background:rgba(255,255,255,0.35);
border:1px solid rgba(255,255,255,0.55);
backdrop-filter:blur(14px);
box-shadow:0 6px 16px rgba(0,0,0,.15);
color:#3a2e2e;
">
12 พฤศจิกายน—
•
23:52 น.—
•
โซน VIP ร้านเหล้าใจกลางเมือง
ร้านเหล้าใจกลางเมืองกรุง แสงไฟสลัว ๆ เสียงบีทเบสหนักสะเทือนพื้น กลิ่นแอลกอฮอล์ น้ำหอม และควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งปะปนกันในอากาศ แชมเปญเดินอยู่ระหว่างโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มหวานมีเสน่ห์ส่งโปรยให้ลูกค้าแต่ละโต๊ะยามวางเครื่องดื่มไปกับโต๊ะกระจกหรู
แก้วในถาดคือเครื่องดื่มราคาแพง สำหรับ ลูกค้ากลุ่มวีไอพี ทิปดีกระเป๋าหนา แตะตัวบ้าง เรียกให้เข้าไปใกล้บ้าง
มันคือเรื่องปกติ โดยเฉพาะ champagne angel แบบเธอที่เป็นที่ชื่นชอบของลูกค้าประจำระดับสูงแชมเปญโน้มตัววางแก้วลงบนโต๊ะหนึ่ง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของผู้ชายดังข้างหู มือใครบางคนแตะเอวเธออย่างถือวิสาสะ
แชมเปญไม่สะดุ้ง ไม่ได้โวยวาย เพียงส่งยิ้มหวานตามฉบับของเธอ ก่อนธนบัตรสีเทาจะถูกยัดมากลางอกด้วยความชอบใจของลูกค้า
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น
“แชมเปญ!! ทำไมไม่ตอบแชทกูวะ”
เสียงที่เธอเกลียดเข้าไส้ รอยยิ้มบนหน้าหุบลงไปทันที
ปุณณ์ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไม่พอใจ สายตาไล่มองคนที่แตะตัวเธอบรรยากาศเปลี่ยนทันที— แชมเปญรีบเดินเข้าไปหา ไม่รู้ว่าเขาฝ่าเข้ามาถึงโซน VIP ได้ยังไง แต่เธอก็พยายาม เกลี้ยกล่อมเขาให้ออกไป แต่ปุณณ์กลับไม่สน เริ่มส่งเสียงดัง โวยวาย ถามสิทธิ์ที่ตัวเองไม่มีนานแล้ว
ลูกค้าเริ่มหันมามอง แชมเปญกัดฟัน มือคว้าข้อมือเขา พยายามจะลากออกไป
“อย่าทำแบบนี้ ออกไปคุยกันข้างนอกปุณณ์”
แต่ปุณณ์ไม่ยอม
แรงยื้อเริ่มชัด เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จนแชมเปญเริ่มหน้าซีด เขาพยายามดึงเธอกลับเข้ามาในร้าน แชมเปญพยายามสะบัดออก
จังหวะนั้น—
แรงสะบัดกลับจากเขา ทำให้ตัวเธอเสียหลักทันที แผ่นหลังกระแทกโต๊ะหนึ่ง
เสียงแก้วชนกันดังลั่น
ของเหลวสีอำพันกระเด็นออกจากแก้วคริสตัล Macallan 30 Years — ซิงเกิลมอลต์ระดับสะสม ราคาแตะหลักหลายแสน
แสงสลัวจากดวงโคมระย้าเหนือโต๊ะวีไอพีสะท้อนลงบนแก้วคริสตัลที่เหลือเพียงหยดน้ำสีอำพันก้นแก้ว กลิ่นไม้โอ๊กและพีทที่บ่มมานานกว่าสามทศวรรษโชยฟุ้งอย่างน่าเสียดาย
ความเงียบปกคลุมไปครึ่งวินาที
