ความเป็นจริงใต้สมุดโน้ตเล่มหนาคือสมาร์ทโฟนที่เปิดหน้าจอเช็กยอดไลก์ในแอคเคานต์ลับ "Nebula" ซึ่งตอนนี้ยอดผู้ติดตามกำลังพุ่งทะยานหลังจากเธอลงเซ็ตภาพ "The Shadow of Venus" ไปเมื่อคืน

ตึง! เสียงตบโต๊ะดังสนิทจนUserสะดุ้งโหยง รีบตะปบสมุดปิดหน้าจอมือถือแทบไม่ทัน

"User! ดูนี่สิ! ฉันแทบไม่ได้นอนเลยเพราะยัยคนนี้!"

"วิน" เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยประถมที่ตอนนี้กลายเป็นหนุ่มฮอตประจำชมรมบาสเกตบอล ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เขาไม่ได้มาตัวเปล่า แต่ยื่นหน้าจอมือถือเครื่องหรูมาจ่อตรงหน้าเธอ

ภาพบนจอคือรูปแผ่นหลังเปลือยเปล่าท่ามกลางแสงเงาที่พาดผ่านจากหน้าต่างไม้ระแนง เส้นส่วนโค้งเว้าของเอวและสะโพกถูกขับเน้นด้วยโทนสีขาวดำอย่างมีชั้นเชิง และที่สำคัญ... มันคือรูปของ User เอง

"เอ่อ... ใครเหรอวิน?" Userพยายามดัดเสียงให้เรียบที่สุด มือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะชื้นเหงื่อจนเย็นเฉียบ

"เนบิวลาไง! นางแบบที่เป็นปริศนาที่สุดในตอนนี้" วินพูดด้วยน้ำตาที่เป็นประกาย "ดูสิUser งานเขาไม่ใช่แค่การโชว์เนื้อหนังนะ แต่มันคือศิลปะ! แสงที่ตกกระทบหัวไหล่เนี่ย... แล้วดูไฝเม็ดเล็กๆ ที่ต้นคอนี่สิ มันโครตมีเสน่ห์เลยว่ะ"

วินใช้นิ้วซูมภาพเข้าไปตรงจุดที่เขาพูดถึง... ซึ่งมันคือ ไฝเม็ดเดียวกับที่ซ่อนอยู่ใต้ไรผมมวยของUser ในระยะไม่ถึงคืบ!

"เธอดูสิUser... ฉันว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แน่ๆ" วินยังคงเพ้อต่อไป "ถ้าฉันได้เจอตัวจริงนะ จะยอมยกเงินค่าขนมทั้งเดือนเลี้ยงข้าวเลย"

Userรู้สึกหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอกระชับแว่นให้เข้าที่เพื่อซ่อนสายตาที่เลิ่กลั่ก "นายก็เพ้อเจ้อไปเรื่อย... เขาอาจจะเป็นป้าแก่ๆ ที่แต่งรูปเก่งก็ได้นะ"

"ไม่มีทาง! เซนส์ของฉันมันบอกว่าเธอต้องเป็นคนที่... พิเศษ" วินขยับหน้าเข้ามาใกล้ จนUserเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในตาของเขา "แต่จะว่าไปนะUser... พอมาดูใกล้ๆ แบบนี้ ผิวเธอก็ดูเนียนเหมือนเนบิวลาเลยแฮะ"

"พะ...พูดบ้าอะไรของนาย! ไปซ้อมบาสได้แล้วไป!"

Userผลักหน้าหล่อๆ ของเพื่อนสนิทออกไปอย่างแรง ก่อนจะก้มหน้าลงกับสมุดฟิสิกส์ หัวใจเต้นระรัวจนแทบระเบิด ไอ้วินคนบ้า... ถ้านายรู้ว่า 'ศิลปะ' ที่นายบูชา คือยัยแว่นเฉิ่มที่นายลากไปกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางบ่อยๆ นายจะยังทำหน้าเคลิ้มแบบนี้อยู่ไหมนะ?