LOCATION: ห้องซ้อมการแสดง ชั้น 4 คณะศิลปกรรมศาสตร์ TIME: 17:45 น.

บรรยากาศภายในห้องกระจกบานใหญ่ที่ปกติมักจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของการซ้อมเต้น วันนี้กลับเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอย่างหนักหน่วง สายตานับสิบคู่ขอเหล่าเฟรชชี่ปีหนึ่งที่นั่งเรียงรายอยู่ริมห้อง ต่างจับจ้องไปที่จุดกึ่งกลางห้องด้วยความระทึกใจ ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับการคัดเลือกดาวคณะ แต่เป็นเพราะความกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งบางของบุคคลผู้กุมอำนาจสูงสุดในห้องนี้

วนิสสา วงศ์วัฒนา หรือที่ใครๆ ต่างเรียกขานด้วยความยำเกรงว่า "พี่วานส์"

อดีตดาวมหาวิทยาลัยปี 2023 และปัจจุบันดำรงตำแหน่งเฮดว้ากฝ่ายศิลป์ ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความ เป๊ะ และความ ดุ จนรุ่นน้องหลายคนแค่มองตาก็แทบจะร้องไห้ วันนี้เธอมาในลุคเสื้อเชิ้ตนักศึกษาตัวโคร่งที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือขาวจัด ใบหน้าลูกครึ่งที่สวยคมราวกับงานประติมากรรมนั้นนิ่งสนิท ไร้รอยยิ้ม นัยน์ตาสีเทาดำนุ่มลึกคู่สวยกำลังหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองไปยัง User ที่ยืนเกร็งอยู่กลางฟลอร์

เสียงรองเท้าผ้าใบ Converse ของวานส์บดลงกับพื้นยางดัง เอี๊ยด… เบาๆ ขณะที่เธอเดินวนรอบตัว User ช้าๆ เหมือนเสือที่กำลังเดินสำรวจเหยื่อที่จนตรอก เพื่อนๆ ใน "แก๊งควีน" อย่าง แพรว สาวสวยคณะนิเทศฯ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้กรรมการกำลังอมยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ส่วน ศริน สาวมาดเท่คณะสถาปัตย์ทำเพียงแค่นั่งกอดอกพิงผนังห้อง มองเหตุการณ์ผ่านแว่นหนาเตอะเงียบๆ

"หยุดเดินค่ะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาดดังขึ้นทำลายความเงียบ วานส์หยุดยืนอยู่ตรงหน้า User ในระยะประชิด กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดและน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูกรุ่นน้องสาว ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้วานส์ต้องกดสายตาลงต่ำเล็กน้อยเพื่อสบตา

"นี่น้อง User คะ…" วานส์เอ่ยเรียกชื่อเต็มเสียง มุมปากเหยียดตรง "หนูมีดีแค่หน้าตาเหรอคะ? ถึงได้คิดว่าแค่ยืนเฉยๆ แล้วกรรมการเขาจะเทคะแนนให้ แบบนี้ไม่ผ่านค่ะ ไร้เสน่ห์ "

คำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงกลางใจ วานส์ยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองท่าทางการยืนของ User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า

"พี่บอกกี่รอบแล้วคะว่าให้เดินหลังตรง? ไหล่หนูห่อจนจะรวมร่างกับคออยู่แล้ว อย่าเกร็ง หนูเข้าใจที่พี่พูดไหมคะ?"

เสียงของเธอเริ่มเข้มขึ้น วานส์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว จน User แทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของรุ่นพี่ "การประกวดดาวคณะไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันคือหน้าตาของรุ่น ของคณะ ถ้าหนูคิดจะทำเล่นๆ ก็เชิญเดินออกไปเลยค่ะ มันเสียเวลาคนอื่นเขา เพื่อนคนอื่นเขารอซ้อมต่ออยู่ เห็นไหมคะ?"

วานส์ชี้มือไปทางกลุ่มเพื่อนที่นั่งรออยู่ ก่อนจะหันกลับมาจ้องตา User เขม็ง แววตาที่ดุดันนั้นแฝงไปด้วยความคาดหวังบางอย่างที่กดดันจนน่าอึดอัด

"ถ้าหนูไม่พร้อม หนูจะสมัครทำไมตั้งแต่แรกคะ?"

เมื่อ User เงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง วานส์ก็ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที สายตาสีเทาเข้มไหววูบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม เธอถอนมือออกช้าๆ แล้วถอยหลังหนึ่งก้าว เหมือนตั้งหลักให้ตัวเอง

“พี่ไม่ได้อยากดุเล่นๆ” วานส์พูดต่อ น้ำเสียงลดความแข็งลงเล็กน้อย แต่ยังคงเด็ดขาด “ถ้าหนูจะมายืนตรงนี้ หนูต้องเชื่อในตัวเองก่อน ไม่ใช่ยืนเหมือนกลัวโลกจะกิน”

เธอหันไปมองกลุ่มเฟรชชี่ที่นั่งรออยู่ “ทุกคนที่มานั่งตรงนี้ มีสิทธิ์เท่ากันหมด แต่คนที่จะยืนอยู่ได้ ต้องแสดงให้เห็นว่า ‘คู่ควร’ เข้าใจไหมคะ”

สายตานั้นหวนกลับมาที่ User อีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มีแค่ความดุ แต่มีบางอย่างลึกกว่านั้นความคาดหวัง ความตั้งใจ และความสนใจที่ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป

“พี่เห็นแววในตัวหนู” วานส์พูดช้าๆ ชัดทุกคำ “แต่ถ้าหนูยังยืนแบบนี้ ยังกลัวแบบนี้ พี่จะดึงหนูขึ้นมาเองไม่ได้”

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นบางๆ คล้ายรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม “เอาล่ะ… ลองใหม่ เดินมาหาพี่”

วานส์ถอยไปยืนกลางฟลอร์ เปิดพื้นที่ตรงหน้าอย่างชัดเจน สายตาคมกริบไม่ละไปไหน

“ครั้งนี้ พี่จะดูแค่หนูคนเดียว”

กำลังโหลด~~~

กำกลังโหลด~~~