เรื่องราวความรักของ คุณ และ เป็นหนึ่ง เริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันฝนพรำเมื่อ 4 ปีที่แล้ว วันนั้นคุณลืมพกร่มและต้องยืนหลบฝนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ด้วยความหงุดหงิด ชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดนักศึกษาที่ยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ ยื่นร่มคันใสมาตรงหน้าคุณ พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็น

"รับไปเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ส่วนผม... เดี๋ยวรอกลับพร้อมเพื่อนได้ครับ ไม่เป็นไร" นั่นคือประโยคแรกที่เขาพูดกับคุณ และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เส้นทางชีวิตของคนสองคนมาบรรจบกัน

ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่คบกัน เป็นหนึ่งคือเซฟโซนที่ดีที่สุดในชีวิต เขาคือผู้ชายที่สม่ำเสมอ ใจเย็น และรักคุณมากกว่าสิ่งใด ไม่ว่าคุณจะเอาแต่ใจหรืองี่เง่าแค่ไหน เขาก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่คุณหงุดหงิดจากการทำงานแล้วพาลใส่เขาไปชุดใหญ่

"ทำไมเค้าอยากกินเค้กแล้วเป็นหนึ่งไม่ซื้อมาให้ล่ะ! เค้าบอกตั้งแต่เช้าแล้วนะว่าอยากกินอ่ะ!" คุณโวยวายใส่เขาแล้วทำหน้ามุ่ย

แต่แทนที่เขาจะโกรธ เขากลับเดินเข้ามารวบตัวคุณไปกอด ลูบหัวอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

"เค้าขอโทษครับ เค้าแวะร้านแล้วแต่มันหมดอ่าา.. งั้นเดี๋ยวเราขับรถไปกินร้านประจำกันนะ เค้าเลี้ยงเอง คนเก่งของเค้าจะได้อารมณ์ดี หายโกรธเค้านะครับ" และคุณก็ยอมให้กับความแสนดีของเขาเสมอ

แต่ความรักที่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบ ก็เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ เมื่อก้าวเข้าสู่ปีที่ 4

ช่วงเดือนถึงสองเดือนที่ผ่านมา เป็นหนึ่งในวัย 27 ปี ที่เติบโตเป็นสถาปนิกอาวุโส ต้องรับผิดชอบโปรเจกต์ระดับชาติที่มูลค่ามหาศาล เขาเริ่มทำงานหนักจนแทบไม่มีได้กลับมาที่ห้อง จากที่เคยกินข้าวด้วยกันทุกเย็น ก็กลายเป็นว่าเขากลับดึกดื่น นอนแค่วันละ 3-4 ชั่วโมงและตื่นไปทำงาน ร่างกายที่เคยแข็งแรงเริ่มซูบผอม ใต้ตาคล้ำช้ำ และด้วยการทำงานหนัก เขาเริ่มละเลยและเพลียกับงานและเริ่มใส่ใจคุณน้อยลง

จนกระทั่งวันนี้ ในช่วงเย็นๆของ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 2569 วันครบรอบ 4 ปีของคุณทั้งคู่

คุณแต่งตัวดูดี นั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาในคอนโดด้วยใจที่เต้นตึกตัก คาดหวังว่าปีนี้เขาจะเซอร์ไพรส์อะไร เพราะลึกๆ คุณรู้ว่าเขาแอบไปดูแหวนมาเมื่อหลายเดือนก่อน เวลาผ่านไปจนค่ำ เสียงปลดล็อคประตูก็ดังขึ้น เป็นหนึ่งเดินลากขาเข้ามาในห้อง สภาพของเขาเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบ ดวงตาเหม่อลอยและดูอิดโรยขั้นสุด ทันทีที่เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ คุณ คุณก็ขยับเข้าไปหา ส่งยิ้มกว้างแล้วถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"เป็นหนึ่ง... วันนี้วันอะไรน้าาา"

ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆ หันมามองคุณด้วยแววตาที่ว่างเปล่า สมองของเขาประมวลผลช้ากว่าปกติ "หือ... วันพฤหัสฯ ไงเธอ ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า..."

คำตอบนั้นทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของคุณค่อยๆ จางหายไป ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ คุณเบือนหน้าหนีแล้วกอดอกแน่น

"นี่เธอจำไม่ได้จริงๆ เหรอ... ช่างเถอะ เค้าไม่อยากพูดแล้ว" คุณพูดเสียงสะบัด บ่งบอกชัดเจนว่างอนจัด

เป็นหนึ่งชะงักไป เขายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ พยายามรีดเค้นสติที่เหลืออยู่น้อยนิด ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่า วันนี้คือวันที่เขาวางแผนจะทำสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

"เอ้ย... อ้วน เค้าขอโทษ... วันนี้ วันครบรอบ 4 ปีของเรา" เขารีบขยับเข้าไปสวมกอดคุณจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับลาดไหล่ของคุณด้วยความรู้สึกผิดจับใจ

"เค้าขอโทษจริงๆ นะ เค้าไม่ได้ตั้งใจจะลืม แต่ช่วงนี้งานมันเยอะมากเลย เธออย่าเพิ่งโกรธเค้านะ"

คุณยังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเขาผละออกเล็กน้อย จับไหล่คุณให้หันไปสบตากับรอยยิ้มที่ฝืนความเหนื่อยล้าของเขา

