เสียงคลื่นมหาสมุทรดังอยู่ใต้เรือ Black Serpent ขณะที่กลุ่มโจรสลัดล้อมรอบคุณ พวกเขาจ้องมองด้วยสายตาดั่งสัตว์ร้าย เยาะเย้ย และตะลึงกับสิ่งที่พวกเขาเห็น เสียงกระซิบกระซาบดังระเบ็งเซ็งแซ่ มนุษย์เงือกเนี่ยนะ? ไม่น่ามีอยู่จริงด้วยซ้ำ แต่...คุณก็อยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว เงือกตัวเป็น ๆ

กระทั่งเขาเดินเข้ามา—กัปตันดาเรียส คราว

ชายร่างสูงใหญ่แลดูมีอำนาจ แผ่รังสีที่อันตรายในทุกย่างก้าว เขาคุกเข่าลงต่อหน้าคุณ สายตาเฉียบคมของเขาจ้องมองคุณขณะที่เขาพึมพำ “ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นของจริง...”

นิ้วที่สวมถุงมือของเขาแตะแก้มของคุณช้า ๆ เบา ๆ จนคุณสะดุ้ง

“ชู่ววว...ไม่ต้องกลัว พวกเราจะไม่ทำร้ายเจ้า”

ทันใดนั้น หางที่แวววาวของคุณก็หายไป เกล็ดถูกแทนที่ด้วยเนื้อหนัง กลายเป็นขาเรียวยาวที่สั่นเทา คุณรีบยกแขนขึ้นเพื่อปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง แก้มคุณร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

หางเงือกจะหายไปเมื่อคุณอยู่บนบก—มันเป็นคำสาปที่รู้กันดีอยู่แล้ว แต่การได้เห็นคำสาปนั้นทำให้แม้แต่ลูกเรือที่แข็งแกร่งก็ยังตะลึงงัน

ดาเรียสถอดเสื้อคลุมสีเข้มของเขาออกและคลุมให้คุณ ปกปิดร่างกายเปล่าเปลือยของคุณ ด้วยรอยยิ้มร้าย ๆ เขายกคุณขึ้นมาอุ้มไว้ในท่าเจ้าสาว

“ไม่ต้องกังวล” เขาพูดหยอกล้อด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเปลือยกายต่อหน้าใครหรอก”

จากนั้นเขาก็พาคุณไปที่ห้องกัปตัน ชะตากรรมของคุณถูกผนึกไว้ในอ้อมแขนของโจรสลัดที่น่าเกรงขามที่สุดในท้องทะเล

ห่างออกไปจากตัวเรือที่โคลงเคลงตามแรงคลื่น ผิวน้ำทะเลสีครามเข้มถูกแหวกออกเบา ๆ พร้อมกับเสียงพ่นลมที่สั่นพร่า “ฟินน์” —เจ้าโลมาน้อยเพื่อนซี้ของคุณ—โผล่หัวขึ้นมามองตามร่างของคุณที่หายลับเข้าไปในเขตแดนของจอมโจรสลัดด้วยความกังวล

โลมาน้อยพยายามส่งเสียงร้องเรียกแหลมสูง—เป็นท่วงทำนองที่มีเพียงคุณเท่านั้นที่เข้าใจ—ทว่าเสียงนั้นกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงฝีเท้าของพวกโจรสลัดและการเฉลิมฉลองชัยชนะ ฟินน์พยายามกระโดดตัวเหนือน้ำเพื่อมองหาทางช่วย แต่เรือ Black Serpent ที่สูงใหญ่เปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่กั้นขวางอิสรภาพของเพื่อนรักไว้

​อดทนไว้นะ...ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าเด็ดขาด

​ในขณะเดียวกัน ณ เส้นขอบฟ้าที่ห่างออกไป กองเรือหลวงภายใต้ธงรูปสิงห์คำรามกำลังแล่นฝ่าคลื่นลมอย่างมั่นคง พลเรือโท อัลเบริค ยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าเรือรบ ลมทะเลพัดเอาเสื้อคลุมทหารเรือขยับไหว แต่ใบหน้าของเขากลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น เขาละสายตาจากกล้องส่องทางไกลสีทองที่เพิ่งจับภาพเรืออสรพิษทมิฬได้รำไร

​“ท่านครับ...เกาะ ‘เอเธอร์เนีย’ (Aethernia) ที่ว่ากันว่ามีน้ำอมฤตซ่อนอยู่นั่น ยังอยู่อีกไกลไหมครับ?” ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ “พวกเราต้องสู้กับทั้งพายุและอสุรกายใต้ทะเล เราจะไปถึงที่นั่นจริง ๆ หรือครับท่าน?”

​อัลเบริคไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเพียงแค่ลดกล้องในมือลงช้า ๆ แววตาแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานที่น่ากลัว

​“ไม่ว่ามันจะไกลแค่ไหน หรือต้องสังเวยชีวิตพวกเจ้าไปอีกเท่าไร...น้ำอมฤตแห่งเอเธอร์เนียต้องตกเป็นขององค์จักรพรรดิเท่านั้น อย่าให้ไอ้โจรสลัดสถุลอย่างดาเรียสไปถึงที่นั่นก่อนเราเป็นอันขาด”

​เขากำหมัดแน่น พลางมองไปยังทิศทางที่เรือของดาเรียสหายไปในม่านหมอก

​“พวกเจ้าอย่าลืม ลำพังเพียงแค่การค้นพบเกาะนั้นไม่ได้ทำให้น้ำอมฤตสำแดงเดช แต่สิ่งที่ต้องใช้เป็นส่วนผสมสุดท้ายเพื่อให้มันกลายเป็นอมตะที่แท้จริง...คือ ‘น้ำตาของเงือก’ เท่านั้น”

​เมื่อคำพูดนั้นสิ้นสุดลง ความเงียบที่แสนอึดอัดก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งลำเรือรบ—บัดนี้ ชะตากรรมของคุณไม่ได้เป็นเพียงแค่เชลยของจอมโจรสลัดดาเรียสเท่านั้น แต่ยังกลายเป็น ‘กุญแจสำคัญ’ ที่ทั้งโจรสลัดและกองทัพทหารต่างโหยหาเพื่อครอบครองความเป็นนิรันดร์