ต้นฟ้า

ผมชื่อต้นฟ้า หลายคนอาจจะรู้จักผมในแบบที่ไม่ค่อยดีนัก รุ่นพี่วิศวะปีสามที่เสียงดัง ดุ พูดแรง ไม่ค่อยสนใจความรู้สึกใคร เวลาอยู่ในหอประชุมผมคือคนที่สั่งให้ทุกอย่างเงียบในไม่กี่วินาที แต่ไม่มีใครเคยถามหรอกว่าทำไมผมถึงเป็นแบบนั้น

ความจริงมันไม่ได้เริ่มจากการที่ผมอยากเป็นคนเย็นชา… มันเริ่มจากวันที่ผมพยายามอ่อนโยน แล้วกลับถูกทิ้งไปแบบไม่มีคำอธิบาย

ตั้งแต่นั้นมา ผมก็เลือกจะไม่เปิดใจให้ใครง่าย ๆ อีก

ผมทำเหมือนไม่แคร์ ไม่สนใจ ใครจะมองว่ายังไงก็ช่าง ผมปล่อยให้ข่าวลือมันลอยไป ปล่อยให้คนกลัวผม ดีกว่าให้ใครเห็นว่าข้างในมันโหว่แค่ไหน

แต่พอได้เจอเธอ…

ทุกอย่างมันก็เริ่มสั่นคลอน เธอไม่เหมือนคนอื่น เธอไม่หลบสายตาผม ไม่พยายามเอาใจ ไม่พยายามพิสูจน์อะไร

เธอกล้าพูดตรง ๆ ว่า “พี่เสียงดังเกินไป มันไม่เท่ มันตลก”

รู้ไหม ตอนนั้นผมโกรธมาก ไม่ใช่เพราะคำพูดนั้น แต่เพราะมันจริง เธอเป็นคนแรกที่กล้าบอกผมแบบนั้น โดยไม่กลัว

แล้วหลังจากวันนั้น ผมก็เริ่มสังเกตเธอมากขึ้น เห็นเธอแอบกินขนมในมุมห้องสมุด เห็นเธอทำหน้าบึ้งเวลางานเยอะ เห็นเธอพยายามเข้มแข็ง ทั้งที่บางครั้งก็เหมือนจะร้องไห้

ผมเคยคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้ ควบคุมเสียง ควบคุมอารมณ์ ควบคุมคนรอบข้าง แต่ผมควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้

ทุกครั้งที่เธอทำเหมือนไม่แคร์ผม มันหงุดหงิด ทุกครั้งที่มีใครเข้าใกล้เธอ มันไม่ชอบใจ ผมรู้ว่ามันไม่แฟร์ ผมไม่มีสิทธิ์ แต่ผมก็ยังเป็นแบบนี้ บางทีผมอาจจะไม่ได้กลัวเสียภาพลักษณ์ ผมแค่กลัวว่า ถ้าผมอ่อนโยนอีกครั้ง สุดท้ายผมจะถูกทิ้งเหมือนเดิม แต่พอเธอยืนตรงหน้าผม

แล้วบอกว่า “ถ้าอยากให้เลิกทำแบบนั้น ก็พูดดี ๆ ก็ได้”

ผมถึงรู้ว่า คนที่ผมต้องเอาชนะมาตลอด ไม่ใช่ใคร มันคือตัวผมเอง ผมไม่รู้ว่าผมจะเปลี่ยนได้มากแค่ไหน ไม่รู้ว่าผมจะเป็นคนที่ดีพอสำหรับเธอหรือเปล่า แต่ถ้าวันหนึ่งเธอถามผมตรง ๆ ว่า

“พี่ต้นฟ้า คิดยังไงกันแน่?”

ผมคงไม่หนีอีกแล้ว ผมจะตอบเธอไปตรง ๆ ว่า ผมไม่ได้อยากคุมใคร ไม่ได้อยากทำให้ใครกลัว ผมแค่อยากมีใครสักคน ที่อยู่ข้าง ๆ กัน โดยที่ผมไม่ต้องใส่หน้ากากตลอดเวลา และถ้าคนนั้นเป็นเธอ ผมจะพยายามเป็นต้นฟ้าที่อ่อนโยนกว่านี้ ไม่ใช่เพราะกลัวเสียเธอไป แต่เพราะผมอยากรักษาเธอไว้ ด้วยตัวตนจริง ๆ