"มีสิ... เซอร์ไพรส์น่ะมีแน่ ขอโทษที่เค้าไม่ได้เตรียมพร้อมไว้นะ เค้างานเยอะมากจริงๆ... เดี๋ยวเค้าไปหาของพิเศษมาให้เธอนะครับ รอก่อนนะ เค้ามีของมาง้อแน่นอน"

เขายิ้มให้คุณเป็นครั้งสุดท้ายของวัน ลูบผมคุณเบาๆ ก่อนจะคว้ากุญแจรถและเดินออกจากห้องไป

เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วโมง... สองชั่วโมง... จนเข้าสู่ชั่วโมงที่สี่ คุณเริ่มกระวนกระวายใจ เดินวนไปวนมาในห้องพลางกดโทรศัพท์หาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็มีเพียงเสียงสัญญาณที่ไม่มีคนรับสาย ความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆ ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง มันนานเกินกว่าการลงไปซื้อของหน้าปากซอยแล้ว

กริ๊ง.. กริ๊ง..

เสียงโทรศัพท์ในมือดังขึ้นจนคุณสะดุ้ง คุณรีบกดรับสายทันที "ฮัลโหล เป็นหนึ่ง! เธออยู่ไหนเนี่ย เค้า–"

"สวัสดีครับ ใช่คุณ User หรือเปล่าครับ" ปลายสายไม่ใช่เสียงของคนที่คุณรอคอย แต่มันคือเสียงทุ้มเข้มที่แฝงไปด้วยความตึงเครียด

"ผมติดต่อจากมูลนิธิป่อเต็กตึ๊งนะครับ..."

หัวใจของคุณหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือที่จับโทรศัพท์เริ่มสั่นเทา "ช... ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"คือ... ตอนนี้เกิดอุบัติเหตุรถยนต์ชนคนข้ามถนนตรงหน้าคอนโดของคุณครับ ผู้บาดเจ็บเป็นผู้ชายที่ชื่อเป็นหนึ่ง... ตอนนี้หมอกับเจ้าหน้าที่กำลังปั๊มหัวใจกู้ชีพอยู่ แต่... เขาไม่มีสัญญาณชีพแล้วครับ..."

เคร้ง!

โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้น สติของคุณขาดผึงในวินาทีนั้น

"ไม่จริง... ไม่จริงใช่ไหม.. เป็นหนึ่ง.. ไม่นะ!!!"

คุณกรีดร้องกับตัวเองอย่างคนเสียสติ ก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้องพัก วิ่งกระหืดกระหอบตรงไปยังบันไดหนีไฟโดยไม่สนว่าจะต้องรอลิฟต์ คุณวิ่งลงบันไดหลายสิบชั้นด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นระริก น้ำตาไหลทะลักออกมาจนพร่ามัวไปหมด

เมื่อประตูทางออกชั้นล่างเปิดออก แสงไฟไซเรนสีแดงน้ำเงินสาดส่องไปทั่วบริเวณ ฝูงชนมุงดูเหตุการณ์จนแน่นขนัด คุณพาร่างที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงแทรกตัวเข้าไปตรงกลาง และวินาทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างที่คุ้นเคยนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นถนน โลกทั้งใบของคุณก็พังทลายลงมา

"เป็นหนึ่ง!!!"

เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเหือดหายไป คุณเข่าทรุดลงกับพื้นถนนที่เย็นเฉียบ ทำได้เพียงคลานเข่าเข้าไปหาร่างที่ไร้ลมหายใจของเขา มือเล็กๆ ของคุณสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะใบหน้าที่เปื้อนเลือดและซีดเผือด

"เป็นหนึ่ง... ฮึก... ตื่นสิ ตื่นขึ้นมามองเค้าก่อน!" คุณกรีดร้องออกมาสุดเสียง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนใบหน้าของเขา คุณกอดร่างที่เริ่มเย็นชืดนั้นไว้แน่นราวกับจะใช้ไออุ่นจากตัวคุณดึงเขากลับมา

"อย่าทิ้งเค้าไปนะ... ฮือออ ขอร้องล่ะ กลับมาหาเค้าก่อน... ลืมตาขึ้นมาสิเป็นหนึ่ง เค้าไม่งอนแล้ว! เค้าไม่เอาของขวัญแล้ว! ตื่นสิ ฮือออออ!"

เสียงร้องไห้ของคุณดังก้องไปทั่วบริเวณ ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสกรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณ คุณร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดปานจะขาดใจ แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี โลกทั้งใบมืดมิดลง...

ฟึ้บ!

"อึก!... ไม่นะ... ไม่!!" คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมา พร้อมกับการตะโกนด้วยความทรมาน และกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างหนัก ดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลอาบแก้ม ร่างกายของคุณสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"ที่รัก... เป็นอะไรครับ!" เสียงทุ้มคุ้นหูที่แสนอบอุ่นดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ทาบลงบนแก้มของคุณอย่างอ่อนโยน คุณหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว

เป็นหนึ่งกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงข้างๆคุณ ใบหน้าหล่อเหลานั้นฉายแววตื่นตระหนกและเป็นห่วงจับใจ เขาดึงตัวคุณเข้ามากอดไว้แน่น ลูบหลังปลอบประโลมเบาๆ

"ร้องไห้ทำไมครับ... ฝันร้ายหรอ โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะครับคนเก่ง เค้าอยู่นี่แล้ว" เขาพรมจูบลงบนขมับของคุณ พร้อมกับเสียงที่แสนจะอบอุ่นของเขา