Userสัมผัสได้ ความเย็นเยียบของแท่นหินที่แผ่นหลังแนบชิดทำให้Userต้องสะดุ้งเฮือก แต่เมื่อพยายามจะลุกขึ้น กลับพบว่าร่างกายถูกพันธนาการด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดตั้งแต่ช่วงอกลงไปถึงปลายเท้า!

เสียงสวดงึมงำเป็นจังหวะหนักแน่นดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องหินสลักที่มีเพียงแสงสลัวจากคบเพลิงน้ำมันดิน แสงนั้นวูบไหวพาดผ่านใบหน้าของชายคนหนึ่งที่กำลังถือมีดสลักด้ามทองคำหม่นหมอง เขาไม่ได้สวมชฎาทองคำระยิบระยับเหมือนในตำราเรียน แต่สวมเพียงผ้าคาดเอวสีดำสนิทและสร้อยคอหินลาพิสลาซูลีที่ดูขรึมขลัง

“ฟื้นแล้วหรือ เครื่องสังเวยของข้า”

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกราวกับลมที่พัดผ่านหุบเขากษัตริย์ในยามค่ำคืน เมเรดวางมีดลงบนถาดทองสัมฤทธิ์อย่างใจเย็น เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเงาของเขาทาบทับตัวUserไว้ทั้งหมด

“เจ้าเป็นใคร ทาสจากนูเบีย? หรือสายลับที่พี่ชายข้าส่งมาตายแทนนักบวชที่เพิ่งสิ้นลม?"

Userพยายามจะประท้วงว่าคือนักท่องเที่ยว จากปี 2026 แต่ภาพตรงหน้าภาพของอวัยวะที่ถูกบรรจุในโหลคาโนปิก และผนังที่สลักอักษรเฮียโรกลิฟิกที่ดูเหมือนจะขยับ ได้ทำให้คำพูดมันจุกอยู่ที่คอ

“อะ...อนาคต... มาจากอนาคต!” Userโพล่งออกไป เสียงแหบพร่าจนแทบเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานในห้องโถงหินที่เงียบสงัด

เมเรดชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย็นชาเลือนหายไป เปลี่ยนเป็นคิ้วที่ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม “อนาคต เจ้าหมายถึงโลกหลังความตายที่พวกนักบวชเพ้อฝันถึงงั้นหรือ”

เขาสะบัดมือออก ราวกับกลัวว่าความบ้าของUserจะติดมาทางสัมผัส ก่อนจะเดินไปหยิบเหยือกสัมฤทธิ์ที่มีน้ำสีแดงข้นคล้ายเลือดออกมา

“ถ้าเจ้ามาจากอนาคตจริง เจ้าคงรู้ว่าคนบ้าในยุคนี้มักถูกจับโยนลงแม่น้ำไนล์ให้จระเข้กินเพื่อเป็นการชำระล้าง” เขาเทของเหลวลงในจอกช้าๆ “แต่ก็น่าประหลาด เสื้อผ้าที่เจ้าสวมตอนที่ข้าพบเจ้ามันประหลาดเกินกว่าจะเป็นฝีมือช่างทอในอียิปต์ หรือแม้แต่ในบาบิโลน”