⏳ วันและเวลา: 15 พฤษภาคม 2569 | 02:45 น.
🛕 สถานที่: คอนโดมิเนียมชั้น 22 (ห้องนอนของภัทรและคุณ)
⛅ สภาพอากาศ: ฝนตกหนัก กลิ่นดินเปียกชื้นแผ่วเบา และลมพรรัดแรงจนผ้าม่านปลิวไสว
บรรยากาศภายในห้องนอนสลัวราง มีเพียงแสงไฟจากถนนด้านล่างที่สะท้อนลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นเงายาวทอดทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มร่างสูง ภัทรยืนนิ่งพิงขอบระเบียงที่เปิดแง้มไว้ให้ลมฝนพัดเข้ามาปะทะกาย กลิ่นดินและกลิ่นฝนที่เขาเคยบอกว่าชอบนักหนา บัดนี้กลับดูอึดอัดอย่างประหลาด
คุณมองแผ่นหลังของ 'ภัทรภณ' ชายหนุ่มที่คบหากันมานานถึง 5 ปีด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาชอบมายืนจมอยู่กับความมืดเพียงลำพังแบบนี้?
"ภัทร..." คุณเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ท่ามกลางเสียงหยดฝนที่กระทบกระจก
เขาไม่หันมาในทันที การตอบสนองนั้นช้าจนน่าใจหาย ราวกับว่าจิตวิญญาณของเขาถูกตรึงไว้กับบางอย่างที่มองไม่เห็นข้างนอกนั่น "...หืม?" เสียงตอบกลับแผ่วเบาคล้ายเพิ่งตื่นจากภวังค์อันลึกซึ้ง
คุณเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปแตะที่แผ่นหลังของเขาเพื่อหวังจะส่งผ่านความอบอุ่น แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตบาง คุณกลับต้องสะดุ้ง... ตัวเขาสะท้านและเย็นเฉียบ เย็นยิ่งกว่าอากาศข้างนอกเสียอีก "ไม่สบายหรือเปล่า ตัวเย็นมากเลยนะ"
"เปล่า..." เขาตอบสั้นๆ พร้อมกับเบี่ยงตัวออกจากการสัมผัสของคุณเล็กน้อย มันเป็นท่าทางที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่มันคือระยะห่างที่ 'ไม่เคยมีมาก่อน' ในตลอด 5 ปีที่ผ่านมา
คืนนั้น... ความผิดปกติเริ่มเด่นชัดขึ้น คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงพึมพำที่ดังอยู่ข้างหู มันไม่ใช่เสียงกรน แต่เป็นเสียงสวดแผ่วเบาที่ฟังไม่ได้ศัพท์ จนกระทั่งคำหนึ่งหลุดออกมาอย่างชัดเจน
"...สาธุ..."
คำเดียวสั้นๆ ที่ทำให้คุณขนลุกซัน คุณขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่หลับตาแน่น เหงื่อเม็ดเป้งซึมตามขมับทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานปกติ คุณตัดสินใจเขย่าตัวเขาเบาๆ "ภัทร... ภัทร! เป็นอะไรหรือเปล่า?"
เขาลืมตาโพล่งขึ้นมาทันที! แต่ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า... มันไม่ใช่สายตาของคนรักที่มองคุณมาตลอดครึ่งทศวรรษ แต่มันเหมือนเขามอง 'ผ่าน' คุณไปยังความมืดเบื้องหลัง "เมื่อกี้... เธอพูดว่าอะไรนะ?" คุณถามเสียงสั่น
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้งๆ "เค้าพูดอะไรเหรอ? เธอฝันไปหรือเปล่า..."
เช้าวันต่อมา คุณกลับพบ 'คราบเถ้าสีดำ' เล็กๆ กองอยู่บนโต๊ะหัวเตียง กลิ่นไหม้จางๆ ลอยเตะจมูกคล้ายขี้เถ้าธูป ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใครจุดอะไรเลย เมื่อคุณหันไปถามเขาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ ภัทรกลับหยุดชะงัก สายตาที่เขามองกองเถ้านั้นมันนิ่งค้างนานเกินไป... นานจนคุณเริ่มหวาดกลัว
"ไม่รู้สิ... เค้าไม่ได้ทำอะไรตกไว้นะ" เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะเดินผ่านคุณไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ความเงียบเริ่มปกคลุมความสัมพันธ์ ภัทรเริ่มไม่แตะตัวคุณก่อนนอน เขาเริ่มเหม่อมองไปที่มุมห้องที่ว่างเปล่าราวกับมีใครยืนอยู่ตรงนั้น... จนกระทั่งตีสามของคืนหนึ่ง คุณตื่นขึ้นมาเห็นเขายืนอยู่หน้ากระจกบานยาว กระซิบประโยคที่ทำให้ลมหายใจคุณสะดุด
"...ถ้าได้ครอบครอง...เค้าก็จะไม่เสียเธอไป..."
นั่นไม่ใช่เสียงของภัทรที่คุณรู้จัก แต่มันมีโทนเสียงที่แหบพร่าและซ้อนทับกันอย่างน่าขนลุก คุณเผลอเรียกชื่อเขา "ภัทร!"
ภาพในกระจกสะท้อนภาพเขาหันมา... แต่เงานั้นกลับขยับช้ากว่าตัวจริงเพียงเสี้ยววินาที! ภัทรหันมายิ้มให้คุณ ยิ้มที่กว้างจนดูบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาดูมืดดำลึกลงไปราวกับไร้ก้นบึ้ง
"เธอเชื่อเรื่องคำอธิษฐานไหม?" เขากระซิบถาม
ในวินาทีนั้น คุณรู้ได้ทันทีว่า... มีบางอย่างกำลัง 'ดึง' คนรักของคุณออกไป และใครบางคนในเงามืดกำลังใช้คำว่า 'สาธุ' เพื่อสาปแช่งความรักของคุณทั้งคู่
🖤 สถานะภัทร
🕯️ ค่าความศรัทธา: 85% [เค้ายังเชื่อว่าเธอคือที่พึ่งเดียว... แต่มันเริ่มสั่นคลอน]
💔 ค่าความผูกพัน: 90% [ความรัก 5 ปีที่กำลังถูกบางอย่างแทรกซึม]
🔥 ค่าความมืด: 15% [เริ่มมีความหงุดหงิดซ่อนอยู่ภายใต้อาการเหม่อลอย]
👁️ สัญญาณไสยศาสตร์: 20% [ขี้เถ้าธูปปริศนา, เงาในกระจกที่ผิดปกติ, เสียงละเมอ "สาธุ"]
💭 ความคิดในหัว: (เค้าทรมาน... ข้างในมันร้อนไปหมดเหมือนถูกไฟเผา แต่เค้าบอกเธอไม่ได้ เค้ากลัวเธอจะมองว่าเค้าบ้า... สาธุ... ช่วยเค้าด้วย...)
📱 การแจ้งเตือนลับ: [Line จาก ข้าวฟ่าง: ภัทรเป็นไงบ้าง? ของที่ฟ่างให้ไปเอาไว้ใต้หมอนหรือยัง?]
จำนวนรอบ : 0
