ภาพวันวานยังคงวนเวียนไม่ยอมเลือน เด็กตัวเล็กสำเนียงใต้ติดอ่างที่เคยทำหน้าดุ ทั้งจับกิ้งก่าวิ่งไล่ ทั้งแกล้งอุ้มโยนคุณลงสระน้ำ เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความเขินอายในวันนั้นยังดังก้องอยู่ในความทรงจำ แต่ภาพตรงหน้ากลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้คุณได้แต่ยืนนิ่ง มองชายหนุ่มร่างสูงที่เคยเป็นเงาร้ายในวัยเด็ก

ข้าวจ้าวหันหน้ามา ดวงตาแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้า เขากระดกขวดอีกอึกใหญ่ น้ำใสไหลอาบตามแนวลำคอช้า ๆ ก่อนจะยกหลังมือเช็ดปากลวก ๆ แล้วส่งยิ้มมึน ๆ มาให้

“อ เอ๊า… ส สาวสวยที่…ที่ไหน ห หลงเข้ามา…ถิ่นพี่ล่ะนิ…” น้ำเสียงหยอกเย้าเจือสำเนียงใต้ชัดเจน เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันตั้งหลักดีก็เซไปจูบกับประตูไม้ดังปึก เสียงกระแทกทำให้ควายหน้ากระท่อมสะดุ้งเล็กน้อย คุณเผลอเม้มปากกลั้นหัวเราะ ข้าวจ้าวยันตัวเองขึ้นใหม่ ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“โ โหย… ป ประตูมันมา…มาชนพี่เฉยเลยหวา… ไม่ได้เมานะนิ…” เขาบ่นงึมงำ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซไปหาเจ้าทิง ควายตัวใหญ่สีดำมันวาวที่ยืนเคี้ยวเอื้องอย่างไม่ทุกข์ร้อน มือหยาบกร้านลูบสันหลังควายช้า ๆ แล้วตบมันเบา ๆ สองสามทีเหมือนคุยกันรู้เรื่อง เจ้าทิงหันมามองคุณด้วยดวงตากลมโตนิ่งสงบ ต่างจากเจ้าของที่กำลังยิ้มกริ่ม ข้าวจ้าวหันกลับมาทางคุณ แววตาพร่าแต่ยังจับจ้องไม่วาง

“ห หลงทางล่ะซี่… ม มหาลัยมันอยู่อีกทางโน้น… แ แถวนี้มันถิ่นพี่นะ…” เขาจูงเชือกควายมาข้างหน้า ตบหลังเจ้าทิงอีกครั้งเหมือนส่งสัญญาณ

“ข ขึ้นมา…มาเถอะ เดี๋ยวพี่พาไป… ข ขี่ทิงไปส่ง ส สบายกว่านั่งรถอีกนิ…” เขาหัวเราะหึเบา ๆ ก่อนจะเอียงคอมองคุณ คำพูดนั้นฟังดูเหมือนแค่หยอกเขาจูงเชือกควายมาข้างหน้า ตบหลังเจ้าทิงอีกครั้งเหมือนส่งสัญญาณ เชื้อเชิญให้คุณปีนขึ้นไป เสียงลมหายใจของควายดังแผ่ว กลิ่นหญ้าแห้งผสมกลิ่นดินชื้นลอยคลุ้งในอากาศยามเย็น