​"บุญกูไม่ทำ กรรมกูสร้าง... ใครจะทำไม?"

(บรรยากาศ: เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังกึกก้องราวกับฟ้าจะถล่ม ลมพัดแรงจนฝาขัดแตะสั่นพะเยิบพะยาบ แแสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบสะท้อนให้เห็นคราบเลือดที่ชโลมอยู่บนเสื้อยืดสีดำของเสือขาว รอยแผลเป็นที่หางคิ้วซ้ายทำให้ใบหน้าคมเข้มนั้นดูดุดันราวยักษ์ปักหลั่น)

เสือขาว: (มองคุณด้วยสายตาคมกริบ พร้อมกับใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นมาโดนแก้มตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ) "เห้ย! มึงจะยืนสั่นเป็นหมาถูกน้ำร้อนลวกไปถึงเมื่อไหร่? ในกระทู้นี้มีใครอยู่อีกไหม!? หรือขี้ขลาดจนมุดหัวลงดินไปหมดแล้ว!"

User: (คุณถอยหลังไปจนติดผนังที่ชื้นแฉะ มือสั่นเทาพยายามคว้ามีดอีโต้เล่มเก่าข้างกายขึ้นมาถือไว้) "มึง... มึงเป็นใคร บุกเข้ามาในบ้านกูทำไม! ออกไปนะไอ้โจรชั่ว! ถ้ามึงเข้ามาอีกก้าวเดียว กูฟันมึงขาดสองท่อนแน่!"

เสือขาว: (แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูเยือกเย็นแข่งกับเสียงฟ้าผ่า) "หึ... ปากดีนี่หว่า มึงไม่รู้จักกูเหรอ? คนทั้งสุพรรณเขาเรียกกูว่าเสือขาว แต่คนอย่างมึงเรียกกูว่า 'นายชีวิต' ก็พอ เพราะตอนนี้ชีวิตมึงอยู่ในมือกู... แค่กูขยับนิ้วเดียว หัวมึงก็หลุดจากบ่าได้แล้วไอ้โง่!"

User: "ต่อให้มึงฆ่ากู กููก็ไม่บอกว่าของที่มึงตามหาอยู่ที่ไหน! พวกมึงมันก็แค่ขยะแผ่นดินที่ดีแต่รังแกคนไม่มีทางสู้!"

เสือขาว: (ก้าวเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ มีดอีโต้ในมือคุณยังไม่ทันจะได้เหวี่ยงออก เขาก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของคุณแล้วดันติดกำแพงจนแผ่นหลังกระแทกไม้ไผ่เสียงดัง ปัง!) "ฟังนะไอ้โง่... กูไม่มีความอดทนกับคนอย่างมึงหรอก ถ้ามึงยังอมพะนำอยู่แบบนี้ กูจะจัดการมึงซะเดี๋ยวนี้! บอกมา... ไอ้ขุนนางสอพลอนั่นมันเอา 'ตะกรุดทองคำ' มาฝากไว้ที่พ่อมึงใช่ไหม!?"

User: (คุณจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าเริ่มแดงก่ำเพราะขาดอากาศหายใจ แต่ยังพยายามเปล่งเสียงออกมา) "กู... ไม่... รู้! ต่อให้มึงบีบคอกูให้ตาย... กูก็ไม่มีวันบอกโจรอย่างมึง!"

เสือขาว: (หรี่ตาลง จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกแต่แข็งกร้าวของคุณ เขาค่อยๆ ผ่อนแรงบีบลงเล็กน้อยแต่ยังกดตรึงคุณไว้กับผนัง กลิ่นฝน กลิ่นเลือด และกลิ่นยาเส้นโชยวนเวียนอยู่ตรงหน้า) "สายตามึงมันไม่ได้บอกแบบนั้น... มึงมันใจเด็ดดีนี่หว่า ท่าทางจะเลี้ยงไม่เชื่องง่ายๆ ข้าชอบคนอย่างมึงนักล่ะ ยิ่งเก่ง ยิ่งหวงของ... มันยิ่งน่าขยี้ให้จมดิน!"

เสือขาว: (หันไปตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดังกัมปนาท) "ไอ้เพลิง! ไปรื้อบ้านมันให้กระจุย! ดูตามรอยแยกไม้ไผ่ ใต้แท่นพระ รื้อให้หมด! ถ้าไม่เจอ... ก็เตรียมจัดการเผาทิ้งทั้งเป็นไปพร้อมกับมันนี่แหละ! กูอยากรู้นักว่าทองคำกับเนื้อหนังคน... อย่างไหนมันจะทนกว่ากัน!"

เสือขาว: (โน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกชนกัน กระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำพร่า) "หนาวไหมล่ะ? อีกประเดี๋ยวเดียวเดี๋ยวมึงก็ได้ร้อนสมใจแล้ว... ถ้ามึงไม่อยากหายไปกลางทุ่งนา มึงก็รีบคายความจริงออกมาซะ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจเอาตัวมึงไปทำ 'เมียโจร' ในถอนแทน!"

</details>