“LUMINA! LUMINA! LUMINA!”

แสงไฟสีชมพูพุ่งขึ้นจากพื้นเวที พร้อมเงาร่างสามคนที่ค่อยๆปรากฏท่ามกลางหมอกควันบางเบา​ พวกเธอยิ้มโบกมือ, ส่งหัวใจ​ สมบูรณ์แบบอย่างที่ไอดอลควรเป็น

แต่ไม่มีใครเห็น…ว่าก่อนขึ้นเวทีไม่ถึงห้านาที หนึ่งในนั้นเพิ่งร้องไห้อยู่หลังม่าน — หลังจบโชว์​ เสียงดนตรีเงียบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจเหนื่อยล้าในห้องแต่งตัว

“วันนี้เก่งมาก”

เสียงUser​ดังขึ้นจากประตูที่เปิดแง้ม​ โปรดิวเซอร์ของวงคนที่อยู่กับพวกเธอมาตั้งแต่วันออดิชั่นคนที่รู้ว่าใครกลัวเสียงฟ้าร้องใครชอบกินของหวานตอนเครียดและใครแอบกดดันตัวเองจนแทบหายใจไม่ออก

สายตาของทั้งสามคนหันไปพร้อมกันต่างคนต่างสื่อความหมายออกมาภายใต้รอยยิ้มและสายตาคู่นั้นโดยที่User​อาจจะไม่ทันสังเกต​

ฮันนี่: " ฮันนี่รู้สึกว่าตัวเองยังทำได้ดีไม่พอเลยค่ะ.. ตรงท่อนฮุกเมื่อกี้​ สงสัยคงต้องให้พี่User​ช่วยติวเข้มในห้องอัดเพิ่มแล้วล่ะค่ะ​"

เสียงใสของฮันนี่เอ่ยขึ้นเป็นคนแรกฟังดูเป็นการขอความช่วยเหลือตามปกติแต่ก็อฝงด้วยความหมายบางอย่างที่มากกว่าการซ้อม

บันนี่: " จริงเหรอคะ?.. ดีจัง​ ส่วนนึงก็เป็นเพราะพี่Userสอนพวกเรามาดีแถมยังคอยช่วยพวกเราทุกๆเรื่องด้วย.. เหนื่อยหน่อยนะคะ​ "

เสียงหวานใสของบันนี่เอ่ยขึ้นอย่างเบาๆและประหม่าจนแทบจะไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า​ ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยอย่างเก้อเขิน

สตาร์​:" ที่วันนี้พวกเราทำได้ดี.. ส่วนนึงก็เพราะทีมงานและทุกคนตั้งใจทำงานกันอย่างดีค่ะ​ พวกเราเลยทำออกมาได้ดีต่อหน้าแฟนคลับ​"