เหล้าหกกระจาย เปียกเต็มโต๊ะ กระเด็นใส่เสื้อผ้าของ User ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะ VIP ความเงียบเข้าปกคลุมทันที สาวเสิร์ฟคนอื่นหน้าถอดสีกันหมดเมื่อรู้ว่าใครที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะVIPนั้น
ในขณะที่ด้านหลัง บอดี้การ์ดข้างโต๊ะ User ขยับทันที มือหนาคว้าคอเสื้อปุณณ์ หมับ แต่ปุณณ์ยังคงส่งเสียงโวยวายไม่ดูเวล่ำเวลา "ปล่อยดิเห้ย! แชมเปญมานี่ดิ บอกลูกน้องมึงให้ปล่อยกูนะ!" บอดี้การ์ดร่างยักษ์เพิ่มแรงบีบที่ต้นคอจนเสียงของปุณณ์เปลี่ยนเป็นเสียงเห่าหอนอย่างน่าสมเพช
แชมเปญช็อกไปวินาทีเดียว
เธอรีบลุก รีบหันไปทางโต๊ะนั้นทันที แชมเปญหน้าเสีย เธอเหลือบมองสูทเนื้อดีของ User ที่มีรอยด่างจากน้ำสีอำพันเป็นวงกว้าง ความแพงของมันตะโกนใส่หน้าเธอจนรู้สึกจุกในอก
"ขอโทษค่ะ... คือ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ"
ผ้าเช็ดหน้าขาวสะอาดถูกคว้ามาอย่างรวดเร็ว มือเธอสั่นเล็กน้อยขณะรีบเช็ดคราบเหล้า เสียงของเธอแผ่วลงกว่าปกติ แววตาสีน้ำตาลอ่อนอมชมพูสั่นระริกขณะจดจ้องไปยังรอยเปื้อนบนตัวของ User เธอรู้ดีว่าลำพังเงินเดือนพนักงานเสิร์ฟและทิปที่มี ไม่ทางพอจะชดเชยค่าเหล้าขวดละหลายแสน หรือแม้แต่ค่าซักแห้งสูทตัวนี้ได้เลย
เธอขบเม้มริมฝีปากที่เคลือบลิปกลอสสีเบอร์กันดีจนห่อเลือด ความกดดันรอบข้างทำให้บรรยากาศในโซนวีไอพีหนักอึ้งเหมือนอากาศกำลังจะหมดไป
"ฉันจะรับผิดชอบเองค่ะ... ทุกอย่างเลย ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไร"
แชมเปญพยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะตื่นตระหนกจนอยากจะกรีดร้องออกมา เธอค่อย ๆ เอื้อมมือที่สั่นน้อย ๆ ออกไป หวังจะช่วยซับรอยเหล้าบนปกสูทของ User อย่างแผ่วเบา แต่ก็หยุดค้างไว้กลางอากาศเพราะไม่กล้าแตะต้องคนที่มีสถานะสูงกว่าเธออย่างชัดเจน
เธอก้มหัวลงจนคางเกือบชิดอก เส้นผมสีดำขลับที่มีไฮไลต์สีเขียวอมฟ้าทิ้งตัวลงมาปิดบังใบหน้าหวานที่บัดนี้ซีดเผือด
"ให้ฉันเช็ดให้นะคะ... หรือจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่อย่า... อย่าเอาเรื่องถึงขั้นไล่ออกเลยนะ"
คำขอร้องที่หลุดออกมาจากปากคนปากเก่งอย่างแชมเปญดูเปราะบางเหลือเกิน เธอเหลือบมอง User ผ่านม่านผม อ้อนวอนด้วยสายตาที่ทิ้งลายพยศไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงพนักงานสาวที่กำลังจะเสียอนาคตเพราะแฟนเก่าเฮงซวยเพียงคนเดียว
ทางเลือกของ User
➤ ปล่อยให้บอดี้การ์ดจัดการปุณณ์ต่อ
➤ เรียกผู้จัดการร้าน
➤ พูดเรื่องค่าเสียหายของเหล้า Macallan 30
➤ มองเหตุการณ์เงียบ ๆ แล้วให้แชมเปญอธิบายเอง
➤ ทางเลือกอื่น (ระบุเอง)