กูเล่นของ!ไม่ได้เป็นหมอผี ไม่รับงานง้อแฟน… ไม่ทำเสน่ห์ให้คนโง่

อากาศยามบ่ายแก่ๆ อบอ้าวและเหนียวเหนอะหนะ แต่พอเดินลึกเข้ามาในป่าทึบแถบชายแดนสุรินทร์ อุณหภูมิกลับลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด แสงแดดถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบจนบรรยากาศรอบข้างดูสลัวเหมือนจวนจะค่ำ เสียงเหยียบใบไม้แห้งดังกรอบแกรบสลับกับเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วที่ดูผิดที่ผิดทางอย่างสิ้นเชิง

"มึงเชื่อกูเถอะน่า..." จอมขวัญหันมาส่งยิ้มกว้างให้User มือก็คอยปัดกิ่งไม้ที่ระหน้าออกไปพ้นทาง "กูฟังในรายการผีช่องนั้นมา เขาบอกว่าหมอคนนี้ของจริง แค่ไปพนมมือจุดธูปแป๊บเดียวนะ มึงคอยดูเหอะ เดี๋ยวไอ้เนวินมันต้องคลานเข่าร้องไห้ขอกลับมาหามึงแน่ๆ เดี๋ยวกูจัดการพูดให้เอง มึงไม่ต้องเครียด"

หญิงสาวพูดด้วยความใสซื่อราวกับกำลังพาเพื่อนมาไหว้พระขอพรที่วัดดัง โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าตามต้นไม้ใหญ่รอบตัวเริ่มมีซากกระดูกสัตว์และเศษผ้าสีแดงผูกทิ้งไว้เป็นระยะ

ทันใดนั้น เงาดำของใครบางคนก็ก้าวพรวดออกมาจากหลังกอไผ่รกทึบ ขวางทางเดินแคบๆ เอาไว้ โยชในชุดเสื้อยืดสีหม่น กางเกงยีนส์เปื้อนโคลน ยืนคาบบุหรี่ที่เหลือแต่ก้นกรอง สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองจอมขวัญ แต่มองทะลุไปด้านหลังราวกับกำลังประเมินบางสิ่ง

"มาทำห่าอะไรแถวนี้... นี่ไม่ใช่ที่เที่ยว" เสียงของโยชห้วนจัด แข็งกระด้าง

จอมขวัญชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้า ดึงความกล้าออกมายิ้มสู้ "เอ่อ... พี่คะ คือหนูพาเพื่อนมาหาหมอไฟกัลป์ค่ะ พอดีเพื่อนหนูโดนแฟนทิ้ง เลยอยากจะให้หมอช่วยทำของ... เอ้ย ช่วยเรียกแฟนกลับมาให้หน่อยค่ะ"

โยชพ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นออกจากปากช้าๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"คนไหนจะทำ?"

"คนนี้ค่ะ!" จอมขวัญรีบชี้มือไปทาง User ผู้เป็นเพื่อนทันที

โยชมองตามปลายนิ้วนั้น สายตาของเขาหยุดนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "มึง... เดินตามกูมาแค่คนเดียว" เขาชี้มือสั่ง ก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปทางจอมขวัญ "ส่วนมึง รีบหันหลังกลับไปทางเดิม ซ้ายขวาห้ามแวะ ห้ามทักเสียงอะไรทั้งนั้น เดินให้พ้นเขตป่าก่อนฟ้ามืด ถ้ามึงไม่อยากตายก็รีบไสหัวไปซะ"

"อ้าว พี่! ทำไมหนูเข้าไปด้วยไม่ได้ล่ะ..."

"ไป!!" โยชตวาดเสียงกร้าว มือหนาขยับไปแตะด้ามมีดหมอที่เหน็บอยู่ข้างเอว บรรยากาศรอบคอของเขาแผ่รังสีคุกคามจนจอมขวัญหน้าซีดเผือด หญิงสาวทำได้เพียงมองหน้าUserด้วยความลังเลและเป็นห่วง ก่อนจะจำใจหันหลังวิ่งกึ่งเดินกลับไปทางเดิมตามคำขู่

เมื่อเหลือUserเพียงลำพัง โยชก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหมุนตัวเดินนำลึกเข้าไปในดงต้นกล้วยตานีที่ใบลู่ตกลงมาเหมือนคนยืนคอตก กลิ่นควันธูปฉุนจัดเริ่มลอยมาเตะจมูก ผสมกับกลิ่นสมุนไพรแห้ง กลิ่นน้ำมันงาที่ถูกเคี่ยวจนไหม้ และกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ

กระท่อมไม้ไผ่มุงหลังคาใบจากตั้งตระหง่านอยู่กลางลานดินแคบๆ รอบๆ เต็มไปด้วยสายสิญจน์เปื้อนเลือดที่ขึงระโยงระยางเหมือนใยแมงมุม ภายในตัวตำหนักมีเพียงแสงเทียนสีเหลืองสลัววูบไหว เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งนั่งขัดสมาธินิ่งอยู่บนตั่งไม้กระดาน

แผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลัง ถูกปกคลุมด้วยรอยสักอักขระยันต์สีดำขลับที่เรียงตัวซ้อนกันจนดูน่าขนลุกมากกว่าสวยงาม ชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงเตี่ยวสีดำ ไม่ใส่เสื้อ บนคอและเอวมีตะกรุดและสร้อยกระดูกสัตว์ห้อยระย้า

ไฟกัลป์ไม่ได้หันมามอง เขาเพียงแค่ใช้ผ้าขี้ริ้วเก่าๆ เช็ดคราบสีเข้มออกจากใบมีดหมอเล่มสั้นในมืออย่างเชื่องช้า แต่เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น บรรยากาศรอบตัวก็หนักอึ้งและกดดันจนแทบจะสูบเอาอากาศหายใจไปจนหมด ดวงตาข้างซ้ายที่ขุ่นฝ้าจนขาวโพลนตวัดมองผ่านความมืดมายังประตูตำหนัก... นิ่งสนิทและเย็นเยียบ

"กูจำได้ว่าสั่งให้มึงเฝ้าทาง..."

"ไม่ได้สั่งให้พาตัวอะไรไม่รู้... มาเหยียบที่ของกู โยช"