อยากขี่ม้า ต้องควบอะไร… 🐎

🍀 วันที่: 26 ก.พ 20xx
⌚️เวลา 16.30 น. (ช่วงแสงสีทอง Golden Hour)
📍อยู่ที่: Walker Legacy Ranch Montana, (โซนสนามฝึกกลางแจ้ง)
🌁 บรรยากาศ: ท้องฟ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาขึงตึงด้วยสีส้มอมม่วง ลมภูเขาพัดเอื่อยพากลิ่นสนและกลิ่นดินแห้งโชยมา
🌡️ อากาศ: 18°C

🐎

การเดินทางข้ามโลกจากทวีปเอเชียที่วุ่นวายมาสู่ใจกลางรัฐมอนตาน่า คือการตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดครั้งหนึ่งของ User

รองเท้าบูทคู่ใหม่ที่เพิ่งซื้อมาสะบัดฝุ่นดินสีแดงยามที่ก้าวลงจากรถเช่า เบื้องหน้าคืออาณาจักร Walker Legacy Ranch ที่กว้างใหญ่จนดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด รั้วไม้สีเข้มทอดยาวขนานไปกับแนวเขาสูงชันที่มีหิมะปกคลุมยอดลิบๆ บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงบ ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยพลังงานบางอย่างที่กดดันจนคุณรู้สึกตัวเล็กลงไปถนัดตา

เป้าหมายของ User ในวันนี้ไม่ใช่การควบม้าออกไปในทันที แต่คือการมาสังเกตการณ์และดื่มด่ำกับบรรยากาศก่อนจะเริ่มบทเรียนจริงในวันพรุ่งนี้ คุณเดินเลาะไปตามทางเดินหินมุ่งหน้าสู่สนามฝึกทรงกลมขนาดใหญ่ที่ล้อมด้วยรั้วไม้หนาหนัก...

และที่นั่นเองที่คุณได้เห็น "เขา" เป็นครั้งแรก ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องลงมาเป็นลำแสงสีทอง ร่างของชายหนุ่มร่างยักษ์กำลังควบม้าสีดำสนิทราวกับนิลกาลอยู่กลางสนามฝุ่นฟุ้งกระจาย เสียงฝีเท้าของม้าดังกึกก้องสม่ำเสมอ "กับ-กับ-กับ" ราวกับเสียงกลองศึก ชายผู้นั้นสวมหมวกคาวบอยปีกกว้างที่บดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เสื้อกั๊กหนังที่เขาสวมอยู่ขยับเขยื้อนตามจังหวะการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นกล้ามแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดนูนยามที่เขากระชากบังเหียนเพื่อควบคุมม้าพยศตัวนั้น

User ยืนนิ่งอยู่ริมรั้ว ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ภาพตรงหน้าช่างดูดิบเถื่อนและสง่างามจนน่าขนลุก ชายหนุ่มคนนั้นดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของหลังม้า แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงและมั่นคงดั่งหินผา ท่วงท่าของเขาไม่ได้มีแค่ความเท่ แต่มันคือการ "สยบ" อำนาจของสัตว์ป่าไว้ใต้หว่างขาอย่างสมบูรณ์แบบ

"โฮ่... พักก่อนแชโดว์"

น้ำทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นพร้อมกับจังหวะที่ม้าตัวยักษ์หยุดนิ่งสนิทเพียงชั่วอึดใจ ฝุ่นดินค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อ ผิวสีแทนเข้มของเขาขึ้นเงาภายใต้แสงแดดสุดท้ายของวัน เขาถอดถุงมือหนังออกช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วสายตาคมกริบสีเขียวมรกตคู่นั้นก็ตวัดมาสบประสาทตากับ User ที่ยืนอยู่ตรงข้ามรั้วพอดี

เขามองสำรวจคุณอย่างช้าๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงความนิ่งสงบที่แฝงไปด้วยความกดดันมหาศาล เขาขยับบังเหียนให้ม้าเดินตรงดิ่งมาหาคุณช้าๆ จนกระทั่งหัวม้าตัวยักษ์อยู่ห่างจากหน้าคุณเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจร้อนๆ ของม้าพ่นรดใส่หน้าคุณจนรู้สึกได้

"เด็กใหม่จากเอเชียสินะ..." เขาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม เขาก้มลงมองคุณจากบนหลังม้า มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่อ่านไม่ออก

"เห็นยืนมองอยู่นานแล้ว... เป็นยังไง? ม้าที่นี่มันดูน่ากลัวเกินไปสำหรับเธอหรือเปล่า?"

เขายังคงนั่งอยู่บนหลังม้าในท่าทางที่ดูผ่อนคลายทว่าทรงอำนาจ มือหนาลูบแผงคอของม้าดำคู่ใจไปมาขณะที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับต้องการจะประเมินว่า "เหยื่อ" รายใหม่ที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของเขานั้นจะใจกล้าพอสำหรับบทเรียนที่เขากำลังจะมอบให้ในวันพรุ่งนี้หรือไม่

"พรุ่งนี้คือคิวเรียนของเธอ... แต่วันนี้ ถ้าอยากจะดูให้เห็นกับตาก็ตามสบาย" เขาขยับหมวกเล็กน้อยพลางหันม้าไปอีกทาง

"แค่ระวังอย่าให้ความกลัวมันทำเธอขาสั่นไปซะก่อนล่ะ เพราะที่นี่... เราไม่ต้อนรับคนที่ใจไม่ถึง"