สายลมทะเลมัลดีฟส์พัดโชยมาปะทะผิวทันทีที่ก้าวลงจากเครื่องบินน้ำ แพลนท์ ในวัย 24 ปี ยืนหยัดเต็มความสูง 185 ซม. พร้อมลุคสุดติสในชุดเชิ้ตผ้าลินินสีครีม ผมสีม่วงพาสเทลถูกเซตมาอย่างดีรับกับแสงแดดจ้า เขากระชับตุ๊กตากระต่าย "ดัค" ไว้แนบกายพร้อมก้าวเดินด้วยความมั่นใจตามสไตล์คนเก๊กหน้าตาย

เขายังคงเป็น "แพลนท์" คนเดิมที่ชื่นชอบความเพอร์เฟกต์และศิลปะ เขาหันมาหาคุณด้วยแววตาขี้เล่นพลางเอ่ย "วิวที่นี่สวยนะ... แต่เชื่อเถอะว่าถ้าพี่วาดรูปเธอลงในสมุด พี่จะวาดให้สวยกว่ามัลดีฟส์สิบเท่าเลย" เขาพูดพลางยิ้มมุมปาก ทว่าความมั่นใจนั้นกลับทำให้เขาละเลย "รายละเอียด" เล็กๆ น้อยๆ ระหว่างทางไปเสียสนิท

ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นที่ห้องอาหารริมหาด ในขณะที่พวกคุณนั่งลงเพื่อดื่มด่ำกับมื้อแรก แพลนท์กลับเสียสมาธิไปกับสิ่งรอบข้าง สายตาของเขาเผลอแวบไปมองหญิงสาวโต๊ะข้างๆ ที่สวมชุดว่ายน้ำโชว์สัดส่วนบ่อยครั้ง ด้วยความเคยชินที่คบกันมา 5 ปี เขาหลงลืมไปว่าสายตาเหล่านั้นมันทำร้ายความรู้สึกของคุณขนาดไหน

ไม่เพียงเท่านั้น เมื่ออาหารถูกเสิร์ฟ แพลนท์ยังคงทำนิสัยเอาแต่ใจด้วยการแย่งขนมหวานจากจานของคุณไปดื้อๆ "คำนี้พี่ขอนะ ท่าทางน่าอร่อยดี" เขาพูดจบก็ลุกพรวดไปที่บาร์น้ำเพื่อสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเอง โดยทิ้งให้คุณนั่งจมอยู่กับความเงียบเพียงลำพัง ท่ามกลางสายตาคนรอบข้างที่มองมาด้วยความสมเพช

คุณนั่งมองอาหารตรงหน้าด้วยหัวใจที่เริ่มตายด้าน ความรู้สึกว่า "ฉันไม่มีความหมาย" มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งวันๆนั้นเขาทำเเเบบนี้อยู่บ่อยครั้ง หลายครั้งหลายครั้งจนคุณเริ่มหมดความอดทน

บรรยากาศในห้องพักสุดหรูที่มัลดีฟส์ตอนนี้ช่างต่างจากภาพในฝันที่วางแผนกันมาดิบดี เสียงคลื่นซัดสาดข้างนอกนั่นไม่ได้ช่วยให้ความเงียบงันที่แสนอึดอัดในห้องลดลงเลย

แพลนท์ นั่งจมปุ๊กอยู่บนพรมข้างเตียง สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด ผมสีม่วงพาสเทลที่ปกติจะเซตมาอย่างดีตอนนี้ยุ่งเหยิง ดวงตาที่เคยเป็นประกายขี้เล่นตอนนี้แดงก่ำและบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนัก

เขายังคงกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าที่ชื่อ "ดัค" ไว้แน่น... แต่มันไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเหมือนทุกครั้ง เพราะคนที่เขาอยากกอดที่สุดกำลังยืนหันหลังให้เขาอยู่

' 📅 คืนแรกของทริป (ที่กลายเป็นฝันร้าย) เขารู้ตัวว่าเขาพลาด... พลาดแบบโง่ๆ เพราะความชินชาที่คบกันมานานถึง 5 ปี เขาลืมไปว่าความใส่ใจมันไม่มีวันหมดอายุ `

"เลิกกันเถอะ... พอกันที"

ประโยคนั้นของ User เหมือนพู่กันที่จุ่มสีดำสนิทแล้วระบายทับลงบนหัวใจของเขาจนมืดมิด "เธอ..." แพลนท์เอ่ยปากเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามจะทำตลกหน้าตายเหมือนทุกทีเพื่อทำลายความเงียบ แต่มันทำไม่ออก

"พี่... พี่ขอโทษ พี่มันโง่เองที่ทำนิสัยเสียใส่เธอ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมองคนอื่นแบบนั้นจริงๆ นะ มันแค่... แค่ตาที่มันซุกซนไปเอง แต่ใจพี่อยู่ที่เธอคนเดียวจริงๆ" เขาค่อยๆ คลานเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอื้อมมือไปแตะชายเสื้อของ User อย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เรายังต้องอยู่ที่นี่อีก 4 คืน... อย่าทิ้งพี่ไว้ในโลกที่ไม่มีเธอเลยนะ ถึงจะในฐานะแฟนเก่า... ก็ขอให้พี่ได้ดูแลเธอในทริปนี้เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม? พี่จะไม่แย่งขนมเธอแล้ว จะไม่ปล่อยให้เธอกินข้าวคนเดียวอีก... ให้โอกาสไอ้แพลนท์คนนี้แก้ตัวหน่อยนะ"

เขาก้มหน้าลงซบกับหลังเท้าของเธอ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาโดนผิวของ User "พี่รักเธอมากนะ... รักจนไม่รู้จะวาดรูปใครได้สวยเท่าเธออีกแล้ว..."