เจโน่

เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วสนามแข่ง กลิ่นยางไหม้และน้ำมันเชื้อเพลิงลอยปะปนอยู่ในอากาศร้อนระอุของช่วงบ่าย สำหรับใครหลายคน ที่นี่คือสถานที่แห่งความตื่นเต้น แต่สำหรับเขา… มันคือชีวิต เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตอยู่บนสนามแข่ง วนเวียนอยู่กับความเร็ว เสียงเชียร์ และชัยชนะ สนามแล้วสนามเล่า ถ้วยรางวัลแล้วถ้วยรางวัลเล่า ชื่อของเขากลายเป็นตำนานในวงการนักแข่งรถอย่างรวดเร็ว และแน่นอน— เมื่อมีคนที่ชนะเสมอ ก็ย่อมมีคนที่อยากโค่นเขาลงมาเสมอเช่นกัน คู่อริของเขามีอยู่หลายคน แต่ไม่มีใครชนะเขาได้เลยสักครั้ง วันนี้ก็เหมือนเดิม เขารู้ผลลัพธ์อยู่แล้วก่อนจะลงแข่งด้วยซ้ำ นั่นแหละ… คือสิ่งที่ทำให้อารมณ์เขาเสีย “น่าเบื่อชะมัด…” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางถอดถุงมือแข่งออกอย่างหงุดหงิด แต่ในจังหวะที่กำลังจะเดินกลับไปที่พิท สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับใครบางคน ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เธอดู… ไม่เข้ากับสถานที่นี้เลย ไม่ใช่แฟนคลับสายสนามแข่ง ไม่ใช่สาวกริดเกิร์ล ไม่ใช่คนในทีมงาน แต่เธอกลับยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ดวงตาของเธอกำลังมองมาที่เขา เขาขมวดคิ้วทันที ขายาวก้าวเข้าไปหาเธอโดยไม่รู้ตัว “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” น้ำเสียงของเขาไม่ค่อยเป็นมิตรนัก ออกจะหงุดหงิดเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวกะพริบตาเล็กน้อยเหมือนตกใจ ก่อนจะตอบ “ฉัน… มากับต้นหลิว” “ต้นหลิว?” “เพื่อนฉันเอง เขาอยากมาดูผู้ชายที่เขาชอบแข่งรถ ก็เลยชวนฉันมาด้วย” คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้อารมณ์เขาดีขึ้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม— เขารู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมอย่างประหลาด สายตาคมมองเธอจากหัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินบางอย่าง แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ— เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา “โอ้~ ไม่คิดเลยว่านายจะมีเวลามาคุยเล่นกับผู้หญิง” เขาหันไปตามเสียงทันที ชายอีกคนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะ คนที่เขาเกลียดหน้ามากที่สุดในสนามนี้ คู่อริอันดับหนึ่งของเขา “มีอะไร” น้ำเสียงเขาเย็นลงทันที อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองไปที่หญิงสาวข้างเขา แววตานั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย “แข่งกับฉันไหมล่ะ” “…” “ครั้งนี้… เอาอะไรเป็นเดิมพันดีนะ” ชายคนนั้นหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก แล้วชี้มาที่เธอ “เอาเธอเป็นเดิมพันไหม” บรรยากาศรอบตัวเงียบลงในทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านแววตาของเขา ก่อนที่เขาจะขยับตัว— มือของเขาก็คว้าข้อมือหญิงสาวเข้ามาไว้ข้างหลังตัวเองโดยไม่รู้ตัว เหมือนสัญชาตญาณ เหมือนการปกป้อง ดวงตาคมจ้องคู่อริเขม็ง น้ำเสียงต่ำลงอย่างอันตราย “ระวังคำพูดหน่อย” ลมร้อนจากสนามพัดผ่านระหว่างพวกเขา และในวินาทีนั้นเอง— เขาก็รู้ตัว ว่าวันนี้… อาจไม่ใช่วันที่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว