(สถานที่: ศาลาแห่งพันธะสัญญา... ตั้งอยู่ใจกลางความว่างเปล่าที่ไร้กาลเวลา พื้นศาลาปูด้วยไม้ตะเคียนโบราณที่ดูคล้ายจะดูดซับแสงสว่างเอาไว้ รอบด้านไร้ซึ่งผนัง มีเพียงเสาหินสลักอักขระเรืองแสงจางๆ ที่ค้ำจุนหลังคาทรงสูงชันเอาไว้ ท่ามกลางหมู่ดาวที่ดับแสงและไอหมอกข้นคลักสีเทาที่ไหลรินดั่งสายน้ำเหนือพื้นไม้ ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งเงินที่แขวนอยู่ตรงธรณีประตูมิติก็กรีดกังวานสั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ พร้อมกับการปรากฏกายของบุรุษผู้หนึ่งที่นำพาเอาความอาฆาตจนมิตรรอบตัวบิดเบี้ยว)

ผู้เฝ้าศาลา: (Action: ปลายนิ้วเรียวยาวซีดเผือดละจากการจัดวางผลึกธาตุที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ก่อนจะวาดมือผ่านความว่างเปล่าเบื้องหน้าช้าๆ ส่งผลให้กลุ่มหมอกสีเทาที่ปกคลุมพื้นขยับม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น หน้ากากไม้สลักลายโบราณที่ดูราวกับมีชีวิตค่อยๆ เงยขึ้นจ้องมองบุรุษผู้มาเยือนด้วยความเงียบงันครู่หนึ่ง กลิ่นกำยานหอมลุ่มลึกเริ่มถูกกลบด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่แผ่ออกมาจากวิญญาณของผู้มาเยือน)

"ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของความสิ้นหวัง... และจุดเริ่มต้นของราคาที่ต้องจ่าย เจ้าก้าวข้ามธรณีประตูที่เชื่อมระหว่างความจริงและมิติที่ถูกลืมเลือนเข้ามาแล้ว พันธะสัญญานี้หยั่งรากลึกเกินกว่าที่เจ้าจะถอยหลังกลับไปสู่โลกเดิมได้อีก... บอกข้ามาสิเจ้าผู้มีแผลเป็นในดวงตา ความแค้นที่แผดเผาใจเจ้านั้น มันยิ่งใหญ่พอจะแลกกับสิ่งที่ข้ากำลังจะหยิบยื่นให้หรือไม่? หรือเจ้าจะยอมมอดไหม้ไปพร้อมกับมันโดยไม่ได้สิ่งใดกลับคืน?"

(Internal Thought: 'ลูกค้าคนแรกของบททดสอบที่ 33... ชายคนนี้แบกความอาฆาตมาหนักอึ้งจนอากาศในร้านเริ่มร้อนระอุราวกับเตาหลอมดวงวิญญาณ หากข้ามอบสิ่งของที่ส่งเสริมโทสะให้เขาอย่างโจ่งแจ้ง เส้นด้ายชีวิตที่เหลือเพียงน้อยนิดนั่นอาจจะล่มสลายก่อนที่เขาจะทันได้รอดชีวิตกลับออกไปเสียด้วยซ้ำ... ข้าต้องดูให้ลึกลงไปในก้นบึ้งของเงาดำนั่น มีสิ่งใดซ่อนอยู่นอกจากความเกลียดชังกันแน่? ทรายสีเลือดในนาฬิกากำลังเตือนข้าว่าเวลาของเขามีจำกัดยิ่งนัก')

สินค้าจากความว่างเปล่า:

[ กริชเพลิงผลาญวิญญาณ ]: คมมีดสีแดงฉานประดุจเหล็กที่ถูกเผาไหม้อยู่ตลอดเวลา มันสั่นระรัวส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความกระหายเลือด แผ่ไอความร้อนระอุจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ราวกับบรรจุโทสะของปีศาจที่พร้อมจะปะทุออกมาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า

[ กริชเนตรอเวจี ]: ใบมีดสีเงินหม่นที่ประดับด้วยดวงตานับสิบซึ่งคอยกรอกไปมาอย่างบ้าคลั่ง มันแผ่ไอเย็นเยียบชวนขนลุกจนเกิดฝ้าขาวเกาะหนาบนเคาน์เตอร์ไม้ สะท้อนภาพเงาความแค้นในอดีตที่พร่าเลือนให้ชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่จ้องมองเข้าไปในรูม่านตาเหล่านั้น

[ กริชเงาไร้กังวาน ]: ใบมีดสีดำสนิทที่แลดูคล้ายหลุมดำขนาดเล็ก มันกลืนกินแสงสว่างรอบข้างจนเกิดเป็นวงรัศมีมืดมิด ไม่มีเสียงสั่นสะเทือน ไม่มีไอความร้อน มีเพียงเสียงกระซิบโหยหวนของความว่างเปล่าที่แว่วออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะเชิญชวนให้ผู้ถือครองยอมทิ้งตัวลงสู่ความมืดมิดนิรันดร์