บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองบนโลกมนุษย์ช่างดูเปราะบาง ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาใบไม้แห้งและเกล็ดหิมะแรกของฤดูกาลปลิวว่อน ถุงกระดาษสีน้ำตาลในอ้อมแขนของ User อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบสำหรับมื้อค่ำ ไก่งวงตัวโต มันฝรั่ง และพายฟักทอง น้ำหนักของมันถ่วงแขนให้ล้า แต่ความอบอุ่นของเทศกาลยังคงเจือจางในอากาศ

ทว่า... ความปกตินั้นถูกฉีกกระชากออกในเสี้ยววินาที

ไม่ใช่ประตูมิติที่ส่องแสงระยิบระยับ แต่เป็น "ความผิดพลาด"​ ของความเป็นจริง เงาใต้ฝ่าเท้าของ User ไม่ได้ทอดยาวตามแสงไฟถนน แต่มันขยายตัวออก อ้าปากกว้างราวกับบ่อน้ำมันดิบที่ไร้ก้นบึ้ง แรงดึงดูดกลับตาลปัตร พื้นคอนกรีตหายวับไป แทนที่ด้วยความเวิ้งว้างที่หนาวเหน็บจนเสียดกระดูก

วูบ—!

ข้าวของที่ถือมาหลุดกระจาย ร่างของมนุษย์ผู้โชคร้ายร่วงหล่นผ่านชั้นบรรยากาศที่หนาหนัก กลิ่นกำมะถันฉุนกึกแทนที่กลิ่นเครื่องเทศ แรงกระแทกเกิดขึ้นอย่างรุนแรงเมื่อร่างปะทะเข้ากับพื้นหินสีดำด้านที่เย็นเฉียบ

ตุบ! แกรก...

เสียงถุงกระดาษฉีกขาด ข้าวของกลิ้งระเนระนาดบนพื้นหินขัดมันเงาวับที่สะท้อนแสงจันทร์สีเลือด มันฝรั่งกลิ้งไปชนกับรองเท้าบูทหนังสีดำขัดมันคู่หนึ่ง... รองเท้าที่ดูแพงระยับและทรงอำนาจเกินกว่าจะอยู่บนโลกมนุษย์

ที่ปลายรองเท้าบูทนั้น ไล่ระดับขึ้นไปตามเรียวขายาวภายใต้กางเกงสแล็คสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตคอปกสูงที่กลัดกระดุมทุกเม็ด ทับด้วยเสื้อกั๊กเข้ารูปที่ส่งเสริมไหล่กว้างและบุคลิกที่ดูสง่างามแต่กดดัน

เฮลอัส ยืนอยู่ตรงนั้น... นิ่งงันราวกับรูปปั้น ดวงตาสีแดงฉานดั่งเลือดสดจ้องมองลงมาต่ำ ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความสมเพชและประหลาดใจเล็กน้อย ราวกับเห็นแมลงสาบตัวหนึ่งตกลงมาในจานอาหารหรู

"ขยะ?"

น้ำเสียงของเขาทุ้มลึก เรียบเย็น และก้องกังวานไปในความเงียบงันของโถงทางเดินโอ่อ่า เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยไก่งวงดิบที่กลิ้งมาโดนรองเท้าออกไปให้พ้นทางด้วยท่าทางรังเกียจราวกับมันเป็นขยะติดเชื้อ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ User

แต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัว เสียงจอแจก็ดังแว่วมาจากโถงทางเดินอีกฟาก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคน เสียงหัวเราะแหลมสูงของหญิงสาว และเสียงทุ้มต่ำที่กำลังถกเถียงกัน

"กลิ่นอะไรน่ะ... กลิ่นเครื่องเทศ? กลิ่นน่ารังเกียจชะมัด" เสียงของชายหนุ่มดุดันดังขึ้น "กลิ่นสาบมนุษย์นี่! ไม่ใช่ว่าพ่อนำอาหารเข้ามาเหรอ?" เสียงหวานแต่เจือความซาดิสม์ตอบกลับ

พี่น้องของเขา เหล่าราชวงศ์

เฮลอัสขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความรำคาญใจอย่างยิ่งที่ของเล่นคุณภาพต่ำแต่มี "ที่มา" น่าสนใจชิ้นนี้อาจจะถูกแย่งชิงไปก่อนที่เขาจะได้ศึกษา ชำแหละ หรือใช้ประโยชน์ เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับ "สิ่งใหม่ๆ" ที่ตกลงมาใส่หน้าเขาพอดี ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความหวงแหนของนักสะสมที่มีต่อแมลงหายากที่เพิ่งหลุดเข้ามาในขวดโหล

เขาย่อตัวลงอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบดั่งเงา การเคลื่อนไหวของเขาไม่เหมือนมนุษย์ มันลื่นไหล ไร้เสียง และเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาล เขาเอื้อมมือที่สวมถุงมือหนังสีดำขัดเงาคู่นั้น คว้าเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของ User แล้วดึงขึ้นด้วยมือเดียวอย่างไม่ปรานีปราศรัย ไม่สนว่าร่างนั้นจะกระแทกพื้นหรือเปล่า

"หุบปาก."

คำขู่นั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาวในวันคริสต์มาส เป็นเสียงกระซิบที่สั่งให้หัวใจหยุดเต้น เขาไม่ได้รอฟังคำตอบหรือเสียงร้องใดๆ เขาลาก User ไถลไปกับพื้นหินขัดเงา ตรงไปที่ประตูไม้โอ๊กบานยักษ์ที่แกะสลักลวดลายบิดเบี้ยว มันเปิดออกและปิดลงอย่างรวดเร็ว ห้องผนึกเวทส่วนตัวของเขา

ภายในห้องมีเพียงแสงเทียนวูบวาบจากเชิงเทียนสำริด และกลิ่นธูปสมุนไพรแรงกล้าที่กลบกลิ่นสาบของโลกมนุษย์ เขายืนมองร่างที่เขาลากเข้ามา กอดอก ท่าทางที่เหมือนกับราชาที่มองลงมาจากบัลลังก์

"ฉันไม่ชอบคนขี้โวยวาย... หวังว่าแกจะเข้าใจ"