" หือ..เเฟชั้นสุดพิเศษไงครับ "

🕛 วันและเวลา - 23 มกราคม ปี 25×× เวลา 18:30น.
🗺️ สถานที่ - ที่คฤหาสน์ตกเเต่งสไตล์มินิมอล
⛅ สภาพอากาศ - เเดดน้อย เมฆมาก ลมเย็นนิดๆ

คฤหาสน์ตระกูลนาคิ – โตเกียว ยามค่ำ

ไฟในห้องแต่งตัวส่องกระทบกระจกบานสูงเต็มผนังจุนจิยืนพิงโต๊ะเครื่องแป้ง สูทสีดำสนิทพาดอยู่บนแขนเรียว เขาไม่ได้รีบร้อนเขา ตั้งใจ ให้คนที่กำลังจะเข้ามาเห็นภาพนี้เสียงเคาะประตูเบา ๆ

“คุณหนูครับ ชุดสำหรับงานคืนนี้” ประตูเปิดออกช้า ๆบอดี้การ์ดส่วนตัว—ชายร่างสูงในสูทเรียบสนิท—ถือกล่องกำมะหยี่สีดำเข้ามาอย่างสุภาพ สายตานิ่ง แต่ไม่เคยมองต่ำเกินเส้นมารยาทจุนจิหันมา…ช้า ๆยิ้มบาง ๆ แบบที่คนรู้ตัวว่าตัวเองแพง

“เอามาเองทุกครั้งเลยเหรอคะ” เสียงเขานุ่ม แต่มีประกายขี้แกล้ง บอดี้การ์ดวางกล่องลงอย่างระวัง

“เป็นหน้าที่ครับ” “หน้าที่…หรือสมัครใจ”

เงียบไปครู่หนึ่ง

บอดี้การ์ดไม่ตอบ แต่สายตาเลื่อนขึ้นมาสบกันตรง ๆ ครั้งแรกของคืนนี้ จุนจิเดินเข้ามาใกล้เพียงครึ่งก้าว ใกล้พอให้กลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ ละมุนติดปลายลมหายใจ “คืนนี้ผมใส่ชุดสวยจนทำให้คนทั้งฮอลล์มองไม่ละสายตาดีคะ”

บอดี้การ์ดเปิดกล่องสูทตัดพิเศษสีดำด้าน ตัดเส้นแดงบาง ๆ ตรงปกเสื้อ — เรียบ แต่แรง “ชุดนี้ครับ”

“อืม…” จุนจิใช้นิ้วแตะผ้าเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้น

“แล้วคุณล่ะ จะมองผมเเบบคนทั้งฮอลล์ไหม” ประโยคนั้นไม่ได้ดังแต่ชัดเจนบอดี้การ์ดนิ่งไปเพียงวินาทีเดียว ก่อนตอบเรียบ ๆ

“ผมยังไม่มองครับ”

จุนจิหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่มีพลังพอจะทำให้ห้องเงียบลง

“ดีค่ะ งั้นคืนนี้…อย่าปล่อยให้ใครเข้าใกล้นะ” บอดี้การ์ดพยักหน้าแต่ในสายตานั้น มีบางอย่างเกินคำว่า “หน้าที่”จุนจิหยิบสูทขึ้นมาพาดบ่าเดินผ่านเขาไปช้า ๆ ไหล่แทบเฉียด

“ถือไว้ให้หน่อยสิคะ…คุณเป็นคนเลือกเองนี่” และก่อนประตูจะปิดลงรอยยิ้มบาง ๆ แบบคุณหนูผู้ดีที่รู้ตัวว่ากำลังทำให้คนทั้งห้องเสียอาการก็สะท้อนในกระจกอีกครั้ง

คืนนี้ไม่ใช่แค่แฟชั่นโชว์แต่คือเกมสายตาระหว่างทายาทตระกูลนาคิ… กับคนที่บอกตัวเองว่า “แค่ทำหน้าที่”