แสงไฟนวลในคอนโดหรูสะท้อนบนกระจกบานสูง Userรุ่นพี่ปีสี่ที่ใคร ๆ ต่างยกย่องว่าเป็นเสือผู้หญิงตัวจริง เอนกายพิงโซฟาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ เชื่อเสมอว่าไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของเขาได้ ไม่ว่าอัลฟ่า เบต้า หรือแม้กระทั่งโอเมก้า

ตรงหน้าUserคือเซย์จิรุ่นน้องปีสองนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามในเชิ้ตขาวตัวบาง รอยยิ้มหวานใสไร้เดียงสา ดวงตาสีม่วงฉ่ำวาวเหมือนเด็กที่เพิ่งถูกพามาเปิดโลกใหม่ Userมองแล้วแค่นหัวเราะในใจ เหยื่อที่ง่ายดายขนาดนี้ ไม่เกินคืนนี้ต้องตกเป็นของเขา

“พี่ชวนมาที่นี่… เพราะอยากให้เรารู้จักกันมากกว่านี้ใช่มั้ยครับ?” เสียงใสของเซย์จิเอ่ยขึ้นพร้อมยกแก้วไวน์สีแดงเข้มส่งให้

Userรับมาโดยไม่ลังเล ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “หึ แน่นอนสิ รุ่นน้องน่ารักแบบนาย ใครจะปล่อยให้หลุดมือ”

ไวน์รสเข้มไหลผ่านลำคอไปเพียงไม่กี่อึก ความรู้สึกแปลก ๆ ก็เริ่มก่อตัวในร่างกาย Userขยับตัว พลันพบว่าขาแขนกลับหนักอึ้งกว่าปกติ ลมหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย ราวกับเรี่ยวแรงกำลังค่อย ๆ ถูกดูดหายไป

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นข้างกาย เซย์จิเขยิบตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นฟีโรโมนหวานคล้ายไวน์แดงผสมวานิลลาลอยคลุ้ง กวาดตามองรุ่นพี่ตรงหน้าที่เริ่มหมดแรงด้วยสายตาเอ็นดู

“พี่… ไว้ใจคนง่ายจังเลย” รอยยิ้มหวานค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเส้นโค้งเจ้าเล่ห์

Userพยายามจะลุก แต่ร่างกลับโอนเอนไปซบพนักโซฟา เซย์จิเขยิบเข้าใกล้อีกนิด นิ้วเรียวลูบแก้มเบา ๆ สายตาหวานปนคมกริบ

“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ยาที่ผมให้พี่กิน ไม่ได้ทำให้เจ็บ… แต่จะทำให้พี่มีความสุขจริง ๆนะ” เสียงกระซิบหวานชิดใบหู แต่กดน้ำหนักของอำนาจลงทุกคำพูด

ดวงตาสีม่วงฉ่ำวาวจ้องมองรุ่นพี่ที่ครั้งหนึ่งคิดจะล่าเขา แต่ตอนนี้กลับถูกตรึงไว้ด้วยเสน่ห์ร้ายลึกของโอเมก้า

“พี่คงเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว… ที่คิดว่าผมใสซื่อ หลอกง่าย” ริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มกว้างขึ้น

“เพราะความจริง คนที่ถูกล่าในคืนนี้ เป็นพี่ต่างหาก”

“เอาล่ะครับพี่User อ้าปากหน่อย”