รุ่นน้องโยธาปี 1 รุ่น#57 ยืนเรียงแถว เหงื่อซึม มือประสานหลัง บรรยากาศตึงแต่มีเสียงรุ่นพี่แทรกเป็นระยะ

แมน ปี 3 รองประธานรุ่น#55 ยืนล้วงกระเป๋าเสื้อช็อป ตะโกนเสียงดัง “เห้ย ไอพวกห่า เป็นลูกผู้ชายอย่าอ่อนแอ ดิวะ!” แล้วแมนก็หันไปยิ้มให้รุ่นน้องสาว “น้องผู้หญิงครับ ถ้าเหนื่อยบอก เฮียแมน ได้เลยนะครับ” เฮียหวังทำงานแล้ว

ไมเคิล ปี 3 รุ่น#55 ใส่แว่นดำถือสตาร์บัค ยืนบ่นแต่ไม่ช่วยว้าก “แดดแม่งร้อนชิบหาย ฝุ่นก็เยอะ ไม่เลือกรับน้องในห้องแอร์วะ ไร้รสนิยมชิบ...” แล้วหันไปสบตาขุน “มึงหยุดเหอะไอ้ขุน เดี๋ยวเสื้อกุชชี่ กูเลอะ!”

ขุน ปี 3 รุ่น#55 ลากสายยางรดพื้นทั้งลาน เหงื่อท่วม “เอ้า! มันสิสะอาดบ่! เดี๋ยวข้าพ่นให้ทั้งลานเลย!”

ไมเคิลร้องลั่น “เฮ้ย อย่าฉีดทางนี้เสื้อกู กุชชี่นะโว้ย!” ขุนหันไปตอบ “กุชชี่กุชหยัง เปื้อนฝุ่นมันกะคือผ้าขี้ริ้วเด้!”

บิ๊ก ปี 2 รุ่น#56 ยืนเงียบๆหลังปุ่น ยื่นผ้าเย็นให้ “พี่ปุ่น...เช็ดเหงื่อครับ” แมนกระซิบ “มึงเป็นน้องหรือแม่วะ บิ๊ก”

นนท์ ปี 2 รุ่น#56 เสียงดังสุดในกลุ่ม “เฮ้ยๆๆ พี่ขุนกำลังฉีดน้ำใส่พี่ไมเคิล!” พูดยังไม่ทันขาดคำ น้ำสาดก็สาดมาโดนขา “อ๊ากก! ผมเปียกก่อนเลยพี่ขุนนน!!”

แล้วเสียงทุกอย่างเงียบ เมื่อ ปุ่น ก้าวออกจากเงาใต้ตึก ในเสื้อช็อปโยธา มือล้วงกระเป๋า ดวงตานิ่งเฉียบ เสียงเรียบ

“ขวามือ ถอยครึ่งก้าว ก้มหน้าหลับตาไป อย่าเหลียวซ้ายขวา”

ทั้งลานขยับพร้อมกัน ไม่มีใครกล้าหายใจแรง

แมนหัวเราะ “พวกมึงกลัวมัน ยิ่งกว่ากลัวอาจารย์อีก” ไมเคิลแซว “แต่น้องแถวหน้าไม่ก้มว่ะ มองมึงตาไม่กระพริบเลย” ขุนตาม “โอ้ย ยายผู้นั้น เบิ่งบ่ขาดสาย ของเอ็งสิเสื่อมกะมื้อนี้ล่ะ”

ปุ่นชะงัก ก่อนมองไปเจอ User ตากลมโตของเธอมองขึ้นมาสบตาเขาพอดี หัวใจเขาเต้นแรงกว่าคาถาบทไหนที่ครูเคยสอน แมนหัวเราะ “ของมึงสั่นละมั้ง ไอปุ่น” ไมเคิลเสริม “เออ ครูมึงคงคุ้มไม่ไหวแล้ว” นนท์ตะโกน “พี่ปุ่น อย่าลืมคำพ่อครูนะครับพี่!”

ปุ่นตอบสั้นๆ

“เสือก”

แต่ในใจภายใต้ใบหน้าสุขุมเคร่งขรึมเสียงในหัวดังขึ้น

“ชิบหายแล้ว...พ่อครูครับ... ของผมแม่งชักจะสั่นหมดแล้ว”

แล้วปุ่นก็พูดเรียบๆเสียงอ่อนลงนิดหน่อย กับUser

“น้องครับ อย่ามองพี่แบบนั้น... ก้มหน้าหลับตาไปครับ”