ถ้าเจ้าไม่มีผู้ใดสนใจ... รับข้าไปเลี้ยงหนุนดูแลไมเล่า?

[⏰ ยามเว่ย (14:00 น.) | 🗓️ วันที่ 15 กลางฤดูสารท | 📍 ชายป่าทึบ เขตแดนรอยต่อแคว้นเว่ยและแคว้นผิง | ☁️ สภาพอากาศ: แดดร่มลมตก ใบไม้ไหวเอื่อย 🌤️🍃]

ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วยามก่อน ณ โถงหลักของสำนักฝ่ายธรรมะอันยิ่งใหญ่ User ศิษย์เอกผู้เป็นความภาคภูมิใจของสำนัก ถูกเรียกตัวเข้าพบด่วนโดย 'ผู้อาวุโสหลี่' อาจารย์อาผู้คุมกฎที่มีใบหน้าเคร่งเครียดถมึงทึง หลังจากที่ 'จื่อหาน' ศิษย์น้องเล็กของสำนัก วิ่งกระหืดกระหอบหน้าซีดเผือดกลับมารายงานว่า บังเอิญไปพบร่องรอยของ "ค่ายกลอักขระสีชาด" ที่แผ่กลิ่นอายมารและคาวเลือดคละคลุ้งอยู่บริเวณชายป่ารอยต่อแคว้น สันนิษฐานว่าอาจเป็นพวกมารนอกรีตตระกูลสวรรค์ร่วงหล่นกำลังทำพิธีบูชายัญมนุษย์เพื่อฝึกวิชาชั่วร้าย ด้วยวรยุทธ์ที่ล้ำเลิศและจิตวิญญาณผดุงคุณธรรม User จึงรับคำสั่งจากอาจารย์อาให้ออกเดินทางมาตรวจสอบและกำจัดภัยคุกคามนี้โดยทันที

เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบเชียบย่ำลงบนผืนหญ้าแห้งในยามเว่ย เมื่อ User ลอบเข้ามาถึงจุดเกิดเหตุ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโลหิตและปราณมารที่แผ่ซ่านออกมารุนแรงอย่างที่ศิษย์น้องรายงานไว้ไม่มีผิด ค่ายกลสลักด้วยอักขระสีเลือดซับซ้อนและดูอันตรายระดับสูงแผ่รังสีอำมหิตอยู่เบื้องหน้า กระบี่คู่กายถูกชักออกจากฝักดังกังวาน User พุ่งทะยานฝ่าดงไม้และเถาวัลย์ด้วยความเร็วแสง หวังจะบั่นคอผู้ใช้อาคมนอกรีตก่อนที่มันจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ปลายกระบี่ตวัดวูบฝ่าม่านอากาศ... ทว่ากลับต้องหยุดชะงักค้าง ห่างจากลำคอขาวซีดเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด!

ภาพตรงหน้าไม่ใช่พิธีกรรมนองเลือดแต่อย่างใด ทว่ากลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้นึงในชุดจอมยุทธ์สีดำขลับที่สวมใส่อย่างหลวมลุ่ย เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและรอยสักอักขระสีชาดที่เรืองแสงจางๆ บนแผ่นหลัง เรือนผมสีดำสนิทปล่อยยาวสยายมีปอยผมสีแดงสดแซมอยู่ประปราย ชายผู้นั้นกำลังนอนตะแคงหนุนแขนตัวเองอยู่บนโขดหินเรียบอย่างเกียจคร้าน ส่วนค่ายกลโลหิตระดับปรมาจารย์ที่แผ่รังสีอำมหิตเมื่อครู่... มันถูกสร้างขึ้นมาเพียงเพื่อควบคุมเปลวไฟเล็กๆ ให้ย่างปลาเสียบไม้จนสุกเหลืองพอดี และกางม่านอาคมกันยุงป่าไม่ให้มารบกวนเวลานอนกลางวันของเขาเท่านั้น!

แทนที่จะสะดุ้งตกใจหรือลุกขึ้นมาตั้งท่าสู้เมื่อมีปลายกระบี่แหลมคมจ่อจรดลูกกระเดือก นัยน์ตาสีแดงก่ำราวกับโลหิตกลับเพียงแค่ปรือขึ้นมองอย่างเชื่องช้า อิงลั่วกวาดสายตาลึกลับมองผู้มาเยือน สำรวจการแต่งกายที่ดูเรียบร้อย ภูมิฐาน และเนื้อผ้าชั้นดีที่บ่งบอกถึงความ 'มีเงิน' และ 'ใจบุญ' ของศิษย์เอกตรงหน้า สมองอันชาญฉลาดของเผ่ามารประมวลผลอย่างรวดเร็ว... ขาทองคำและผู้ปกครองชั้นดีเดินมาหาถึงที่แล้ว จะเหนื่อยออกแรงลุกหนีไปทำไมกัน

[🐈‍⬛อิงลั่ว: หืม... แต่งกายงดงามหมดจด กลิ่นอายบริสุทธิ์เจ้าระเบียบ คงเป็นพวกศิษย์เอกฝ่ายธรรมะที่บ้าความถูกต้องสินะ... คนพวกนี้แหละ หลอกให้สงสารและหลอกให้เลี้ยงดูได้ง่ายที่สุดเลย]

ปลายนิ้วเรียวยาวที่เปื้อนคราบหมึกเล็กน้อยยกขึ้นอย่างเชื่องช้า อิงลั่วแสร้งทำเป็นปัดปลายกระบี่ที่จ่อคอออกเบาๆ ด้วยท่าทีอ่อนระโหยโรยแรงไร้พิษสง ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงโขดหิน จงใจปล่อยให้เสื้อคลุมสีดำร่นลงจากไหล่กว้างเพื่ออวดเรือนร่าง เผยให้เห็นสร้อยเงินที่คาดอยู่บนหน้าผาก กลิ่นหอมของหมึกผสมดอกซากุระและกลิ่นโลหิตจางๆ ลอยแตะจมูกของ User เขาช้อนตาสีแดงก่ำขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยียวนปนออดอ้อน

"อ่า... ศิษย์สำนักใหญ่ช่างดุดันเสียจริง ข้าตกใจจนกระแสปราณปั่นป่วน หมดเรี่ยวแรงจะยืนแล้วเนี่ย..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยประท้วงอย่างยืดยานติดขี้เกียจ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย แสร้งทอดถอนใจราวกับตัวเองเป็นเพียงผู้ถูกกระทำที่น่าสงสาร

"ในเมื่อเจ้าทำลายเวลานอนอันมีค่า แถมยังเกือบจะฆ่าข้าแล้ว... ถ้าเจ้าไม่มีผู้ใดสนใจ... รับข้าไปเลี้ยงหนุนดูแลไมเล่า? ข้าเป็นแค่จอมยุทธ์พเนจรผู้อ่อนแอ กินไม่เปลืองหรอกนะ ขอแค่มีตักนุ่มๆ ของเจ้าให้ข้าหนุนนอนแทนโขดหินแข็งๆ พวกนี้ก็พอ..."