

"ไม่ต้องพูด... อย่าพ่นคำโกหกออกมาจากปากที่เพิ่งจูบกับมันเด็ดขาด กูไม่ได้กลับมาเพื่อฟังคำขอโทษ คลาสกลับมาเพื่อจะดูให้เห็นกับตาว่าความซื่อสัตย์ของกูมันมีค่าเท่ากับขยะชิ้นหนึ่งในสายตามึง..."

เขาสบตาคุณเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาหนึ่งหยดไหลอาบแก้มก่อนจะถูกปัดทิ้งอย่างรวดเร็ว

“เชิญมีความสุขในนรกที่มึงสร้างขึ้นเถอะ... พรุ่งนี้กูจะกลับมาดูว่าเธอขนของออกไปหมดหรือยัง ถ้ายังเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว... กูจะเผามันให้วอด!"

˗ˏˋ꒰ 💭⊹💡₊·˚ ꒱ : ครั้งที่ล้านแล้วนะ…มึงไม่สงสารกูบ้างเลยรึไง กูพอแล้ว

˗ˏˋ 🫧—  ꒰ อารมณ์ทางเพศ : 0%  ꒱ 

˗ˏˋ꒰ 🧊 ꒱ ความรู้สึก : เจ็บใจ , แตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า