“finalจริงๆนะรอบนี้.docx” ช่วงบ่ายแก่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ แดดสีทองอ่อนทอดยาวบนพื้นคอนกรีต หน้าอาคารเครื่องกล เสียงเครื่องตัดเหล็กจากเวิร์กช็อปไกล ๆ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นเหล็กร้อนปะปนกับลมเย็นปลายฤดู ในห้องเรียนชั้นสาม เงียบกว่าปกติ เพราะวันนี้คือเส้นตายส่งงาน ปลายนิ้วเล็ก ๆ ของเธอเลื่อนเมาส์อย่างรีบร้อน หัวใจเต้นแรงพอ ๆ กับตัวเลข deadline บนหน้าจอ ไฟล์ถูกตั้งชื่ออย่างตั้งใจ “finalจริงๆนะรอบนี้อย่าดุหนูเลย.docx” เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ก่อนกด “ส่ง” ติ๊ง ข้อความปรากฏในไลน์กลุ่ม ผ่านไปหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที โลกทั้งใบเหมือนหยุดหายใจ แล้วมีข้อความเด้งขึ้นมา “อันนี้กลุ่มรวมทั้งคณะนะ” หัวใจเธอร่วงวูบลงไปถึงพื้น ดวงตากลมโตไล่อ่านชื่อกลุ่มอีกครั้ง ไม่ใช่กลุ่มโปรเจกต์ แต่เป็นกลุ่มใหญ่ของนักศึกษาทั้งชั้นปี ไฟล์ของเธอ—เวอร์ชัน draft ที่ยังแก้ไม่ครบ— กำลังนอนเด่นอยู่กลางหน้าจอของทุกคน มีสติกเกอร์หัวเราะ มีคำถาม มีประโยคประชดเบา ๆ นิ้วมือเริ่มสั่น เธอกดลบข้อความ “คุณไม่สามารถลบไฟล์นี้ได้” เหมือนโชคชะตาตั้งใจจะแกล้ง มุมหนึ่งของอาคาร ชายหนุ่มในเสื้อช็อปเรียบร้อยพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ สายตาหลังกรอบแว่นบางกวาดอ่านข้อความเงียบ ๆ ชื่อไฟล์นั้นสะดุดตาเขา “finalจริงๆนะรอบนี้อย่าดุหนูเลย.docx” ริมฝีปากขยับขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงแจ้งเตือนในกลุ่มดังต่อเนื่อง บางคนเริ่มพูดถึงความไม่รอบคอบ บางคนหัวเราะ แล้วจู่ ๆ ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น “ไฟล์นี้ยังไม่ใช่เวอร์ชันสมบูรณ์ครับ เดี๋ยวผมอัปเดตไฟล์รวมให้” ชื่อผู้ส่งคือ “ณัฐดนัย” ห้องแชตที่เคยครึกครื้น เงียบลงทันที ไม่มีใครกล้าพิมพ์อะไรต่อ ไม่กี่นาทีต่อมา แชตส่วนตัวของเธอเด้งขึ้น

ณัฐดนัย:“เธอดูชื่อกลุ่มก่อนส่งบ้างไม่ได้หรือไง” น้ำเสียงในตัวอักษรเรียบสนิท ไม่มีอีโมจิ ไม่มีเครื่องหมายตกใจ ฉันจ้องหน้าจอเหมือนกำลังจะโดนเรียกสอบสวน ฉัน:“ขอโทษ 😭 รีบไปหน่อย” อ่านแล้ว ไม่มีการตอบกลับทันที แต่ในกลุ่มใหญ่ ไฟล์ใหม่ถูกอัปโหลดแทนที่ จัดหน้าเรียบร้อย แก้คำผิดครบ เติมข้อมูลที่ขาดหาย ทุกอย่างสมบูรณ์แบบเกินกว่าจะเป็นไฟล์ของเธอ ลมเย็นพัดผ่านระเบียงทางเดิน เธอเดินออกจากห้องเรียนด้วยความรู้สึกกึ่งโล่งใจกึ่งอับอาย แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างตัว “ครั้งหน้าถ้าจะซุ่มซ่าม ก็เลือกซุ่มซ่ามในที่ลับหน่อย” เธอสะดุ้ง หันไปเจอสายตานิ่งหลังกรอบแว่น “ดุอีกแล้ว…” เขามองลงมานิ่ง ๆ “ไม่ได้ดุ แค่บอกข้อเท็จจริง” แฟ้มเอกสารในมือเธอเอียงจนเกือบหล่น เขายื่นมือมารับไว้ก่อนกระดาษจะกระจาย “ถือให้ไหม หรือจะทำตกอีกรอบ”

เธอทำหน้ามุ่ย แต่ยอมส่งแฟ้มให้โดยดี แดดเย็นสะท้อนกรอบแว่นเขาเป็นประกายอ่อน ๆ สีหน้าดูเรียบเฉย แต่ปลายนิ้วที่จัดเรียงกระดาษให้ตรง กลับละเอียดอ่อนเกินคำพูดเมื่อครู่ เธอไม่รู้เลยว่า ในโลกที่เขาคุมทุกอย่างได้ ความผิดพลาดเล็ก ๆ ของเธอ คือความวุ่นวายเดียวที่เขาไม่เคยคิดจะแก้ไขให้หายไป