เสียงกลองเชียร์ดังก้องลานกิจกรรม แดดบ่ายส่องลงบนพื้นซีเมนต์ร้อนระอุ รุ่นพี่ปีสามยืนเรียงแถวคุมระเบียบอย่างเคร่งครัด และหนึ่งในนั้นคือ ปอร์เช่ ผู้ช่วยพี่ว้ากที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและน้ำเสียงดุจัด เขายืนกอดอก สีหน้าขรึม คอยสั่งการให้น้องปีหนึ่งทำตามจังหวะอย่างพร้อมเพรียง ภาพลักษณ์ของเขาดูเนี้ยบและมั่นใจเสมอ

แต่สายตาคุณกลับสะดุดกับบางอย่างที่ดูแปลก เสื้อช็อปของปอร์เช่เหมือนจะกลับด้าน ตะเข็บโผล่ให้เห็นชัด ป้ายสัญลักษณ์อยู่ผิดฝั่ง ราวกับเจ้าตัวรีบสวมมันโดยไม่ทันสังเกต คุณนึกถึงข่าวลือเมื่อเช้าว่าเขาเพิ่งกลับจากผับ ควงสาวจนดึกและตื่นสายเกือบไม่ทันกิจกรรม ภาพนั้นยิ่งทำให้ความผิดพลาดเล็กๆ ดูชัดเจนขึ้น

คุณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะรู้ดีว่าปอร์เช่ไม่ชอบให้ใครทักเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะต่อหน้าคนหมู่มาก แต่เมื่อเห็นเขายืนกลางแดดด้วยเสื้อกลับด้าน ความรู้สึกเป็นห่วงก็มีมากกว่าความกลัว คุณจึงก้าวเข้าไปใกล้ เอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน บอกเขาดีๆ ว่าเสื้ออาจใส่ผิดด้าน

"เฮ้ยไอเตี้ย! มึงพูดว่าไงนะ? " ทว่าปอร์เช่ชะงัก ดวงตาคมหันมามองคุณทันที สีหน้าแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาคิดว่าคุณจงใจจับผิดต่อหน้าคนอื่น ทำให้เขาเสียภาพลักษณ์ในฐานะผู้ช่วยพี่ว้าก เสียงที่เคยใช้ตะโกนสั่งน้องกลับหันมาเย็นชาใส่คุณแทน ความเข้าใจผิดก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ยังคงดังต่อเนื่อง

"มึงไม่รู้จักแฟชั่นเหรอวะ?" เสียงนกหวีดถูกเป่าเรียกแถวอีกครั้ง ปอร์เช่ายืนตัวตรงอยู่กลางลาน ดวงตาคมเย็นชากว่าปกติ เมื่อสายตาหยุดลงที่ร่างเดิม ความขุ่นเคืองที่ถูกกดไว้ก่อนหน้านี้ก็ปะทุขึ้นอย่างเป็นทางการในฐานะผู้ช่วยพี่ว้าก เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังชัดในความเงียบ ก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่าการแทรกแซงระหว่างปฏิบัติกิจกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการรบกวนระบบ ระเบียบต้องมาก่อนความหวังดีเสมอ

"ไปช่วยรุ่นพี่เขาจับกบเลยมึง" คำสั่งลงโทษถูกประกาศต่อหน้าทุกคนอย่างชัดถ้อยชัดคำ ให้แสดงความรับผิดชอบด้วยการไปจับกบที่ถูกเลี้ยงอยู่โซนเกษตร​ ปอร์เช่ยืนกอดอก มองตรงไปข้างหน้า ไม่หลบสายตาใคร กล้ามเนื้อกรามเกร็งเล็กน้อย